การสำรวจดินแดนชายขอบ

“แผนที่วงแหวนเวทมนตร์ของเขตชายขอบไม่ได้ถูกอัปเดตมานานกว่าสามร้อยปีแล้วค่ะ เรย์” เสียงของอาจารย์เซเลน่าดังลอดผ่านความเงียบงันภายในรถม้าเวทมนตร์ที่กำลังเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างนุ่มนวลด้วยแรงขับเคลื่อนของศิลามานาธาตุลม ปลายนิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีขาวกำลังลากผ่านแผนที่หนังแกะเก่าคร่ำครึ เส้นสายสีทองที่สลักด้วยอักขระโบราณเปล่งแสงเรืองรองจางๆ ทุกครั้งที่สัมผัส สะท้อนเงาใบหน้าอันสุขุมแต่แฝงความกังวลไว้ลึกๆ ของอาจารย์สาว เรย์ละสายตาจากผลึกเวทสีครามในมือ เลื่อนสายตาไปยังนอกหน้าต่างที่ทัศนียภาพสีเขียวขจีของเขตปลอดภัยรอบรั้วสถาบันเวทมนตร์ ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยผืนป่าทึบสีเทาหม่นและแนวหินผาสูงชันที่ไร้ซึ่งร่องรอยอารยธรรม ความกดอากาศรอบตัวลดต่ำลงอย่างเห็นได้ชัดจนรู้สึกได้ถึงไอเวทมนตร์ดิบเถื่อนที่ปะปนมากับสายลม “ถ้าอ้างอิงตามบันทึกการสำรวจของหอสมุดกลางเมื่อปีศตวรรษก่อน บริเวณรอยต่อระหว่างเขตชายขอบกับซากโบราณสถานแห่งนี้ น่าจะมีจุดกระจายมานาที่ผิดปกติอยู่ค่ะ” เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่มั่นคง ดวงตาคู่คมกวาดมองตัวเลขและสัญลักษณ์เรขาคณิตเวทมนตร์ที่ปรากฏบนหน้าต่างระบบโปร่งแสง ซึ่งเป็นความสามารถพิเศษเฉพาะตัวที่เขาใช้ วิเคราะห์โครงสร้างมานามาโดยตลอด เด็กหนุ่มหยิบปากกาขนนกขึ้นมาจดบันทึกเพิ่มเติมลงในสมุดปกหนังอย่างเงียบเชียบ ความทรงจำที่ขาดหายไปบางส่วนเกี่ยวกับครอบครัวยังคงเป็นเงาลึกลับที่คอยกระตุ้นให้เขาต้องก้าวเดินต่อไปข้างหน้า และการเดินทางนอกเขตโรงเรียนในครั้งนี้ ก็อาจเป็นกุญแจสำคัญดอกแรกที่ไขความจริงเหล่านั้น กร็อบ…! เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นแผ่วเบาจากภายนอก ทว่ากลับชัดเจนพอที่จะทำให้การเคลื่อนไหวของรถม้าหยุดชะงักลงในทันที อาจารย์เซเลน่าเก็บแผนที่ในมืออย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งแตะอยู่ที่ด้ามไม้เท้าเวทมนตร์ประจำตัวที่สลักลายกิ่งไม้อันประณีต “ดูเหมือนว่าเราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาต้อนรับเร็วกว่าที่คิดนะคะ” อาจารย์เซเลน่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยความระแวดระวังขั้นสูงสุด เรย์ไม่เอ่ยคำใดออกมาอีก เขาเพียงแต่กวาดสายตามองผ่านกระจกเวทมนตร์ออกไป เบื้องนอกนั้น หมอกสีขาวขุ่นหนาทึ, ได้เคลื่อนตัวเข้ามาปิด บังทัศนียภาพจนหมดสิ้น และในความเงียบงันนั้นเอง… เสียงกระซิบแผ่วเบาที่คล้ายคลึงกับภาษาอักขระโบราณก็ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท เป็นรหัสเวทที่ไม่ได้ถูกใช้งานมานานนับพันปี เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ รวบรวมมานาธาตุแสงไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อนจะผลักประตูรถม้าก้าวออกไปเผชิญหน้ากับความมืดมิดเบื้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัว โดยมีอาจารย์สาวก้าวตามเคียงข้างไม่ห่าง … สายลมหนาวเหน็บพัดผ่านผืนป่าโบราณ กลิ่นอายของดินชื้นและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศ เรย์ก้าวเท้าอย่างระมัดระวังบนพื้นหญ้าที่ปกคลุมด้วยไอหมอกหนาทึบ ทุกย่างก้าวถูกคำนวณด้วยเหตุผลและระบบเวทมนตร์ที่เขาฝึกฝนมาอย่างยาวนาน ด้านหลังของเขาคือรถม้าเวทมนตร์ที่ถูกปิดผนึกด้วยบาเรียป้องกันขั้นสูงโดยฝีมือของอาจารย์เซเลน่า เพื่อความปลอดภัยหากเกิดสถานการณ์ฉุกเฉิน “ระวังด้วยค่ะ เรย์… คลื่นมานาตรงหน้ามีความหนาแน่นผิดปกติ และโครงสร้างของมันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นจากธรรมชาติ” อาจารย์เซเลน่ากระซิบเตือน พลางยกไม้เท้าขึ้นตั้งรับ แสงสีทองอ่อนๆ แผ่ขยายออก รอบตัวเธอราวกับเกราะคุ้ม ภัยอันอบอุ่น เรย์พยักหน้ารับ สายตาจดจ่ออยู่กับจุดพิกัดที่หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีฟ้าใสกำลังกระพริบถี่รัว ตัวเลขค่าพลังเวทมนตร์รอบตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย ราวกับมีบางสิ่งกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนานใต้พื้นดินเบื้องล่างนี้ “ระบบกำลังวิเคราะห์… ตรวจพบอักขระเวทมนตร์โบราณตระกูลสลาย และ… สัญญาณชีพจรที่ไม่ใช่มนุษย์” เสียงแจ้งเตือนจากระบบภายในหัวของเรย์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับแผนผังโครงสร้างมานาที่ปรากฏเป็นรูปวงแหวนเวทมนตร์ขนาดมหึมาใต้พื้นดินที่พวกเขากำลังยืนอยู่ ทันใดนั้น พื้นดินเบื้องหน้าก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ราวกับแผ่นดินกำลังแยกตัวออกเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นควันและเศษหินกระ็นกระเด็นขึ้นสู่อากาศ หมอกสีขาวขุ่นที่เคยปกคลุมถูกแทนที่ด้วยระลอกคลื่นมานาสีครามเข้มที่แผ่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน กล成为เสาแสงขนาดใหญ่ที่สว่างวาบไปทั่วทั้งผืนป่าชายขอบ จากรอยแยกของแผ่นดิน ร่างเงาสوงใหญ่โครงกระดูกที่ถูกห่อหุ้มด้วยเกราะเหล็กขึ้นสนิมและอักขระเวทสีแดงฉานค่อยๆ ก้าวขึ้นมา ดวงตาสีฟ้าครามที่ว่างเปล่าแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารพุ่งตรงมาที่เรย์และอาจารย์เซเลน่าทันที “นั่นคือ… ผู้พิทักษ์ประตูมิติโบราณที่สูญหายไปในสงครามเวทมนตร์ครั้งแรกไม่ใช่หรือคะ…” อาจารย์เซเลน่าพึมพำด้วยความตกตะลึง สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เรย์กระชับผลึกเวทในมือแน่น ไหวพริบและความรู้ด้านอักขระเวทโบราณถูกประมวลผลอย่างรวดเร็วในเสี้ยววินาที จุดอ่อนของเกราะเหล็กสนิมนั้นอยู่ที่จุดตัดของวงแหวนเวทมนตร์ตรงหน้าอก หากเขาใช้มานาธาตุแสงผสานกับอักขระสลายการควบคุม… “อาจารย์เซเลน่าครับ! ช่วยถ่วงเวลาให้ผมสามวินาที!” เรย์ตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด พร้อมกับพุ่งทะยานไปข้างหน้าสวนทางกับคลื่นมานาอันบ้าคลั่ง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้มาด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!