กฎเหล็กของสถาบันแสงนิรันดร์

กลิ่นอายของหมึกเวทมนตร์ครามและผงแร่มานาบริสุทธิ์ลอยอบอวลอยู่ในห้องสมุดกลางของสถาบันแสงนิรันดร์ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเรย์ในเวลานี้ไม่ใช่ตำราโบราณนับหมื่นเล่มที่เรียงรายอยู่บนชั้นสูงเสียดฟ้า หากเป็นแผ่นศิลาสีดำสนิทตรงหน้า ซึ่งสลักกฎระเบียบของโรงเรียนด้วยอักขระเรืองแสงสีทองที่กำลังเต้นระำราวกกับมีชีวิต "การฝ่าฝืนกฎข้อที่สิบสองแห่งหอคอยเวทมนตร์... บทลงโทษไม่ใช่การกักบริเวณหรือคัดลายมือหรอกนะคะ เรย์" เสียงนุ่มนวลแต่แฝงความเยียบเย็นดังขึ้นจากด้านหลัง เรย์ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นอาจารย์เซเลน่า อาจารย์สาวลึกลับผู้กุมความลับของมหาวิทยาลัยลอยฟ้าแห่งนี้ เธอยืนกอดอก รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนเรียวปาก ทว่าดวงตาสีอเทメラลด์คู่นั้นกลับจ้องมองเขาด้วยความระแวดระวัง ราวกับกำลังประเมินว่าเด็กหนุ่มผู้มีความสามารถในการสื่อสารกับอักขระโบราณคนนี้จะสร้างความปั่นป่วนอะไรให้สถาบันอีก "ผมไม่ได้ตั้งใจจะไปปลุกอักษรป้องกันรอบสนามประลองหรอกครับ... เอ๊ด ผมหมายถึง อาจารย์ก็เห็นว่ามันเริ่มสั่นพ้องกับมานาในตัวผมเองต่างหากล่ะครับ" เรย์เกือบเผลอหลุดคำว่า 'ครับ' ออกมาตามความคุ้นเคยเดิม แต่รีบกลืนคำลงคอแล้วเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงราบเรียบตามสไตล์ของตนเองแทน พร้อมกับเสมองbไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มมุมปาก เซเลน่าหรี่ตามองเล็กน้อย เธอเดินเข้ามาใกล้จนเรย์ได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไวโอレットป่าผสมกับกลิ่นกระดาษเก่า "คำพูดแก้ตัวฟังดูมีเหตุผลดีนี่คะ... แต่ในระบบของสถาบันแสงนิรันดร์ เหตุผลใช้ไม่ได้ผลเท่ากับ 'ผลลัพธ์' หรอกนะ มานาสีครามที่เธอใช้เมื่อเช้า มันไม่ใช่พลังของเด็กปีหนึ่งทั่วไป แถมอักขระที่เธอเผลอไปปลดล็อกเมื่อครู่ ก็เป็นถึงระบบป้องกันชั้นที่เจ็ดที่ถูกปิดตายมานานกว่าร้อยปี" เรย์เงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาสีรัตติกาลกวาดมองอักขระบนศิลาสีดำที่ตอนนี้เริ่มสงบลงแล้ว ในมุมมองของเขา อักขระพวกนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ตัวหนังสือที่ตายตัว แต่มันคือ "เสียงกระซิบ" ของประวัติศาสตร์ที่ถูกกักขัง หากตั้งใจฟังให้ดี จะได้ยินเรื่องราวการต่อสู้และความลับที่ผู้สร้างสถาบันจงใจซ่อนเอาไว้ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขามักจะเผลอเข้าไปพัวพันกับกลไกเวทมนตร์เหล่านี้อยู่เรื่อย "ผมแค่อยากทำความเข้าใจระบบของที่นี่ให้เร็วกว่าคนอื่นก็เท่านั้นเองค่ะ" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพเรียบร้อย แต่แฝงความดื้อรั้นเล็กน้อยตามประสาคนอยากรู้อยากเห็น "ถ้าอย่างนั้น เธอก็ควรจะรีบไปทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมชั้นของเธอเสียก่อนจะหมดเวลาพักเที่ยงนะคะ" เซเลน่าถอนหายใจเบาๆ อย่างระอาใจปนเอ็นดู "เพราะคาบบ่ายนี้... เธอต้องเข้าเรียนวิชา 'การประสานธาตุขั้นสูง' กับศาสตราจารย์คาร์ل ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและเกลียดเด็กเส้นเป็นที่สุด และฉันก็ไม่แน่ใจว่าอักขระเวทมนตร์ในหัวของเธอจะช่วยกันลูกไฟอัดแน่นของเขาได้ทันหรือเปล่า" พูดจบ อาจารย์สาวก็สะบัดชายเสื้อคลุมสีเงินยวงเดินจากไป ทิ้งให้เรย์ยืนอยู่ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบของห้องสมุดอีกครั้ง เรย์ถอนหายใจยาวเหยียด เขาปรับกระเป๋าหนังสะพายข้างให้เข้าที่ ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังอาคารเรียนรวมฝั่งตะวันตก ซึ่งเป็นสถานที่รวมตัวของเหล่านักเรียนปีหนึ่งผู้เปี่ยมด้วยพรสวรรค์จากทั่วทุกมุมโลก ทันทีที่ผลักประตูกระจกใสบานใหญ่เข้าไป เสียงพูดคุยจอแจก็เงียบลงชั่วขณะ สายตานับสิบคู่หันมาจ้องมองเด็กหนุ่มผู้เงียบขรึมคนนี้เป็นตาเดียว บรรยากาศในห้องเรียนกว้างขวาง ตกแต่งด้วยเสาหินอ่อนสลักลายวงแหวนเวทมนตร์ บนโต๊ะเรียนไม้เนื้อแข็งแต่ละตัวมีตำราเวทมนตร์ลอยตัวส่องแสงเรืองรอง ที่นั่งแถวหน้าสุดถูกจับจองโดยกลุ่มเด็กหนุ่มจากตระกูลขุนนางเวทมนตร์เก่าแก่ พวกเขาส่งสายตาดูกล้ำกึ่งระหว่างเหยียดหยามและสงสัยมายังเรย์ "อ้าว นี่น่ะเหรอเด็กทุนพิเศษคนที่ท่านอาจารย์เซเลน่าพาเข้าสถาบันมาทางประตูหลัง?" เสียงเย้ยหยันดังขึ้นมาจากชายหนุ่มผมบลอนด์ทองสว่าง นัยน์ตาสีฟ้าจัด นั่งไขว่ห้างอยู่ริมหน้าต่าง เขาคือ 'ลูคัส' ทายาทตระกูลอัคคีพเนจร ผู้ครอบครองพลังเวทธาตุไฟระดับสูงที่โดดเด่นที่สุดในรุ่นปีนี้ เรย์ไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเลือกที่จะเดินผ่านไปอย่างเงียบๆ และเลือกที่นั่งมุมอับแถวหลังสุดติดกับหน้าต่าง ซึ่งเป็นจุดที่มองเห็นลานน้ำพุกลางสถาบันได้ชัดเจนที่สุด การหลีกเลี่ยงความขัดแย้งที่ไม่จำเป็นคือกลยุทธ์ที่ดีที่สุดในการเอาตัวรอดในสถานที่ที่เต็มไปด้วยสายตาจับจ้องเช่นนี้ "นาย... ไม่คิดจะโต้ตอบเขาหน่อยเหรอ?" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านข้าง เรย์หันไปมอง พบกับเด็กสาวผมยาวสีน้ำตาลเข้ม ดวงตากลมโตสีอำพันฉายแววเป็นกังวล เธอนั่งโต๊ะข้างๆ กัน ท่าทางดูเรียบร้อยแต่มีร่องรอยความซุกซนซ่อนอยู่ "ฉันชื่อ 'มีเรีย' นะ มาจากเขตปกครองตะวันออก... คือว่า ลูคัสกับกลุ่มของเขาชอบหาเรื่องเด็กทุนใหม่อย่างพวกเราประจำ ถ้าไม่ทำอะไรสักหน่อย พวกเขาจะได้ใจนะ" "ความเงียบคือคำตอบที่คมที่สุดค่ะมีเรีย" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ให้เพื่อนร่วมชั้นคนแรก "อีกอย่าง การใช้พลังไปกับการทะเลาะวิวาทในห้องเรียน น่าจะเป็นการสิ้นเปลืองมานาโดยใช่เหตุนะคะ" มีเรียกระพริบตาปริบๆ กับคำพูดและสรรพนามที่เรย์ใช้ ก่อนจะหัวเราะคิกคักเบาๆ "เธอนี่แปลกคนชะมัด พูดจาเหมือนคนแก่เลย แถมยังดูไม่สะทกสะทรานอะไรเลยด้วย... แต่วิชาของศาสตราจารย์คาร์ลคาบบ่ายนี้ น่ากลัวจริงๆ นะ ได้ยินว่าปีที่แล้วมีคนโดนทดสอบจนต้องนอนห้องพยาบาลไปเป็นอาทิตย์เลยล่ะ" ก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากสนทนาต่อ ประตูห้องเรียนก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงด้วยแรงลมอันรุนแรง ศาสตราจารย์คาร์ล ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทเดินก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกกลายสภาพเป็นความกดดันทันที ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง "ยินดีต้อนรับสู่คาบเรียนแรกของฉัน..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าดังก้องไปทั่วห้อง "พวกเธอคิดว่าตัวเองเก่งมาจากไหน ช่างหัวมัน วันนี้ฉันจะทดสอบ 'ความอดทน' และ 'การควบคุมมานา' ของพวกเธอแต่ละคน เริ่มจาก... เด็กใหม่ที่นั่งมุมห้องคนนั้น ลุกขึ้นมาที่ลานประลองกลางห้องเดี๋ยวนี้!" สายตาทุกคู่ในห้องหันขวับมามองที่เรย์ทันที ลูคัสส่งยิ้มเยาะเย้ยรอชมความพังพินาศของเด็กหนุ่มทุนพิเศษ มีเรียหน้าซีดเผือดด้วยความเป็นห่วง เรย์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างใจเย็น เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับจังหวะการไหลเวียนของมานาสีครามในร่างกาย ขณะก้าวเท้าเดินออกไปยังลานประลอง ทันใดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของเขา ราวกับระบบของสถาบันกำลังตอบสนองต่อสถานการณ์วิกฤตเบื้องหน้า [ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขพิเศษ: เผชิญหน้ากับบททดสอบระดับความยาก SSS จากผู้สอน] [ระบบอักขระโบราณทำการวิเคราะห์จุดอ่อนของสนามประลอง... เสร็จสิ้น] [คำเตือน: หากท่านใช้เวทมนตร์ธาตุแสงผสานกับอักขระลับ ความลับเรื่องตัวตนของท่านอาจถูกเปิดเผยต่อหน้าศาสตราจารย์เซเลน่า... ท่านจะเลือกดำเนินการอย่างไร?] เรย์หยุดยืนอยู่กลางลานประลอง ดวงตาสีรัตติกาลมองตรงไปยังเปลวไฟสีส้มแดงที่ลุกโชนอยู่ในมือของศาสตราจารย์คาร์ล รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่มีใครสังเกตเห็น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับเรย์นะคะ! — เซเลสเทียละอองเวท