ความลับใต้โต๊ะเรียน

"เก็บมันไว้ซะ เรย์ อย่าให้ใครเห็นเด็ดขาด" เสียงกระซิบที่แฝงไปด้วยความสั่นเครือเล็กน้อยของอาจารย์เซเลน่าดังขึ้นเพียงแผ่วเบา ก่อนที่ร่างโปร่งระหงในชุดคลุมสีครามเข้มจะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นจางๆ ของสมุนไพรเวทมนตร์และกระดาษเก่าๆ ที่ร่วงหล่นลงบนพื้นห้องสมุดหลังเลิกเรียน เรย์มองตามแผ่นหลังนั้นไปจนลับสายตา ก่อนจะก้มลงเก็บสมุดปกหนังสีน้ำตาลเข้มที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด เขาจำได้แม่นว่านี่คือเล่มที่เขามักจะเห็นอาจารย์ถือติดมืออยู่เสมอ มือของเด็กหนุ่มสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวสัมผัสขรุขระของปกสมุด อักขระเวทมนตร์สีจางๆ ที่สลักอยู่บนขอบปกดูเหมือนจะตอบสนองต่อสัมผัสของเขา มันสั่นไหวราวกับมีชีวิต "อาจารย์... นี่มันหมายความว่ายังไงกันคะ" เขารำพึงกับตัวเองพลางรีบสอดสมุดเล่มนั้นเข้าไปใต้โต๊ะเรียนไม้โอ๊คตัวเก่าที่เขามักจะมานั่งทบทวนบทเรียนเป็นประจำ ภายในห้องสมุดที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาเวทมนตร์ที่ขยับช้าๆ เรย์สูดหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองรบ เขาตัดสินใจเปิดหน้าแรกของสมุดบันทึกออกทันที สิ่งที่ปรากฏไม่ใช่ตัวอักษรลายมือทั่วไป แต่มันคือแผนผังเส้นทางเดินพลังงานของ 'มหาวิทยาลัยลอยฟ้า' แห่งนี้ที่ซับซ้อนเกินกว่าจินตนาการ เส้นสายสีทองพาดผ่านผังโรงเรียนเชื่อมโยงไปยังสถานที่ที่นักเรียนทุกคนถูกสั่งห้ามเข้าใกล้—หอคอยบรรณารักษ์นิรันดร์ "ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบอักขระเวทมนตร์ระดับชั้นความลับสูง... กำลังทำความเข้าใจ... 15%... 30%..." เสียงในหัวของเรย์ดังขึ้นตามระบบที่เขาได้รับมาตั้งแต่เกิด ความเย็นเยียบแล่นผ่านกระดูกสันหลังเมื่อเขาเห็นชื่อของ 'บิดา' ที่หายสาบสูญไปนานหลายปี ปรากฏอยู่ในบันทึกหน้าถัดมา พร้อมกับลายเซ็นที่คุ้นตาภายใต้หัวข้อ 'ผู้ถอดรหัสตำราเล่มที่ศูนย์' "พ่อ... พ่ออยู่ที่นี่จริงๆ สินะ" เรย์พึมพำ น้ำเสียงของเขาแหบแห้ง สายตาไล่เรียงไปตามบันทึกที่เขียนด้วยลายมือรีบเร่ง บางจุดมีรอยหยดน้ำหมึกที่คล้ายกับคราบน้ำตา มันไม่ใช่แค่บันทึกประวัติศาสตร์ แต่มันคือบันทึกความทรงจำของคนที่พยายามหนีจากบางอย่าง ขณะที่เขากำลังจะพลิกไปหน้าถัดไป แสงไฟในห้องสมุดก็กระพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลง บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายเวทมนตร์ธาตุแสงที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นความเย็นยะเยือกที่บาดลึกถึงผิวหนัง เหมือนมีใครบางคนกำลังยืนมองเขาจากมุมมืด *กึก... กึก...* เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินดังก้องเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เรย์รีบปิดสมุดบันทึกแล้วสอดเข้าไปใต้แผ่นไม้ใต้โต๊ะอย่างรวดเร็ว หัวใจของเขาสั่นไหวด้วยความหวาดระแวง เขาหยิบหนังสือเรียนวิชาประวัติศาสตร์ขึ้นมาแสร้งทำเป็นอ่าน ทั้งที่สายตาพยายามกวาดมองไปรอบห้องที่มืดมิด "นักเรียน... ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมยังไม่ออกไปจากห้องสมุดอีกล่ะคะ?" น้ำเสียงเย็นชาที่ไม่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง เรย์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมอง พบกับบรรณารักษ์หญิงที่เขามักเห็นนั่งนิ่งเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ดวงตาของเธอว่างเปล่าไร้แวว และที่สำคัญที่สุด... บนนิ้วมือของเธอมีแหวนตราสัญลักษณ์สีครามแบบเดียวกับที่อาจารย์เซเลน่าสวมอยู่ "ผม... ผมแค่กำลังอ่านทวนวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ครับ" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความนิ่งไว้ให้มากที่สุด แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายอาจจะกำลังจับพิรุธเขาอยู่ บรรณารักษ์หญิงเดินเข้ามาใกล้จนเรย์ได้กลิ่นอายความตายที่โชยออกมาจากชุดคลุมสีดำสนิทของเธอ เธอก้มลงมองโต๊ะเรียนของเรย์ สายตาที่ว่างเปล่านั้นดูเหมือนจะสแกนผ่านไม้ทุกแผ่นลงไปถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่ "ในห้องสมุดนี้... มีความลับมากมายที่ถูกฝังไว้ใต้โต๊ะเรียนนักเรียน... บางคนโชคดีที่ไม่ได้เห็นมัน... แต่บางคน..." เธอหยุดพูดพลางแสยะยิ้มที่มุมปาก "มักจะจบชีวิตลงเพราะความอยากรู้อยากเห็น" ทันใดนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเรย์โดยที่เขาไม่ได้เรียก [ภารกิจระดับ SSS: รอดพ้นจากสายตาของผู้เฝ้ามอง / เงื่อนไข: ห้ามให้บรรณารักษ์ตรวจพบสิ่งของใต้โต๊ะ / สถานะ: กำลังถูกตรวจสอบ!] เรย์นิ่งอึ้ง มือที่จับหนังสือสั่นระริกขณะที่บรรณารักษ์สาวค่อยๆ ยื่นมือเรียวยาวลงมาใต้โต๊ะที่เขานั่งอยู่ นิ้วของเธอแตะเข้าที่แผ่นไม้ที่ซ่อนสมุดบันทึกไว้เพียงไม่กี่เซนติเมตร ก่อนที่จู่ๆ อาจารย์เซเลน่าจะเดินเข้ามาในห้องสมุดพร้อมกับแสงสว่างเจิดจ้าที่ส่องประกายออกมาจากคทาในมือ "หยุดเถอะค่ะ เมริน่า... เด็กคนนี้เป็นนักเรียนในความดูแลของดิฉัน" อาจารย์เซเลน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด บรรณารักษ์สาวชักมือกลับแล้วก้มหัวให้เล็กน้อย ก่อนจะถอยออกไปในเงามืด แต่ก่อนที่เธอจะลับตาไป เธอได้หันกลับมามองเรย์ด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เขาต้องขนลุกไปทั่วทั้งร่าง "ฝากไว้ก่อนเถอะเจ้าหนู... แต่จำไว้ว่าสิ่งที่นายแอบซ่อนไว้... มันกำลังเริ่มอ่าน 'นาย' กลับคืนมาแล้ว" สิ้นคำพูดนั้น เรย์ก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่หน้าอกอย่างรุนแรง เขาก้มลงมองหน้าอกตัวเองและพบว่ามีสัญลักษณ์อักขระสีครามประทับอยู่บนผิวหนัง มันค่อยๆ ซึมลึกเข้าไปข้างในราวกับกำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับหัวใจของเขา — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับเรย์นะคะ! — เซเลสเทียละอองเวท