เสียงเรียกจากทางเดินร้าง

"อย่าได้แตะต้องมันเด็ดขาด เรย์... กฎของหอสมุดครามไม่ได้เขียนไว้เพื่อประดับให้ดูขลัง แต่มันเขียนไว้เพื่อกั้นเขตแดนระหว่าง 'ความรู้' กับ 'ความพินาศ'" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความกังวลของอาจารย์เซเลน่าสะท้อนก้องอยู่ในหัวของเรย์ แม้เหตุการณ์นั้นจะผ่านไปหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม แต่ทุกครั้งที่เขานึกถึงแววตาที่สั่นไหวเพียงชั่วครู่ของอาจารย์สาว ความรู้สึกสังหรณ์ใจที่อธิบายไม่ได้ก็จู่โจมเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรย์เดินลัดเลาะผ่านโถงทางเดินชั้นใต้ดินของหอคอยทิศตะวันตก แสงจากคริสตัลตะเกียงติดผนังเริ่มหรี่แสงลงจนเหลือเพียงสีฟ้าจางๆ เหมือนลมหายใจที่ใกล้ดับ บรรยากาศรอบข้างเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นเป็นจังหวะหนักแน่น เขาไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี่ แต่เท้ากลับพาเขามาหยุดอยู่หน้าประตูไม้โอ๊คเก่าคร่ำที่ถูกปิดตายด้วยโซ่เวทมนตร์สีครามสลักอักขระที่เขารู้สึก 'คุ้นเคย' อย่างประหลาด *อักขระพวกนี้... ไม่ใช่ภาษาเวทมนตร์ที่สอนในห้องเรียน* เด็กหนุ่มเอื้อมมือออกไป อากาศรอบข้างเย็นเยียบลงฉับพลันจนเกิดหยดน้ำเกาะพราวบนผิวหนังของเขา ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็แว่วผ่านกำแพงหินเข้ามา... ไม่ใช่เสียงกระซิบ แต่มันคือเสียงก้องที่เหมือนดังมาจากก้นบึ้งของมหาสมุทร เป็นเสียงเรียกที่แฝงไปด้วยความโหยหาและเจ็บปวด "กลับมาเถอะ... ผู้ถือครองตำราที่ถูกลืม... รอยแยกกำลังจะเปิดออกอีกครั้ง" เรย์ชะงัก นิ้วมือของเขาสั่นระริกขณะจ่ออยู่ห่างจากตัวล็อกเพียงไม่กี่นิ้ว เขาหลับตาลง พยายามตั้งสติโดยการรีดเค้นพลังเวทสีฟ้าอ่อนในกายให้ไหลเวียนเป็นวงจร แต่มันกลับถูกดูดหายไปในโซ่ตรวนเวทมนตร์นั้นราวกับรูรั่วกลางทะเล นี่ไม่ใช่แค่ประตูธรรมดา มันคือ 'ผนึก' "ใครอยู่ตรงนั้น?" เรย์ถามออกไป เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ แต่นอกจากเสียงสะท้อนของตัวเองแล้ว ก็มีเพียงความเงียบงันที่กดทับลงมาดั่งภูเขา เขาสูดหายใจลึก ก้าวถอยหลังมาหนึ่งก้าวเพื่อจะหันหลังกลับ แต่แล้วสัญชาตญาณบางอย่างที่ฝังลึกในสายเลือดก็สั่งให้เขาหยุด ร่างกายของเขารู้สึกถึงกระแสพลังงานที่พุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ข้อมือปรากฏเป็นเส้นสีครามเรืองแสง เขาจำไม่ได้ว่าเคยเรียนเวทมนตร์บทนี้ตอนไหน หรือใครเป็นคนสอน แต่มือของเขากลับขยับไปเองตามสัญชาตญาณ—วาดวงแหวนเวทกลางอากาศด้วยจังหวะที่ซับซ้อนและงดงาม *คลิก* เสียงกลไกภายในประตูขยับตัวราวกับฟันเฟืองที่ไม่ได้หมุนมานานนับร้อยปี โซ่สีครามที่เคยแข็งแกร่งค่อยๆ ร่วงหล่นลงพื้นราวกับเส้นด้ายที่ขาดสะบั้น วินาทีนั้นเอง อากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปราวกับถูกกระชากเข้าสู่มิติที่ต่างออกไป ความมืดมิดภายในห้องที่เปิดออกดูเหมือนจะขยับได้ มันไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่มันคือ 'ข้อมูล' มหาศาลที่ถูกบีบอัดจนกลายเป็นสีดำสนิท "นั่นไง... ข้าพบเจ้าแล้ว" เสียงนั้นไม่ได้มาจากความว่างเปล่า แต่มันมาจาก 'เงา' ของเรย์เองที่ทอดยาวอยู่บนพื้นเงาของเขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน โดยที่เรย์ยังคงยืนนิ่งสนิท ดวงตาที่ควรจะเป็นสีดำของเงาร่างนั้น กลับเปล่งประกายด้วยอักขระเวทมนตร์สีขาวสว่างจ้าจนน่าขนลุก เรย์พยายามขยับตัว แต่ร่างกายของเขากลับแข็งทื่อเหมือนถูกสาป ระบบในหัวของเขาเริ่มรวนและส่งสัญญาณเตือนเป็นตัวอักษรสีแดงฉานที่พร่ามัว [คำเตือน: ตรวจพบระดับพลังงานที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของผู้ใช้] [คำเตือน: ปฏิสัมพันธ์กับ 'เศษเสี้ยวความทรงจำระดับวิกฤต' สำเร็จ] [สถานะ: กำลังเข้าสู่การเชื่อมต่อ... ล้มเหลว!] ในจังหวะที่หัวใจของเขากำลังจะหลุดออกจากอก มือเย็นเฉียบมือหนึ่งก็คว้าเข้าที่หัวไหล่ของเรย์อย่างแรง แรงดึงนั้นทำให้เขาสะดุ้งสุดตัวและถอยกรูดออกมาจากเขตประตูนั่น ก่อนที่เงาร่างของตัวเองจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีครามกระจายไปทั่วทางเดิน "เรย์! ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามาที่นี่!" เสียงของอาจารย์เซเลน่าดังขึ้นด้วยความโกรธที่เจือปนด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด เธอคว้าคทาสั้นสีเงินขึ้นมาวาดวงแหวนเวทมนตร์ครอบคลุมตัวเด็กหนุ่มไว้จนเกิดเป็นเกราะป้องกันชั้นเลิศ ดวงตาของเธอมองไปยังประตูที่เปิดแง้มอยู่ด้วยความรู้สึกที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน—นั่นไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความเศร้าสร้อยอย่างสุดหัวใจ ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากถามถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เสียงระบบที่เคยเงียบหายไปกลับดังขึ้นในหัวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและไร้อารมณ์กว่าครั้งไหนๆ [ภารกิจหลักอัปเดต: ผู้พิทักษ์ตำราที่ลืมเลือน — ระดับความยาก SSS] [เป้าหมาย: ค้นหา 'หน้ากระดาษที่หายไป' ก่อนที่อาจารย์เซเลน่าจะปิดผนึกความทรงจำของท่านตลอดกาล] [คำเตือน: มีผู้บุกรุกกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่... และเป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่ท่าน... แต่เป็นอาจารย์ของท่าน] เรย์หันไปมองเซเลน่าที่กำลังร่ายเวทปิดผนึกอย่างเร่งรีบ ก่อนจะเหลือบไปเห็นเงาดำสองร่างที่โผล่พ้นมุมมืดของทางเดิน พวกมันไม่ได้สวมชุดนักเรียนหรืออาจารย์ แต่เป็นชุดคลุมสีเทาไร้รูปทรงที่มีกลิ่นอายของ 'ความตาย' โชยมาเตะจมูก ความลับที่ถูกปิดตายกำลังจะถูกเปิดออกในวินาทีที่เขาก้าวเท้าเข้าสู่เขตกฎต้องห้าม และตอนนี้... เรย์รู้แล้วว่าบททดสอบที่แท้จริงของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับเรย์นะคะ! — เซเลสเทียละอองเวท