เงาแค้นจากอดีต

“วางไพ่ใบนั้นลงเดี๋ยวนี้ค่ะ รินรดา... อย่าได้คิดจะเปิดมันเด็ดขาด!” เสียงตวาดก้องของร้อยตำรวจเอกอัศวินไม่ได้ทำให้มือที่สั่นเทาของรินรดาสั่นคลอน ความเย็นเยียบแล่นผ่านปลายนิ้วเข้าสู่กระดูกสันหลัง ไพ่ ‘The Moon’ ใบที่ควรจะอยู่ลึกสุดในสำรับ กลับหงายหน้าขึ้นบนโต๊ะไม้สักเก่าแก่ราวกับมันตั้งใจจะเผยความจริงที่ถูกฝังกลบมานานกว่าสามทศวรรษ รินรดาไม่ตอบ เธอจ้องมองหยดน้ำสีแดงคล้ำที่ค่อยๆ ผุดขึ้นบนหน้าไพ่ ราวกับมีใครกำลังปาดเลือดสดๆ ลงบนแผ่นกระดาษนั้นจริงๆ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้องสมุดลับใต้คฤหาสน์ธนินทร์ กลิ่นที่เธอมักจะพบในนิมิตยามที่ความตายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ “คุณอัศวินคะ...” รินรดาเอ่ยเสียงเบาหวิว ดวงตาของเธอฉายแววพร่าเลือนเหมือนกำลังมองทะลุผ่านมิติเวลา “พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อทวงถามความยุติธรรม... พวกเขามาเพื่อเอาชีวิตคนที่เหลืออยู่” อัศวินก้าวเข้ามาประชิด มือแกร่งคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้เธอได้สติ แต่มันกลับไม่เพียงพอที่จะดับความร้อนรุ่มในใจของเขาเอง ชายหนุ่มกัดฟันแน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องที่แสงไฟสลัววูบวาบราวกับจะดับลงทุกขณะ “เลิกเล่นตลกกับไสยศาสตร์สักทีรินรดา!” เขาคำราม แต่จังหวะการหายใจของเขากลับติดขัด “เรามาที่นี่เพื่อหาหลักฐานมัดตัวเจ้าสัวธนินทร์เรื่องคดีฟอกเงิน ไม่ใช่มานั่งทำพิธีเรียกวิญญาณคนตายมาสอบสวน!” “หลักฐานเหรอคะ?” รินรดายิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพชและหวาดกลัวในคราเดียวกัน เธอสะบัดมือออกแล้วชี้ไปที่เงาดำที่เริ่มก่อตัวขึ้นบนผนังห้อง “มองดูให้ดีสิคะ... นั่นไม่ใช่เงาของชั้นหนังสือ แต่นั่นคือร่างของหญิงสาวที่ถูกเจ้าสัวฆ่าหมกไว้ใต้เรือนไม้นั่นเมื่อสามสิบปีก่อน!” อัศวินชะงัก สายตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นเงาร่างนั้นค่อยๆ ขยับ ร่างหญิงสาวในชุดไทยเปื้อนคราบดินโคลนและรอยแผลฉกรรจ์ที่ลำคอ ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิด มือเรียวซีดเผือดของเธอยื่นออกมาหมายจะคว้าคอของผู้ที่ยืนอยู่กลางห้อง... ไม่ใช่รินรดา แต่เป็นอัศวิน รินรดาคว้าไพ่ 'Death' ขึ้นมากำไว้แน่น ท่องมนต์เบาๆ ในลำคอ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะมามัวถกเถียงเรื่องเหตุผลหรือตรรกะโลกมนุษย์ เพราะเมื่ออาถรรพ์ที่ถูกกดทับด้วยอำนาจมืดมานานหลายสิบปีระเบิดออกมา ไม่มีมนุษย์คนไหนจะต้านทานได้ “อัศวิน! ถอยออกมา!” เธอผลักเขาจนเซไปพิงชั้นหนังสือ ก่อนจะขว้างไพ่ลงพื้นไม้ อักขระสีทองบนแผ่นไพ่สว่างวาบขึ้น เกิดเป็นกำแพงแสงกั้นกลางระหว่างเขากับวิญญาณแค้นที่กำลังแผดเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด “ทำไมคุณถึงช่วยผม...” อัศวินหายใจหอบขณะพยุงตัวขึ้น “ในเมื่อคุณเองก็รู้ว่าตระกูลผมมีความเกี่ยวข้องกับความลับนี้... ทำไมคุณไม่ปล่อยให้พวกเธอเอาชีวิตผมไปซะ” รินรดาหันกลับมามองเขา สายตาของเธออ่อนลงเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว “เพราะความตายไม่ใช่ทางออกของการชดใช้ค่ะ และที่สำคัญ... ถ้าคุณตายไป ใครจะเป็นคนช่วยฉันลากคอเจ้าสัวธนินทร์เข้าคุก” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสมุด เสียงไขกุญแจดัง ‘กริ๊ก’ ตามมาด้วยบานประตูที่เปิดออกอย่างช้าๆ ร่างสูงสง่าในชุดสูทไหมเงางามเดินเข้ามา เจ้าสัวธนินทร์ปรากฏตัวพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก มือของเขาถือสร้อยประคำทำจากกระดูกมนุษย์แกว่งไปมาเป็นจังหวะ “ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่ฉันเตรียมไว้ให้พวกเธอมานานเหลือเกิน...” เจ้าสัวกล่าว เสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยพลังกดขี่ “นึกไม่ถึงว่า ‘ขวัญเนตร’ จะมีญาณแก่กล้าถึงขั้นมองเห็นอดีตได้ แต่ก็นะ... คนที่รู้มากเกินไป มักจะไม่มีวันได้เห็นแสงตะวันของวันพรุ่งนี้” รินรดากำไพ่ในมือแน่น เธอสัมผัสได้ว่าวิญญาณหญิงสาวที่อยู่ในห้องไม่ได้หยุดเพียงแค่นี้ เสียงกรีดร้องนับร้อยเริ่มดังระงมขึ้นจากทุกทิศทาง มันไม่ใช่แค่ดวงวิญญาณเดียว แต่มันคือขุมนรกที่เจ้าสัวธนินทร์กักขังไว้เพื่อเป็นขุมพลังให้แก่ธุรกิจสีเทาของเขา “คุณคิดว่าจะกักขังพวกเธอไว้ได้ตลอดไปงั้นหรือคะ?” รินรดาถามเสียงเรียบ แม้ใจจะสั่นไหวแต่แววตาของเธอยังคงแน่วแน่ “ไพ่ใบที่ยี่สิบสอง... ‘The Fool’ ที่คุณพยายามทำลายทิ้งไปเมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้มันกลับมาอยู่ในมือของคนที่คุณคาดไม่ถึงแล้วค่ะ” เจ้าสัวธนินทร์ชะงัก รอยยิ้มบนหน้าเริ่มบิดเบี้ยวเมื่อเขาสังเกตเห็นไพ่ใบหนึ่งที่รินรดาถืออยู่ มันไม่ใช่ไพ่ธรรมดา แต่มันคือไพ่ใบเดียวกับที่แม่ของเธอเคยใช้ก่อนจะถูกเขาสังหารอย่างไร้ความปรานี “แก... แกเป็นลูกสาวของนังหมอดูคนนั้น!” เจ้าสัวคำราม ปรี่เข้ามาหมายจะกระชากคอเสื้อเธอ แต่อัศวินพุ่งตัวเข้าขวางไว้ทันควัน ทั้งสองปะทะกันอย่างดุเดือดท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มกลืนกินทุกสิ่ง รินรดาสบโอกาส เธอรวบรวมสมาธิทั้งหมดส่งผ่านญาณทิพย์ออกไปที่ไพ่ในมือ หวังจะเรียกคืนพันธสัญญาที่เจ้าสัวเคยก่อไว้กับวิญญาณเหล่านั้น แต่น่ากลัวนัก... เมื่อเธอสัมผัสได้ว่า พลังที่ตอบกลับมาไม่ใช่แรงอาฆาตจากดวงวิญญาณ แต่มันคือพลังมืดมหาศาลที่ถูกส่งมาจาก ‘ผู้บงการที่แท้จริง’ ซึ่งซ่อนตัวอยู่ในเงามืดหลังหลังเจ้าสัวธนินทร์อีกทีหนึ่ง มือที่เย็นเฉียบและเต็มไปด้วยกลิ่นเน่าเหม็นของใครบางคนวางพาดลงบนไหล่ของรินรดาจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นหูจนหัวใจของเธอแทบหยุดเต้น “เล่นเกมกับวิญญาณ... ก็ต้องเตรียมตัวที่จะเป็นหนึ่งในนั้นนะคะ... ลูกรัก” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับขวัญเนตรทายใจนะคะ