ร่องรอยของยุคโบราณ

"คำเตือน: เป้าหมายอยู่นอกเหนือขอบเขตการควบคุมของระบบโรงเวทมนตร์—" เสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานที่สะท้อนก้องในห้วงความคิดไม่ได้ทำให้เรย์ชะงักฝีเท้าลงเลยแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยาวของเด็กหนุ่มสัมผัสเข้ากับผนังหินเย็นเฉียบที่มีร่องรอยของตะไคร่น้ำและคราบสนิมเวتมนตร์โบราณ กลิ่นอับชื้นของดินและเศษซากประวัติศาสตร์ที่ถูกฝังกลบมานานนับพันปีลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขากลับไม่ใช่สภาพแวดล้อมอันรกร้างเหล่านี้ หากแต่อักขระสีครามจางๆ ที่กำลังเต้นตุบๆ ราวกับลมหายใจบนแผ่นศิลาเบื้องหน้าต่างหาก นี่คือซากปรักหักพังใต้ดินที่ลึกลงไปกว่าชั้นใต้ดินทั่วไปของสถาบันเวทมนตร์อาร์케니아 สถานที่ซึ่งถูกบันทึกไว้ในตำราว่าเป็นเพียง "เขตหวงห้ามระดับสาม" แต่สิ่งที่พวกเขากำลังเผชิญหน้าอยู่ ณ ขณะนี้ กลับมีโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมที่เก่าแก่ยิ่งกว่าตัวรากฐานของโรงเรียนเสียอีก "ระวังด้วยนะคะ เรย์ อุณหภูมิรอบตัวเรากำลังลดลงอย่างผิดปกติ... เวทมนตร์ธาตุแสงในตัวดิฉันเริ่มถูกกดทับด้วยสนามพลังงานบางอย่างที่ไม่รู้จัก" เสียงนุ่มนวลแต่จริงจังของอาจารย์เซเลน่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ร่างเพรียวในชุดคลุมสีเข้มขยับเข้ามาใกล้เล็กน้อย แสงเรืองรองสีทองอ่อนจากคทาในมือของเธอช่วยขับไล่ความมืดมิดรอบข้างออกไปได้เพียงรัศมีสั้นๆ ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นทรง The Last Remnant กวาดมองไปรอบห้องโถงกว้างใหญ่ที่มีเสาหินส Aetherium หักโค่นระเนระนาด "ผมสัมผัสได้ครับ—เอ่อ หมายถึง... ผมสัมผัสได้ค่ะอาจารย์" เรย์แก้คำพูดของตนเองอย่างรวดเร็วเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเผลอใช้สรรพนามบุรุษที่หนึ่งแบบไม่เป็นทางการออกไปท่ามกลางสมาธิอันเคร่งเครียด "อักขระพวกนี้ไม่ได้พยายามโจมตีเรา แต่มันกำลัง... 'อ่าน' เราอยู่ต่างหาก" เด็กหนุ่มหันกลับมามองอาจารย์สาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความตื่นตระหนกเล็กน้อย ความทรงจำที่ขาดหายไปของเขา มักจะส่งเสียงก้องกังวานในหัวทุกครั้งที่ได้กลิ่นอายเวทมนตร์รูปแบบนี้ มันเป็นความรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ราวกับว่าเขาเคยเดินอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังแห่งนี้ในอดีตชาติที่ลืมเลือน เซเลน่าไม่ได้เอ่ยปากดุเรื่องการใช้สรรพนาม เธอกลับขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นละอองแสงสีครามเริ่มลอยวนรอบตัวของเด็กหนุ่ม "ระบบป้องกันของโรงเรียนถูกออกแบบมาเพื่อควบคุมการใช้มานาในเขตก่อตั้ง แต่ที่นี่... โครงสร้างเวทมนตร์มีความซับซ้อนเกินกว่าหลักสูตรปัจจุบันจะอธิบายได้ มันเหมือนกับว่า รากฐานของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ถูกสร้างทับลงบน 'บางสิ่ง' ที่มีตัวตนมาก่อนแล้ว และพวกเรากำลังยืนอยู่บนจุดกำเนิดนั้นจริงๆ" เรย์กวาดสายตามองแผ่นศิลาขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางห้อง บนนั้นมีรอยสลักเป็นรูปต้นไม้ใหญ่ที่กิ่งก้านสาขาแผ่ขยายปกคลุมดวงดาว แต่ละกิ่งก้านไม่ได้ใช้เส้นตรงธรรมดา หากแต่เป็นวงจรมานาที่มีความหนาแน่นสูงและมีการไหลเวียนอย่างมีเหตุมีผล ราวกับผังวงจรอิเล็กทรอนิกส์ขนาดยักษ์ในโลกแฟนตาซี "ถ้าที่นี่คือจุดกำเนิดของโรงเรียน แล้วทำไมระบบถึงเตือนว่าอยู่นอกเหนือการควบคุมล่ะครับ... เอ่อ ค่ะ?" เรย์เอ่ยถามพร้อมกับยื่นมือขวาออกไปช้าๆ ปล่อยให้มานาธาตุแสงผสมผสานกับอักขระสีครามบนแผ่นศิลา "เพราะสถาบันแห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อสอนเวทมนตร์ให้พวกเราตั้งแต่แรก" เสียงของเซเลน่าขาดหายไปชั่วขณะเมื่อลมเย็นยะเยือกพัดผ่านเข้ามาในห้องโถงใต้ดิน ทั้งที่ไม่มีช่องระบายอากาศ "แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อ 'กักขัง' อะไรบางอย่างไว้ใต้รากฐานนี้ต่างหาก" ทันทีที่ปลายนิ้วของเรย์แตะลงบนใจกลางรูปต้นไม้บนแผ่นศิลา อักขระสีครามรอบห้องก็เปล่งแสงเจิดจ้าขึ้นพร้อมกันจนแสบตา เสียงกลไกโบราณดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟันเฟืองขนาดยักษ์ที่หยุดทำงานมานับพันปีเริ่มหมุนวนอีกครั้ง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเบาๆ ฝุ่นละอองจากเพดานร่วงหล่นลงมาประหนึ่งหิมะ เรย์รู้สึกได้ว่าพลังงานมหาศาลกำลังไหลทะลักเข้าสู่ร่างผ่านปลายนิ้ว ความทรงจำสีขาวโพลนเริ่มมีภาพซ้อนทับ เสียงกระซิบของหญิงสาวผู้หนึ่งที่เขาจำไม่ได้ว่าคือใครดังขึ้นในโสตประสาท *'เด็กน้อย... เจ้ากลับมาแล้วสินะ'* "เรย์! ถอนมือออกเร็วเข้า!" เซเลน่าร้องเตือนด้วยความตกใจเมื่อเห็นรอยแตกสีดำเริ่มลุกลามไปทั่วแผ่นศิลา พลังงานรอบตัวแปรปรวนจนเกิดเป็นพายุมานาย่อมๆ พัดกระหน่ำเส้นผมและเสื้อผ้าของทั้งสองคนปลิวไสว ทว่า ก่อนที่เรย์จะทันได้ดึงมือกลับ แผ่นศิลาเบื้องหน้าก็แยกตัวออกเป็นสองฝั่ง เผยให้เห็นทางเดินลับที่ทอดยาวดิ่งลงสู่ความมืดมิดที่ลึกยิ่งกว่าเดิม และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ ไอหมอกสีครามเข้มที่ลอยกรุ่นขึ้นมาจากหลุมลึกนั้น ไม่ได้ไร้ชีวิตชีวา แต่มันกำลังก่อตัวเป็นรูปร่างของดวงตานับร้อยคู่ที่จ้องมองขึ้นมายังพวกเขาด้วยความกระหายใคร่รู้ และในวินาทีที่ความเงียบงันเข้าปกคลุม เสียงแจ้งเตือนจากระบบเวทมนตร์ในหัวของเรย์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง—ไม่ใช่สีแดง แต่เป็นสีดำสนิทที่มาพร้อมกับข้อความที่ทำให้ลมหายใจของเด็กหนุ่มสะดุด [ตรวจพบตัวตนระดับปฐมภูมิ: สิ่งที่ถูกลืมเลือนกำลังตื่นจากการหลับใหล... ขอต้อนรับกลับสู่ "ห้องเรียนบทเรียนสุดท้าย" ค่ะ ผู้พิทักษ์แห่งเซเลสเทีย] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับเรย์และอาจารย์เซเลน่านะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!