บันทึกที่หายไปในคืนจันทร์ดับ

กลิ่นอายของกระดาษโบราณและหมึกเวทมนตร์ครามเข้มข้นจนแทบจะจับต้องได้ในห้องสมุดใต้ดินยามวิกาล แสงไฟจากตะเกียงมานาสีนวลสะท้อนเงาของเด็กหนุ่มผู้เงียบขรึมอย่าง 'เรย์' ที่กำลังใช้นิ้วเรียวยาวไล่สัมผัสไปตามชั้นหนังสือเวทมนตร์ระดับสูง อักขระสีทองจางๆ บนสันหนังสือพากันสั่นระริกราวกับมีชีวิตเมื่อสัมผัสกับพลังเวทธาตุแสงเฉพาะตัวที่เขาพยายามควบคุมไว้ไม่ให้รั่วไหล ความเงียบงันถูกทำลายลงด้วยฝีเท้าเร่งรีบที่ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินหินแกรนิต ประตูไม้โอ๊กบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของลูคัส สหายร่วมชั้นที่หอบหายใจจนตัวโยน สีหน้าของอีกฝ่ายซีดเผือด นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกจนเห็นเส้นเลือดฝอยในตาขาว "เรย์... แย่แล้ว นายต้องไปดูเดี๋ยวนี้!" ลูคัสละล่ำละลักเอ่ย น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ เรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้ละสายตาจากอักขระโบราณทันที แต่เลือกที่จะปิดหนังสือลงอย่างช้าๆ เพื่อรักษาความเรียบร้อยตามนิสัยรอบคอบ "เกิดอะไรขึ้นที่หอพักปีสอง? ตั้งสติก่อนแล้วค่อยเล่า" "ม...โรม... โรมจำไม่ได้แม้กระทั่งว่าตัวเองเป็นใคร!" ลูคัสคว้าแขนเสื้อของเรย์ไว้แน่น ฝ่ามือของอีกฝ่ายเย็นเฉียบจนเรย์สัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวที่เกาะกุมจิตใจ "เขาตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วเอาแต่ถามว่าที่นี่คือที่ไหน พวกเราเป็นใคร... และที่สำคัญที่สุด เขากำลังสูญเสียมานาในร่างกายไปอย่างรวดเร็วราวกับถูกสูบออกผ่านรอยแยกที่มองไม่เห็น!" คำว่า 'สูญเสียความทรงจำ' และ 'สูญเสียมานา' ทำให้ดวงตาคมกริบของเรย์หรี่ลงเล็กน้อย สมองของเขาประมวลผลระบบพลังเวทของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้อย่างรวดเร็ว ตามกฎของมหาวิทยาลัยลอยฟ้า การสูญเสียความทรงจำโดยไม่มีสาเหตุ ไม่เคยปรากฏขึ้นในตำราประวัติศาสตร์เวทมนตร์มาก่อน เว้นเสียแต่ว่า... มีการใช้อักขระต้องห้ามในการดึงข้อมูลวิญญาณ "นำทางไปสิ" เรย์เอ่ยสั้นๆ ก่อนจะก้าวเท้าตามลูคัสออกไปทันที บรรยากาศยามค่ำคืนของโรงเรียนเวทมนตร์ครามเงียบสงัดและวังเวงกว่าปกติ ลมหนาวพัดผ่านระเบียงทางเดินหินอ่อนนำพาความรู้สึกเย็นเยียบเข้ามาถึงกระดูก เรย์ก้าวเดินไปพร้อมกับคิดทบทวนปมปริศนาในใจ ความทรงจำที่หายไปบางส่วนของตัวเขาเองเกี่ยวกับครอบครัวมักจะส่งเสียงเตือนในหัวทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์แปลกประหลาดเช่นนี้ ราวกับว่าความผิดปกติของโรมในคืนนี้ มีความเชื่อมโยงบางอย่างกับอดีตที่เขาพยายามตามหา เมื่อมาถึงห้องพยาบาลประจำหอพัก แสงไฟสีฟ้าอ่อนจากเวทมนตร์ปฐมพยาบาลกำลังส่องสว่างวับแวม อาจารย์เซเลน่า อาจารย์สาวลึกลับประจำวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ยืนอยู่เบื้องหน้าเตียงผู้ป่วย ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมสีดำสนิทขอบด้ายเงินกำลังยกมือขึ้นวาดลวดลายกลางอากาศ อักขระเวทสีครามเข้มถูกถักทอขึ้นเป็นตาข่ายแสงเพื่อตรึงร่างของโรมที่กำลังดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด "อาจารย์เซเลน่าครับ เกิดอะไรขึ้นกับเขา?" เรย์ก้าวเข้าไปใกล้ พร้อมกับโค้งตัวทักทายอย่างมีมารยาท แม้ภายในใจจะร้อนรน อาจารย์เซเลน่าชะงักมือเล็กน้อย หันกลับมามองลูกศิษย์คนโปรดด้วยแววตาที่ยากจะหยั่งถึง นัยน์ตาสีอัมพันของเธอลึกล้ำราวกับห้วงจักรวาล "ดูเหมือนว่าความทรงจำของโรมไม่ได้ถูก 'ลบ' เรย์... แต่มันถูก 'ขโมย' ไปต่างหาก" คำพูดนั้นทำให้เรย์ชะงัก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที "ถูกขโมย? หมายความว่ามีใครบางคนหรือบางสิ่งกำลังใช้เวทมนตร์สายมืดดึงเอาแก่นแท้ความทรงจำออกไปจากวิญญาณของเขาอย่างนั้นหรือครับ?" "ถูกต้อง และสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือ..." อาจารย์เซเลน่าก้าวถอยหลังเล็กน้อย เปิดทางให้เรย์ได้มองเห็นรอยสักรูปอักขระประหลาดที่ปรากฏขึ้นบนลำคอของโรม อักขระนั้นไม่ใช่ภาษาเวทมนตร์ทั่วไป แต่มันคืออักขระโบราณยุคก่อนการสร้างมหาวิทยาลัยลอยฟ้า ซึ่งเป็นภาษาเดียวกับที่เรย์มักจะเห็นในความฝันยามค่ำคืนของตนเอง "อักขระนี้กำลังเชื่อมต่อกับบางสิ่ง... บางสิ่งที่อยู่ใต้รากฐานของโรงเรียนเรา" เรย์ก้าวเข้าไปใกล้เตียงผู้ป่วย ดวงตาสีเข้มจ้องมองอักขระบนลำคอของโรมอย่างพินิจพิเคราะห์ ด้วยความสามารถพิเศษในการสื่อสารกับอักขระโบราณ เขาสามารถได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังออกมาจากรอยสักนั้น เสียงที่คล้ายกับเสียงหัวسยาราวกับเยาะเย้ยความไร้เดียงสาของมนุษย์ *เจ้า... คือผู้ถือครองกุญแจดอกต่อไปอย่างนั้นหรือ... เรย์?* เสียงกระซิบลึกลับนั้นไม่ได้ดังมาจากโรม แต่มันดังขึ้นโดยตรงในจิตสำนึกของเรย์ ร่างกายของเด็กหนุ่มชาวเวทมนตร์ธาตุแสงชะงักงัน เหงื่อกาฬผุดขึ้นตามไรผมเมื่อเขารู้สึกได้ว่าพลังเวทในร่างกายกำลังถูกดึงดูดให้เข้าไปพัวพันกับวงเวทปริศนาที่กำลังขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ บนพื้นห้องพยาบาล "เรย์! ถอยออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงเตือนอันร้อนรนของอาจารย์เซเลน่าดังขึ้นพร้อมกับการสะบัดมือเรียกม่านพลังเวทแสงเข้าปกป้อง แต่ทว่า... มันสายเกินไปเสียแล้ว พื้นห้องพยาบาลใต้ฝ่าเท้าของเรย์ร้าวแยกออกจากกันเป็นวงกว้าง แสงสีครามเข้มสาดส่องขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง ราวกับประตูสู่ห้วงมิติที่ถูกปิดตายมานับพันปีได้ถูกเปิดออกอีกครั้ง และในเสี้ยววินาทีที่สติของเรย์กำลังจะหลุดลอยไปพร้อมกับแรงดึงดูดอันมหาศาลนั้น เงาร่างของบุคคลปริศนาก็ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ทำให้หัวใจของทุกคนต้องหยุดเต้น — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับเรย์นะคะ! — เซเลสเทียละอองเวท