ป่าเวทมนตร์ที่สาบสูญ

“อาจารย์เซเลน่าครับ! ช่วยถ่วงเวลาให้ผมสามวินาที!” เรย์ตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด พร้อมกับพุ่งทะยานไปข้างหน้าสวนทางกับคลื่นมานาอันบ้าคลั่งที่กำลังแผดเผาผืนป่ารอบด้านให้กลายเป็นจุล เปลวเพลิงสีครามเข้มข้นสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่คมที่ฉายแววมุ่งมั่นอย่างเต็มเปี่ยม เสียงคำรามกึกก้องของสัตว์อสูรพฤกษาโบราณดังก้องสะท้อนไปทั่วหุบเขา รากไม้ขนาดยักษ์พุ่งแหวกอากาศเข้ามาราวกับหอกเหล็กนับร้อยเล่ม อาจารย์เซเลน่าไม่มีเวลาแม้แต่จะเอ่ยปากถามถึงเหตุผล ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมสีเงินยวดยองก้าวเท้าถอยหลังอย่างงดงาม มือเรียวยาววาดวงเวทรูปดาราจักรสีทองอร่ามกลางอากาศ ท่าทางของเธอนิ่งสนิทราวกับกาลเวลาหยุดนิ่ง แต่หยาดเหงื่อที่ผุดพรายบนขมับกลับฟ้องถึงความกดดันมหาศาล "สามวินาที... อย่าทำให้ฉันผิดหวังนะ เรย์" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยวเอ่ยลอดริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น *หนึ่งวินาที...* วงเวทแสงสีทองของอาจารย์เซเลน่าระเบิดออกเป็นม่านพลังรูปทรงโดมหนาทึบ ปะทะเข้ากับรากไม้ยักษ์ที่พุ่งเข้ามาอย่างจัง แรงกระแทกส่งผลให้พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ฝุ่นควันและเศษใบไม้ปลิวว่อนบังทัศนียภาพจนมืดมิด *สองวินาที...* เรย์อาศัยจังหวะที่ม่านพลังกำลังต้านทานแรงปะทะ ทิ้งตัวลงต่ำ กลิ้งหลบคลื่นกระแทกมานาที่แผ่ขยายออกด้านข้างอย่างเฉียดฉิว ฝ่ามือข้างขวาของเด็กหนุ่มเรืองแสงสีครามจางๆ เขาไม่ได้ใช้เวทมนตร์โจมตีรุนแรง แต่กำลังสื่อสารกับ "อักขระเวทมนตร์โบราณ" ที่ฝังอยู่ตามเปลือกไม้ของต้นไม้ใหญ่รอบตัว *สามวินาที...* ดวงตาของเรย์เบิกกว้างขึ้นเมื่ออักขระโบราณเหล่านั้นตอบสนอง ข้อมูลมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่ห้วงความคิด ระบบเวทมนตร์ของป่าสาบสูญแห่งนี้ไม่ได้ถูกควบคุมด้วยความเกรี้ยวกราด แต่มันกำลังถูก "กักขัง" ด้วยวงเวทผนึกปริศนาที่ซ่อนอยู่ใต้รากแก้วของบอสประจำเขต "เจอแล้วจุดอ่อน!" เรย์ดีดตัวขึ้นกลางอากาศ รวบรวมมานาธาตุแสงทั้งหมดที่เหลืออยู่ไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อนจะกดลงไปที่แกนกลางของอักขระโบราณตัวสุดท้าย เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นคล้ายเสียงกระจกแตก ม่านพลังสีครามที่บ้าคลั่งเมื่อครู่พลันสงบลงทันที รากไม้ยักษ์ที่เคยหมายเอาชีวิตหยุดชะงักค้างกลางอากาศ ก่อนจะค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสงสีทองคำขาวโปรยปรายลงมาราวกับหิมะ ความเงียบสงบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ของคนทั้งสองที่ดังแข่งกับเสียงสายลม อาจารย์เซเลน่าถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก เธอลดมือลง ปรับลมหายใจให้เข้าที่ ก่อนจะหันมามองเด็กหนุ่มข้างกายด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป—แววตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งและความภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด "ทำได้ดีมาก เรย์ การคำนวณจังหวะและการอ่านอักขระโบราณเมื่อครู่... เธอเหนือกว่าที่ฉันคาดไว้มากทีเดียว" อาจารย์สาวเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่หาดูได้ยาก "ขอบคุณครับอาจารย์ ถ้าไม่ได้ม่านพลังแสงของอาจารย์ช่วยรับแรงกระแทกแรกไว้ ผมคงไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้จุดอ่อนของมันหรอกครับ" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงถ่อมตัว แม้ใบหน้าจะยังคงเรียบเฉยตามบุคลิก แต่แววตากลับทอประกายความโล่งใจไม่แพ้กัน การเดินทางผ่านเขตอันตราย "ป่าเวทมนตร์ที่สาบสูญ" แห่งนี้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า การก้าวข้ามขีดจำกัดไม่ได้อาศัยเพียงแค่พลังเวทที่รุนแรง แต่คือความเข้าใจในกฎเกณฑ์ของเวทมนตร์ และความเชื่อใจอันไร้เงื่อนไขระหว่างผู้สอนกับผู้เรียน ทว่า ความสงบสุขในป่าแห่งนี้กลับอยู่ได้ไม่นานนัก ทันทีที่ละอองแสงสีทองจากการสลายตัวของอักขระโบราณจางหายไป พื้นดินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรง ครั้งนี้ไม่ใช่แรงสั่นจากการต่อสู้ แต่มันคือแรงสั่นสะเทือนที่สะเทือนลึกไปถึงแกนกลางของแผ่นดิน ราวกับมีบางสิ่งที่หลับใหลมานานนับพันปีเพิ่งจะรู้ตัวตื่นขึ้นมา *ตึง... ตึง... ตึง...* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับเสียงกลองศึกดังขึ้นจากความมืดมิดของแมกไม้เบื้องหน้า พร้อมกับแรงกดดันทางมานาระดับมหาศาลที่กดทับลงบนบ่าจนแทบหายใจไม่ออก มานาสีดำสนิทปนไอหมอกสีเลือดแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วบริเวณในพริบตา ดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมาคู่หนึ่งค่อยๆ ลืมขึ้นท่ามกลางความมืดมิด จ้องมองตรงมาที่พวกเขาทั้งสองด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบ [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบตัวตนระดับหายนะ “ราชันพฤกษาทมิฬ (True Form)” ปลดล็อคเงื่อนไขลับเขตอันตรายระดับ SSS] [คำเตือน: เป้าหมายอยู่นอกเหนือขอบเขตการควบคุมของระบบโรงเวทมนตร์—] ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเรย์และอาจารย์เซเลเน่านะคะ