รหัสลับอักขระเวท

กลิ่นอายของกระดาษโบราณผสมน้ำหมึกเวทมนตร์ครามเข้มข้นลอยอบอวลอยู่รอบตัว จนทำให้ปลายจมูกของเรย์รู้สึกชาเล็กน้อย แผ่นศิลาศิลาดลตรงหน้าเขาไม่ได้เป็นเพียงแค่ก้อนหินสลักลวดลายธรรมดา หากแต่มันคือคลังข้อมูลขนาดมหึมาที่ถูกเข้ารหัสด้วยภาษาอักขระเวทโบราณยุคก่อนมหาสงคราม ซึ่งรasตตกลงมาทับถมกันเป็นชั้นๆ ราวกับรหัสพันธุกรรมของเวทมนตร์ธาตุแสงที่สูญหายไปนานนับศตวรรษ "ถ้าเจ้ายังมองมันด้วยมุมมองแบบเดิม... เจ้าไม่มีทางมองเห็นโครงสร้างที่แท้จริงหรอกนะ เรย์" เสียงนุ่มนวลแต่แฝงความเฉียบคมของอาจารย์เซเลน่าดังขึ้นจากมุมห้องสมุดใต้ดิน แสงตะเกียงเวทสีส้มอ่อนสะท้อนกับกรอบแว่นโลหะของอาจารย์สาว ทำให้ดวงตาคู่สวยที่ซ่อนอยู่หลังเลนส์นั้นดูราวกับกำลังพิจารณาอะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าตัวอักษร เรย์ไม่ได้ตอบคำถามทันที เด็กหนุ่มกะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ความอ่อนล้าที่เกาะกุมเปลือกตามานานหลายชั่วโมง ปลายนิ้วเรียวยาวของเขายังคงลอยอยู่เหนือศิลาอักขระ ไม่กล้าแตะต้องสุ่มสี่สุ่มห้า เพราะหากแปลความหมายผิดพลาดแม้แต่เส้นเดียว พลังสะท้อนกลับของอักขระเวทอาจทำลายเซลล์ประสาทเวทมนตร์ของเขาให้เสียหายถาวรได้ นี่ไม่ใช่แค่การบ้านวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์... แต่มันคือเดิมพันว่าเขาจะสามารถไขปริศนาเกี่ยวกับความทรงจำที่ขาดหายไปของตนเองได้หรือไม่ "ผมไม่ได้มองมันเป็นตัวอักษรแล้วครับ... เอ้ย, ค่ะอาจารย์" เรย์เกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชินออกไป แต่ก็รีบเปลี่ยนสรรพนามในใจทันทีเมื่อนึกถึงกฎระเบียบการสนทนากับอาจารย์สาว "เรย์หมายถึง... ฉันไม่ได้มองมันเป็นแค่ตัวอักษรแล้วค่ะอาจารย์เซเลน่า" เซเลน่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างนึกเอ็นดูในความล่ำลั่กเล็กๆ ของลูกศิษย์คนโปรด เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้ โคลงศีรษะเบาๆ เชิงเปิดโอกาสให้เขาอธิบาย "ถ้าเรามองอักขระพวกนี้เป็น 'คลื่นความถี่' ของแสง ไม่ใช่ตัวหนังสือบนหน้ากระดาษ..." เรย์พึมพำกับตัวเอง ดวงตาสสีครามเข้มสะท้อนแสงเรืองรองจากร่องศิลา "ช่องว่างระหว่างอักขระตัวที่สามกับตัวที่เจ็ด... มันไม่ใช่การเว้นวรรคเพื่อแยกประโยค แต่มันคือ 'จังหวะการหายใจ' ของวงจรเวท!" ฉับพลัน เรย์ก็สูดลมหายใจเข้าลึก, ปล่อยให้ออร่าเวทมนตร์ธาตุแสงสีฟ้าใสค่อยๆ ไหลรินจากปลายนิ้วลงสู่ร่องลึกของศิลาอย่างประณีต เขาไม่ได้ใช้กำลังบังคับให้อักขระเปิดออกเหมือนที่นักเวทฝึกหัดทั่วไปมักทำ แต่เขาใช้ 'ความเข้าใจ' และ 'การทักทาย' ราวกับกำลังเกลี้ยกล่อมเด็กน้อยที่กำลังหวาดกลัว *คลิック—!* เสียงกลไกเวทมนตร์โบราณดังขึ้นเบาๆ กังวานก้องไปทั่วห้องสมุดใต้ดินที่เงียบสงัด แสงสีครามสว่างวาบขึ้นเจิดจ้าจนเรย์ต้องหรี่ตาลง อักขระเวทนับร้อยตัวที่เคยนอนนิ่งสนิทนับพันปี บัดนี้เริ่มขยับเขยื้อน หมุนวน สลับตำแหน่งด้วยความเร็วสูงราวกับกลุ่มดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่กำลังจัดเรียงกลุ่มใหม่ ท่ามกลางละอองแสงเวทมนตร์ที่โปรยปรายลงมาดั่งหิมะ ศิลาอักขระแยกร่างออกเป็นสามชั้น เผยให้เห็นแกนกลางที่เป็นผลึกแก้วใสบรรจุ "บันทึกต้นฉบับ" ของมหาวิทยาลัยลอยฟ้าเอาไว้ เรย์ถอดรหัสโบราณได้สำเร็จเป็นครั้งแรก! หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้า แต่เป็นเพราะกระแสข้อมูลมหาศาลกำลังไหลทะลักเข้าสู่ห้วงความคิดของเขา ภาพแฟลชแบ็กวูบหนึ่งของหอคอยโบราณ ท้องฟ้าสีครามเข้ม และเสียงกระซิบของหญิงสาวคนหนึ่งดังแว่วเข้ามาในหัว สร้างความเจ็บแปลบที่ขมับซ้ายจนเขาต้องเซถอยหลังไปครึ่งก้าว เซเลน่าพุ่งเข้ามาประคองไหล่ของเขาไว้ได้อย่างทันท่วงที สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือของอาจารย์สาวช่วยดึงสติของเรย์ให้กลับคืนสู่ความเป็นจริง "ทำได้ดีมาก เรย์... เจ้าทำได้จริงๆ" น้ำเสียงของเซเลน่าสั่นเครือเล็กน้อย มากกว่าปกติที่เธอเคยเป็น ดวงตาของเธอมองตรงไปยังผลึกแก้วใสที่กำลังฉายภาพแผนผังโครงสร้างของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ ซึ่งซ่อนความลับที่ผู้บริหารระดับสูงยังไม่ล่วงรู้ด้วยซ้ำ เรย์หอบหายใจถี่เล็กน้อย เงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาว ใกล้กันเสียจนเขารับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไลแลคที่มักติดตัวเธอเสมอ "อาจารย์ครับ... เอ้ย, ค่ะ... ภาพพวกนั้นมันคืออะไร ทำไมผมถึงรู้สึกว่า... โรงเรียนนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อการศึกษาเวทมนตร์ตั้งแต่แรกเริ่มล่ะคะ?" เซเลน่าชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบเพื่อคลายข้อสงสัย ทว่า... *ตึงงงงงงงงง—!* พื้นห้องสมุดใต้ดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนชั้นหนังสือสูงตระหง่านโคลงเคลง เปลวไฟจากตะเกียงเวททุกดวงดับวูบลงพร้อมกัน เหลือเพียงแสงสีครามจากผลึกแก้วที่เรย์เพิ่งถอดรหัสได้เท่านั้นที่ยังคงส่องสว่าง เสียงสัญญาณเตือนภัยเวทมนตร์ระดับสูงสุดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาณาเขตของโรงเรียน ดวงตาของหุ่นยนต์พิทักษ์โบราณที่ถูกเก็บไว้ในมุมมืดของห้องสมุดเริ่มส่องแสงสีแดงฉานขึ้นทีละตัว... ทีละตัว... และก่อนที่ทั้งสองจะได้ตั้งตัว เงาร่างสีดำสนิทร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติอากาศกลางห้องสมุด โดยไม่มีใครทันได้สัมผัสถึงตัวตนมาก่อนเลยแม้แต่น้อย! "ช้าไปก้าวเดียวสินะ... เจ้าหนูผู้สืบสายเลือดแห่งผู้กวาดล้าง" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบราวน้ำแข็งเอ่ยขึ้น พร้อมกับปลายดาบสีดำสนิทที่จ่อตรงมายังลำคอของเรย์โดยไม่เปิดโอกาสให้หายใจ! ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับเรย์และอาจารย์เซเลน่าในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!