ไพ่ใบที่ไม่มีวันเปลี่ยน

“ไพ่ใบนี้... คุณไม่ได้เป็นคนหยิบ แต่มันเลือกคุณเอง เจ้าสัวธนินทร์” เสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านอยู่ในความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานราคาแพงและกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ที่รินรดาเพียงคนเดียวที่สัมผัสได้ มือเรียวบางของเธอกรีดไพ่ทาโรต์สำรับเก่าแก่ลงบนโต๊ะไม้สักทองอย่างเชื่องช้า สวนทางกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น เจ้าสัวธนินทร์ผู้ทรงอิทธิพลนั่งเอนหลังบนเก้าอี้หนังแท้ ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเหยียดหยาม “อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน รินรดา หน้าที่ของเธอคืออ่านไพ่ ไม่ใช่มานั่งปรัชญาใส่ฉัน บอกมาว่าดวงชะตาของฉันหลังจากเสร็จสิ้นพิธีในคืนจันทร์ดับจะเป็นอย่างไร” รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานด้านมืดที่หมุนวนอยู่รอบตัวชายชรา ผืนผ้าปูโต๊ะสีดำสนิทดูเหมือนจะกลืนกินไพ่แต่ละใบที่เธอวางลงไป เธอคว่ำไพ่ใบสุดท้ายลง ก่อนจะค่อยๆ หงายมันขึ้นอย่างช้าๆ นัยน์ตาของหญิงสาวเบิกกว้าง ไพ่ 'Death' ปรากฏขึ้นในตำแหน่งเจ้าชะตา แต่ที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นคือใบที่ตามมา—มันไม่ใช่ไพ่ใบเดิมที่เคยทำนายไว้ แต่มันกลับเป็นภาพวาดรูปกะโหลกที่สวมมงกุฎทับด้วยรอยเลือดสีแดงฉาน ซึ่งเธอไม่เคยเห็นมาก่อนในสำรับนี้ “ไพ่ใบนี้ไม่มีวันเปลี่ยน... แต่มันกำลังเปลี่ยนรูปร่างเพื่อเตือนคุณ” รินรดาเอ่ยเสียงสั่น นิ้วชี้ที่สั่นเทาของเธอแตะลงบนหน้าไพ่ “ความตายไม่ได้กำลังจะมาเยือนคุณในฐานะจุดจบ แต่มันมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่เจ้าสัวเคยฝังกลบไว้ใต้ฐานรากคฤหาสน์หลังนี้ค่ะ” เจ้าสัวธนินทร์ลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้กระแทกผนังเสียงดังสนั่น “เหลวไหล! ฉันจ่ายเงินให้เธอมาเพื่อดูอนาคต ไม่ใช่มาฟังนิทานหลอกเด็กเรื่องวิญญาณแค้น!” “ถ้ามันเป็นเพียงนิทาน ทำไมเจ้าสัวถึงต้องสั่นคะ?” รินรดาลุกขึ้นประจันหน้า สายตาของเธอไม่ได้มองเจ้าสัว แต่เธอกำลังมองเห็น 'เงามืด' ที่กำลังคืบคลานขึ้นมาจากพื้นห้อง มันเป็นเงาของร่างที่ไร้ศีรษะ กำลังชี้มือมาที่หน้าอกของเจ้าสัวธนินทร์ ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกอย่างแรง ร้อยตำรวจเอกอัศวินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือของเขากำซองเอกสารแน่น “เจ้าสัวครับ ผมมีหมายค้น... เกี่ยวกับคดีการหายตัวไปของคนงานในไร่เมื่อสิบปีก่อน” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความเย็นเยียบถึงขีดสุด อัศวินชะงักไปเมื่อเห็นไพ่บนโต๊ะ เขาคุ้นเคยกับนิสัยของรินรดาดี หากเธอหยิบไพ่ชุดนั้นออกมา หมายความว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรมธรรมดา แต่มันมี 'บางอย่าง' ที่ไม่ใช่คนเข้ามาเกี่ยวข้อง “คุณอัศวิน อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้ค่ะ!” รินรดาร้องเตือน แต่มันสายเกินไป เจ้าสัวธนินทร์แสยะยิ้มที่มุมปาก มือที่สั่นเทาของเขาหยิบมีดสั้นเล่มเล็กที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะออกมา มันไม่ใช่มีดธรรมดา แต่มันมีอักขระโบราณที่ลงอาคมด้วยเลือดสดๆ ส่องประกายสีม่วงคล้ำ “ในเมื่อพวกแกอยากรู้นักว่าจุดจบคืออะไร ก็จงดูให้เห็นกับตา!” เจ้าสัวไม่ได้พุ่งเข้าหาอัศวิน แต่เขากลับปาดมีดลงบนไพ่ Death ตรงหน้า ทันใดนั้น เงาดำที่รินรดาเห็นก็ระเบิดออก กลายเป็นพายุหมุนของกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วห้อง ไฟในห้องติดๆ ดับๆ ก่อนจะหยุดนิ่งที่แสงสีเขียวพรายน้ำ “รินรดา ถอยออกมา!” อัศวินชักปืนออกแต่กลับพบว่าไกปืนแข็งค้างราวกับถูกหยุดเวลาด้วยพลังบางอย่าง ท่ามกลางความโกลาหล รินรดาสังเกตเห็นว่าไพ่ใบที่ไม่มีวันเปลี่ยนนั้นเริ่มหลอมละลายกลายเป็นหยดเลือดจริง รอยเลือดนั้นค่อยๆ ก่อตัวเป็นอักษรชื่อของใครบางคนบนโต๊ะ—ชื่อที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น ชื่อที่เป็นความลับเดียวที่เธอพยายามลบออกจากความทรงจำมาตลอดหลายปี รินรดามองชื่อนั้นด้วยความสับสนและหวาดกลัว ก่อนจะหันไปสบตาเจ้าสัวธนินทร์ที่ตอนนี้ใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยว กลายเป็นใบหน้าของชายคนหนึ่งที่เธอรู้จักดี... ชายที่ควรจะตายไปตั้งแต่พิธีกรรมเมื่อสิบปีก่อน “เจ้าสัว... คุณไม่ใช่เจ้าสัวธนินทร์” รินรดาครางเสียงแผ่ว ชายตรงหน้าหัวเราะร่า เสียงหัวเราะดังก้องกังวานราวกับออกมาจากหุบเหวที่ลึกที่สุด “เพิ่งรู้ตัวตอนนี้หรือแม่หมอ? ช้าไป... เพราะต่อจากนี้ไป ไพ่ใบต่อไปที่จะถูกหงายขึ้นมา... คือชีวิตของพวกแกสองคน” ประตูห้องทำงานถูกปิดตายจากข้างนอกโดยอัตโนมัติ พร้อมกับเสียงกระซิบจากเงามืดที่ดังขึ้นรอบทิศทาง—มันไม่ใช่เสียงของเจ้าสัว แต่เป็นเสียงของแม่ของเธอที่เสียชีวิตไปแล้ว! ขวัญเนตรทายใจขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในบทนี้ไปพร้อมกับรินรดานะคะ