การสืบหาคนบงการ

"ถ้าคุณคิดว่าเจ้าสัวธนินทร์คือบงการใหญ่ที่สุดของเรื่องนี้ล่ะก็... คุณก็แค่เหยื่ออีกคนที่หลงกลกับหมากกระดานแรกเท่านั้นค่ะ ผู้กองอัศวิน" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่นิ้วเรียวยาวของเธอคีบไพ่ใบสุดท้ายขึ้นมาวางบนโต๊ะไม้สักเก่าแก่ กลิ่นกำยานจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานที่ปิดม่านสนิท แสงจากตะเกียงโบราณส่องกระทบใบหน้าของเธอให้ดูเคร่งขรึมและลึกลับกว่าทุกครั้ง ตรงหน้าคือไพ่ *The Tower* ที่ถูกกรีดด้วยรอยเลือดจางๆ ไพ่ใบนั้นสั่นไหวราวกับมีชีวิตในความเงียบงัน อัศวินที่ยืนพิงผนังห้อง กอดอกแน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองไพ่ใบนั้นอย่างไม่วางตา แม้ปากจะบอกว่าไม่เชื่อเรื่องงมงาย แต่ความรู้สึกเย็นวาบที่แล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลังทุกครั้งที่อยู่กับหญิงสาวผู้นี้ ทำให้เขาไม่อาจปฏิเสธสิ่งที่เห็นได้ "หมากกระดานแรก?" อัศวินทวนคำ เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความอัดอั้น "หลักฐานที่เราได้มาจากตู้เซฟลับของเจ้าสัว มันชี้ชัดว่าเขาเป็นคนบงการพิธีกรรมสังเวยในโรงงานร้างนั่น แล้วถ้าเขาไม่ใช่คนสั่ง... แล้วใคร? ใครจะมีอำนาจล้นฟ้าเหนือคนที่ร่ำรวยและมีอิทธิพลที่สุดในประเทศนี้ได้อีก" รินรดายกมือขึ้นห้ามด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เธอหลับตาลงช้าๆ เหมือนกำลังจูนจิตเข้ากับกระแสพลังงานที่มองไม่เห็น ภาพนิมิตเริ่มฉายชัด... กลิ่นคาวเลือดที่ผสมกับกลิ่นดอกไม้สีขาวสะอาดตา ปราสาทหินที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาสูงเสียดฟ้า และเงาสีดำที่รูปร่างคล้ายมนุษย์แต่ไร้ใบหน้า "เจ้าสัวธนินทร์ไม่ใช่ผู้นำค่ะ เขาเป็นเพียง 'ผู้รับใช้' ที่ถูกเลือก" รินรดาลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความระแวดระวัง "เขาสร้างอาณาจักรจากเงินมหาศาลก็จริง แต่เบื้องหลังเขามีเงาที่คอยบงการชีวิตเขาอยู่ เงาที่ไม่ได้ต้องการแค่เงินทอง แต่มันต้องการ 'พลัง' จากวิญญาณของผู้บริสุทธิ์เพื่อต่อลมหายใจให้สิ่งที่ซ่อนอยู่ในหุบเขานั่น" อัศวินก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ก้มลงมองไพ่ทาโรต์ที่วางเรียงราย "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ทำไมต้องทำแบบนี้? ทำไมต้องสร้างความฉิบหายให้คนในตระกูลตัวเอง?" "เพราะกฎแห่งไสยเวทมีความซื่อสัตย์เสมอค่ะ" รินรดาขยับตัวเข้าใกล้ แสงตะเกียงทำให้เงาของเธอดูยาวเหยียดบนพื้น "ใครที่ได้ครอบครองอำนาจจากมัน ก็ต้องชดใช้คืนด้วยสิ่งที่รักที่สุด เจ้าสัวธนินทร์ถูกบีบให้เลือก... ระหว่างการล่มสลายของตระกูล หรือการยอมเป็นหุ่นเชิดให้กับผู้ที่อยู่เหนือกว่า และเขาก็เลือกอย่างหลังอย่างไม่ลังเล" บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน อัศวินขมวดคิ้วแน่น เขาหยิบรูปถ่ายที่รวบรวมได้จากคดีขึ้นมาดูอีกครั้ง เป็นภาพของชายชราลึกลับที่มักปรากฏตัวอยู่ในเงามืดของงานสังคมที่เจ้าสัวธนินทร์ไปร่วมเสมอ ชายที่ไม่มีประวัติ ไม่มีชื่อในสารบบทะเบียนราษฎร์ ราวกับเป็นเพียงอากาศธาตุ "ผมจะเข้าพบเจ้าสัวคืนนี้" อัศวินตัดสินใจเด็ดขาด "ถ้าเขาเป็นแค่หุ่นเชิด เราต้องกระชากหน้ากากของคนคุมสายชยนั้นออกมาให้ได้ รินรดา... คุณพร้อมจะไปกับผมไหม?" รินรดาหยิบไพ่ *The Hermit* ขึ้นมาถือไว้แน่น ความรู้สึกหนาวเหน็บแล่นเข้าจับขั้วหัวใจ ราวกับมีใครบางคนกำลังยืนมองเธอจากมุมมืดของห้องนี้ เธอรู้ดีว่าการเปิดเผยความจริงครั้งนี้ไม่ได้มีแค่ความเป็นความตายเป็นเดิมพัน แต่มันคือการแลกด้วยวิญญาณ "ไม่ใช่วันนี้ค่ะผู้กอง" รินรดาสวนขึ้นทันควัน แววตาของเธอเปลี่ยนไปเป็นความหวาดหวั่นที่เห็นได้ยาก "นิมิตของฉันบอกว่า... การบงการครั้งนี้ไม่ได้อยู่ที่เจ้าสัวแล้ว มันกำลังมุ่งตรงมาที่นี่ ที่ห้องนี้... ในวินาทีนี้เอง" ทันใดนั้น ไฟในห้องดับวูบลงพร้อมกับเสียงกริ่งหน้าประตูที่ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน มันเป็นจังหวะที่ผิดธรรมชาติ เงียบงันแต่หนักแน่นราวกับค้อนทุบลงบนหัวใจ อัศวินชักปืนคู่กายออกมาทันทีโดยอัตโนมัติ เขาพุ่งไปที่หน้าต่างแง้มม่านดู แต่ทว่า... ภายนอกนั่นกลับว่างเปล่า ไม่มีรถ ไม่มีผู้คน ไม่มีแม้แต่แสงไฟจากบ้านเรือนข้างเคียง เมื่อเขากลับมาหันมองรินรดา เธอกำลังจ้องมองไปที่กระจกบานใหญ่ในห้อง กระจกที่สะท้อนภาพของเธอและเขา... แต่ในกระจกนั้น กลับมีร่างที่สามปรากฏขึ้น ร่างของชายชราในชุดคลุมโบราณที่ยืนอยู่หลังอัศวินในกระจกเงาเพียงไม่กี่นิ้ว มือที่แห้งกรังเหมือนกิ่งไม้กำลังเอื้อมมาแตะที่ไหล่ของอัศวินอย่างแผ่วเบา อัศวินนิ่งงัน ร่างกายแข็งทื่อ ความเย็นเฉียบแผ่ซ่านจากหัวไหล่ลามไปทั่วร่าง เขาไม่ได้ยินเสียงใดๆ นอกจากเสียงกระซิบที่ดังเข้ามาในหัวสมองของเขาโดยตรง... เสียงที่คุ้นเคยราวกับเสียงของคนที่เขาเคยสาบานว่าจะปกป้องด้วยชีวิต "เราหาตัวบงการเจอแล้วรินรดา..." เสียงของอัศวินฟังดูแปลกไปราวกับคนละคน "แต่เขาไม่ได้อยู่ห่างจากเราเลย... เขาอยู่ในความทรงจำที่ฉันเพิ่งจะลืมมันไปเมื่อครู่นี้เอง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับขวัญเนตรทายใจนะคะ