ไพ่คู่รักที่แตกสลาย

“วางไพ่ใบนั้นลงเถอะค่ะ อัศวิน... ยิ่งคุณจับมันนานเท่าไหร่ พิษจากความอาฆาตในกระดาษแผ่นนั้นก็จะยิ่งกัดกินคุณ” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยขณะมองดูมือหนาของร้อยตำรวจเอกอัศวินที่สั่นเทาอยู่เหนือโต๊ะไม้สักตัวเก่า บนพื้นผิวโต๊ะมีไพ่ทาโรต์ใบหนึ่งหงายอยู่ มันคือไพ่ ‘The Lovers’ หรือไพ่คู่รักที่ควรจะงดงาม ทว่าในตอนนี้ ภาพวาดชายหญิงที่ควรโอบกอดกันกลับกลายเป็นรอยร้าวลึกที่แยกตัวออกจากกันกลางใบไพ่ ราวกับมีใครใช้ของมีคมกรีดผ่านด้วยแรงอาฆาต อัศวินถอนหายใจยาว แววตาของเขาที่เคยแข็งกร้าวและยึดมั่นในตรรกะเหตุผลกลับดูหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด “ผมพยายามจะมองว่านี่คือหลักฐานจากคดีฆาตกรรมที่เจ้าสัวธนินทร์พยายามจัดฉาก แต่รินรดา... กลิ่นนี่มันอะไรกัน ทำไมกลิ่นดอกราตรีถึงโชยออกมาจากกระดาษใบนี้ ทั้งที่ในห้องสอบสวนมีเพียงกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ” รินรดาขยับเข้าไปใกล้ กลิ่นสาบสางของไสยเวทที่เธอคุ้นเคยดีลอยมาแตะจมูก มันไม่ใช่แค่กลิ่นดอกไม้ แต่มันคือกลิ่นของ ‘เลือดที่ถูกสาป’ เธอเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของอัศวินไว้ ผิวสัมผัสของเขาเย็นเยียบดั่งศพที่เพิ่งตาย แม้หัวใจจะยังเต้นอยู่ แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึง ‘ความว่างเปล่า’ ภายในวิญญาณของเขา “เจ้าสัวไม่ได้ฆ่าเพื่อเงินอย่างที่ตำรวจคิดหรอกค่ะ” รินรดากระซิบ สายตาจับจ้องที่ไพ่ใบนั้น “เขาสังเวยความรัก... ทุกครั้งที่เขาสั่งให้ใครสักคนตาย เขาจะเลือกคนที่รักกันมากที่สุดมาเป็นเครื่องมือ พิธีกรรม ‘คู่รักแตกสลาย’ นี้จะเปลี่ยนความเสน่หาให้กลายเป็นพลังงานมืด เพื่อต่ออายุขัยของคนที่อยู่เบื้องหลัง” อัศวินแค่นยิ้มขมขื่น “ความรักเป็นเครื่องมือ? ตลกสิ้นดี ในฐานะตำรวจ ผมเห็นคนฆ่ากันเพราะเงิน เพราะแค้น เพราะอำนาจมามากมาย แต่การเอาความรักมาเป็นสัญญะในการฆ่า... มันเกินขอบเขตของกฎหมายไปไกลแล้วรินรดา” “และนั่นคือเหตุผลที่กฎหมายเอาผิดเขาไม่ได้ เพราะเขาสร้าง ‘รอยร้าว’ ไว้ในจิตใจของผู้คนก่อนจะลงมือสังหาร” รินรดาชักไพ่ใบถัดไปขึ้นมา เป็นไพ่ ‘Death’ ที่หันหัวกลับหัว ความหมายของมันชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้—การคืนชีพของสิ่งที่ควรตายไปนานแล้ว ในขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าสะพรึง เสียงเคาะประตูห้องสืบสวนก็ดังขึ้นเป็นจังหวะเชื่องช้า เย็นเยียบ และทรงพลัง มันไม่ใช่เสียงเคาะของตำรวจหรือผู้ใต้บังคับบัญชา แต่เป็นเสียงเคาะที่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนบรรยากาศในห้องดูจะอึดอัดขึ้นในทันใด อัศวินหยิบปืนพกขึ้นมาถือไว้ในมือสัญชาตญาณความระแวดระวังพุ่งสูงขึ้น รินรดาสูดหายใจเข้าลึก หลับตาลงชั่วขณะเพื่อตั้งจิตรับสัมผัสจากนิมิต สิ่งที่เธอเห็นในมโนภาพคือภาพเงาของชายชราที่ดูภูมิฐาน ทว่าเบื้องหลังกลับมีร่างโปร่งแสงนับร้อยที่กำลังกรีดร้องอยู่ในกรงขังแห่งเวทมนตร์ ประตูเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างของเจ้าสัวธนินทร์ในชุดสูทสีเข้มเรียบกริบ เขายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเรียบเฉยปราศจากความรู้สึก แต่ในมือของเขาถือ ‘กระจกเงาโบราณ’ บานหนึ่งที่รินรดารู้จักดี มันคือกระจกสะกดวิญญาณที่สาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน ในคืนที่ครอบครัวของเธอต้องกลายเป็นเหยื่อ “ดูเหมือนคุณจะหาคำตอบได้ไกลกว่าที่ผมคิดนะ แม่หมอ...” เจ้าสัวธนินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่าขนลุก “แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่งไหมว่า ไพ่ที่ถืออยู่ในมือคนอื่น... ไม่มีทางทำนายชะตาชีวิตของเจ้าของที่แท้จริงได้หรอก” ทันใดนั้น กระจกในมือของเจ้าสัวก็ฉายแสงสีแดงก่ำออกมาเป็นลำแสงพุ่งตรงไปที่ไพ่คู่รักที่วางอยู่บนโต๊ะ อัศวินพุ่งตัวเข้าหารินรดาเพื่อปกป้อง แต่เขากลับพบว่าร่างกายของเขาไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น รินรดารู้สึกถึงกระแสพลังงานมืดที่ทะลักเข้ามาในหัวจนแทบแตกสลาย ทันใดนั้นเอง ผิวไพ่ที่เคยเป็นรูปภาพคู่รักก็เปลี่ยนไป—ภาพของอัศวินและรินรดาปรากฏขึ้นบนไพ่ใบนั้นอย่างชัดเจน ทั้งสองกำลังยืนโอบกอดกันท่ามกลางกองเพลิง และรอยร้าวที่แยกออกตรงกลางนั้น... กำลังค่อยๆ กรีดลึกผ่านภาพของรินรดาจนเลือดสีดำไหลซึมออกมาจากกระดาษ! เจ้าสัวธนินทร์แสยะยิ้มที่มุมปาก “ยินดีต้อนรับสู่พิธีกรรมสุดท้าย... ที่ที่ความรักของคุณทั้งคู่ จะกลายเป็นเชื้อเพลิงชิ้นสุดท้ายที่ทำให้ผมเป็นอมตะ” รินรดากรีดร้องออกมาเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่หน้าอกด้านซ้ายดั่งถูกของมีคมกรีดฝังลึกลงไป ในขณะที่อัศวินพยายามตะโกนเรียกเธอ แต่สิ่งที่หลุดออกมาจากลำคอเขากลับเป็นเพียงเสียงกรีดร้องของวิญญาณที่ถูกจองจำ... และแสงไฟในห้องก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูของรินรดาจากบุคคลที่สามที่เธอกลัวที่สุด: "ลาก่อน... พี่สาว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันดำมืดไปกับขวัญเนตรทายใจนะคะ