ไพ่ฤาษีผู้หยั่งรู้

"ถอนตัวตอนนี้ยังทันนะคะ ผู้กอง... ก่อนที่เงาของเจ้าสัวจะกลืนกินวิญญาณคุณไปจนไม่เหลือซาก" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบขณะวางไพ่ใบที่เก้าลงบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำภายในห้องลับใต้ดิน บรรยากาศรอบกายอึดอัดเสียจนกลิ่นกำยานที่จุดไว้ดูจะหมดความหมาย แสงเทียนวูบไหวสะท้อนดวงตาที่ฉายแวววิตกของร้อยตำรวจเอกอัศวิน เขาไม่ได้ตอบในทันที แต่สายตาที่จ้องมองไพ่รูปชายชราถือตะเกียงในความมืดกลับสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ "ผมถอยไม่ได้แล้ว รินรดา" อัศวินกระแทกเสียงเบา พลางกวาดสายตามองไพ่ 'ฤาษี' (The Hermit) ที่วางคว่ำหน้าอยู่ท่ามกลางไพ่ชุดดาบที่บ่งบอกถึงการนองเลือด "หลักฐานในคดีฆาตกรรมเศรษฐีที่ผ่านมามันมัดตัวธนินทร์ไว้แน่นหนา แต่ไอ้ 'วิธี' ที่เขาใช้ฆ่าน่ะ... มันไม่มีกฎหมายข้อไหนเขียนไว้เลยว่าควรจัดการยังไง" รินรดาสูดลมหายใจลึก เธอยื่นมือที่สั่นน้อยๆ ไปแตะแผ่นไพ่ใบนั้น ความเย็นยะเยือกแล่นผ่านปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ นิมิตภาพเริ่มฉายชัด—ภาพของเจ้าสัวธนินทร์ในห้องทำพิธี ล้อมรอบด้วยควันสีดำสนิทที่ก่อตัวเป็นรูปร่างของบรรพบุรุษผู้หิวโหย "ไพ่ใบนี้ไม่ได้บอกให้เราสู้ด้วยปืน หรือกฎหมายบ้านเมืองหรอกนะคะ" เธอขยับกายเข้าไปใกล้ แสงเทียนส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เคร่งเครียด "แต่มันบอกว่า 'เคล็ด' ในการสยบมนต์ดำของเขา ซ่อนอยู่ในที่ที่เขาประมาทที่สุด... นั่นคือ 'บันทึกอาถรรพ์' ของตระกูลที่ถูกปิดตายไว้หลังกระจกเงาไร้เงา" "กระจกเงาไร้เงา?" อัศวินขมวดคิ้ว "คุณกำลังจะบอกว่าเราต้องบุกเข้าไปในคฤหาสน์ของเขาอีกครั้ง เพื่อไปเอาของที่มองไม่เห็นเนี่ยนะ" "ไม่ใช่แค่เข้าไปค่ะ แต่มันคือการ 'ทำลายวงจร' การถ่ายโอนชีวิต" รินรดาหลับตาลง ภาพนิมิตเริ่มหมุนวนเร็วขึ้นจนเธอนิ่วหน้า "คนอย่างธนินทร์ไม่ได้ใช้ไสยเวทเพื่ออำนาจเพียงอย่างเดียว เขาใช้มันเพื่อ 'ขยายเวลา' ของตนเอง ทุกครั้งที่มีคนตาย ดวงวิญญาณจะถูกดูดกลืนผ่านกระจกบานนั้นเพื่อหล่อเลี้ยงสังขารของเขา... หากเราทำให้กระจกนั่นสูญเสียตัวตน มนต์ที่เขาผูกไว้จะตีกลับ" ห้องทั้งห้องดูเหมือนจะสั่นสะเทือน เสียงลมหวีดหวิวลอดผ่านช่องแคบราวกับมีใครกำลังกระซิบเรียกชื่อพวกเขา รินรดาหยิบมีดอาคมด้ามไม้ดำขึ้นมา ก่อนจะกรีดลงบนปลายนิ้วตนเองหยดเลือดลงบนไพ่ฤาษี แสงสีครามสว่างวาบขึ้นชั่วขณะจนอัศวินต้องยกแขนขึ้นบังหน้า "จำไว้นะคะผู้กอง สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่ความกล้า แต่คือ 'การไม่กลัว' เมื่ออยู่ในเงามืดของกระจกนั้น อย่ามองหาเงาตัวเอง ถ้าคุณเห็นเงาตัวเองในกระจกบานนั้น... นั่นแปลว่าคุณกำลังจะกลายเป็นเครื่องสังเวยรายต่อไป" อัศวินนิ่งงันไปครู่ใหญ่ เขาสบตากับหญิงสาวที่เผชิญหน้ากับความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่าความร่วมมือในฐานะเพื่อนร่วมงานพุ่งผ่านเข้ามาในอก เขาเอื้อมมือไปกุมมือที่ยังมีหยดเลือดของเธอไว้มั่น "ถ้าผมพลาด... รินรดา คุณต้องรีบไปทันที อย่าหันกลับมามอง" "เราจะไม่พลาดค่ะ" รินรดายืนยัน ดวงตาสีเข้มของเธอฉายประกายเด็ดเดี่ยว "เพราะไพ่ใบสุดท้ายในกองนี้... มันไม่ได้บอกว่าเราจะเป็นผู้แพ้" ทว่าในวินาทีที่ทั้งสองกำลังจะก้าวออกไปจากห้องลับ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากด้านบน—ไม่ใช่ฝีเท้าของคนธรรมดา แต่มันคือเสียงลากของโลหะที่ครูดไปกับพื้นหิน เสียงที่อัศวินจำได้ดีว่าเป็นเสียงจากอาวุธประจำกายของ 'เงา' ผู้พิทักษ์ของเจ้าสัวธนินทร์ ประตูห้องลับที่ควรจะถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนากลับค่อยๆ แง้มออกด้วยตัวของมันเอง พร้อมกับไอเย็นยะเยือกที่พุ่งทะลักเข้ามาดุจคลื่นยักษ์ รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่หลังประตู แสงไฟจากทางเดินสาดเข้ามาเผยให้เห็นเงาที่ทอดยาว... เงาที่ไม่มีศีรษะ "นั่นไม่ใช่คนของมัน..." รินรดาพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าขณะถอยหลังชนกำแพง "นั่นคือ 'สัมภเวสี' ที่ถูกสาปให้เฝ้าประตู... และมันเพิ่งรู้ว่าเรากำลังจะไปที่นั่น" อัศวินชักปืนออกมาอย่างรวดเร็ว แต่กระสุนในแม็กกาซีนกลับเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับถูกน้ำหมึกย้อม ราวกับว่าอำนาจมืดในสถานที่แห่งนี้กำลังปฏิเสธการมีอยู่ของอาวุธที่สร้างโดยมนุษย์ และก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตั้งตัว ประตูห้องก็กระแทกปิดลงอย่างรุนแรงจนไฟทุกดวงดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่กลืนกินทุกสรรพสิ่ง เสียงหัวเราะแหบแห้งดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นหูอย่างน่าขนลุก "ยินดีต้อนรับสู่พิธีการครั้งสุดท้าย... คุณหมอดู" ขวัญเนตรทายใจหวังว่าความลับที่เพิ่งเปิดเผยนี้จะทำให้นักอ่านทุกท่านตื่นเต้นและพร้อมที่จะก้าวเข้าสู่ความมืดมิดในบทถัดไปร่วมกันนะคะ