กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบเขม่าจาง ๆ ลอยอวลอยู่ในความมืดมิดของหอคอยชั้นที่สามราวกับลมหายใจของสัตว์ร้ายที่กำลังซ่อนตัวอยู่หลังม่านหมอก
เรย์ขยับนิ้วชี้เบา ๆ บนพื้นหินเย็นเฉียบ อักขระเวทมนตร์สีครามเข้มส่องประกายเรืองรองเป็นเส้นสายเรขาคณิตซับซ้อนใต้ฝ่าเท้าของเขา แสงสีฟ้าเย็นตานั้นไม่ได้มีไว้เพื่อความสวยงาม แต่มันคือโครงข่ายเวทมนตร์ปฐพีที่ถูกถักทอขึ้นอย่างประณีตเพื่อสร้างเป็นเขตอาคมตรวจจับการเปลี่ยนแปลงของมวลอากาศ ความหนาแน่นของอนุภาคมานาในรัศมีห้าเมตรลดฮวบลงอย่างผิดธรรมชาติ นั่นคือสัญญาณเตือนภัยที่ชัดเจนที่สุดว่ากำลังมีบางสิ่งบางอย่างที่มีมวลสารเป็นศูนย์—หรือใกล้เคียงกับความว่างเปล่า—กำลังเคลื่อนตัวฝ่ากำแพงเวทเข้ามา
"ระวังตัวด้วยค่ะ อาจารย์เซเลน่า" เสียงกระซิบของเด็กหนุ่มราบเรียบแต่มั่นคง ดวงตาคู่คมกวาดมองไปเบื้องหน้าอย่างระแวดระวัง
ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมสีดำสนิทของอาจารย์สาวลึกลับขยับเข้ามายืนเคียงข้างอย่างเงียบเชียบ ปลายคทาไม้โอ๊กโบราณในมือของเซเลน่าสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นปฏิกิริยาของอัญมณีธาตุแสงที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความมืดอันผิดธรรมชาติ บรรยากาศรอบตัวของทั้งคู่ถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก ความเงียบงันภายในห้องโถงเก็บตำราโบราณถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจที่เต้นระรัวเป็นจังหวะกระชั้นชิด
*[คำเตือนระดับ SSS: ตรวจพบการปลุก "พันธสัญญาแห่งเงาโลหิต" — ผู้บุกรุกรายใหม่กำลังก้าวเข้าสู่เขตหวงห้ามชั้นที่สาม และเป้าหมายของพวกเขา... คือชีวิตของเด็กหนุ่มผู้ถือครองอักขระเวทแห่งปฐพีเบื้องหน้า!]*
ข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเรย์ไม่ได้ทำให้เขาตื่นตระหนก ประสบการณ์จากการเผชิญหน้ากับความตายมาหลายต่อหลายครั้งในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้สอนให้เขารู้จักการควบคุมลมหายใจให้สม่ำเสมอ เรย์เลือกที่จะใช้ไหวพริบและระบบวิเคราะห์แทนที่จะพึ่งพาแค่พละกำลัง เวทมนตร์ธาตุแสงของเซเลน่าและอักขระปฐพีของเขาคือคอมโบที่สมบูรณ์แบบที่สุดในการรับมือกับศัตรูที่ไร้ตัวตน
"พวกมันไม่ได้มาเพื่อแย่งชิงตำราค่ะ... แต่ตั้งใจจะตัดรากถอนโคนตัวตนของเธอตั้งแต่ต้นน้ำต่างหาก" เซเลน่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของอาจารย์สาวสุขุมและเย็นเยียบ แววตาคู่สวยสะท้อนประกายแสงสีทองอ่อนจางที่เตรียมพร้อมจะระเบิดพลังทุกเมื่อ "เงาที่ไร้รูปร่างย่อมไม่สามารถถูกทำลายด้วยดาบกายภาพ จงใช้ความเข้าใจในโครงสร้างมานาของเธอนำทางสิคะ เรย์"
"เข้าใจแล้วครับ—ค่ะ" เรย์เกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชิน แต่รีบเปลี่ยนกระแสเสียงในลำคอทันทีเมื่อสายตาคมกริบของอาจารย์สาวหันมามองด้วยความเอ็นดูปนดุ
เด็กหนุ่มหลับตาลงชั่วพริบตา ปล่อยให้จิตสำนึกเชื่อมต่อกับเครือข่ายอักขระเวทที่แผ่ขยายออกไปทั่วพื้นห้อง ในมิติแห่งมานา ทุกสิ่งในโลกล้วนมีร่องรอย แม้แต่ความว่างเปล่าก็ยังทิ้ง "เงื่อน" ของพลังงานเอาไว้ให้แกะรอย ทันใดนั้นเอง แสงสีครามสว่างวาบขึ้นรอบทิศทาง เมื่อเรย์ตวัดมือซ้ายวาดวงแหวนเวทกลางอากาศ อักขระโบราณนับร้อยตัวก็พุ่งชนเข้ากับความว่างเปล่ามุมอับของเสาหินขนาดใหญ่
*เปรี้ยง!*
เสียงระเบิดกัมปนาทสะท้อนก้องไปทั่วหอคอย แรงปะทะทำให้ฝุ่นละอองร่วงหล่นราวกับหิมะโปรยปราย เงามืดที่บิดเบี้ยวผิดรูปสายหนึ่งถูกกระชากให้ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์สวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกปกกักด้วยหน้ากากกระดูกสัตว์ที่แตกละเอียดครึ่งซีก ดวงตาสสีแดงฉานของมันจ้องมองมาที่เรย์ด้วยความอาฆาตมาดร้าย ก่อนที่มันจะพ่นละอองเลือดสีดำออกมาเพื่อหลบหนีการตรวจจับ
"คิดจะหนีหรือคะ? ฝันไปเถอะค่ะ" เซเลน่าก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างงดงาม คทาในมือสะบัดเป็นวงกลม แสงสีทองเจิดจ้าพวยพุ่งขึ้นสู่เพดานหอคอย ก่อนจะกระจายตัวออกเป็นละอองแสงนับล้านเม็ดที่ทำหน้าที่ราวกับตาข่ายดักจับวิญญาณ ละอองแสงเหล่านั้นส่องประกายระยิบระยับขับไล่ความมืดมิดให้ถอยร่นไปจนมุม
เรย์ไม่รอช้า เขาใช้อักขระปฐพีตรึงขาของเงาลึกลับเอาไว้กับพื้น แรงโน้มถ่วงมหาศาลถูกกดทับลงบนร่างของผู้บุกรุกจนเกิดเสียงกระดูกลั่นกรอบ ผู้บุกรุกพยายามจะขัดขืนและร่ายเวทมนตร์ต้องห้ามเพื่อระเบิดตัวเองทิ้ง แต่ด้วยการประสานงานอย่างไร้รอยต่อระหว่างอาจารย์และลูกศิษย์ ทำให้ทุกการเคลื่อนไหวของมันถูกจำกัดเอาไว้ทั้งหมด
บรรยากาศภายในหอคอยกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าหัวใจของเรย์กลับเต้นแรงขึ้นด้วยความระแวง เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ร่างที่นอนหมดสติเพื่อปลดหน้ากากกระดูกออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่ใบหน้าของมือลอบสังหารจากองค์การปริศนาทั่วไป แต่กลับเป็นตราสัญลักษณ์รูป "กุหลาบสีครามต้องสาป" ที่สลักฝังลงไปบนผิวหนัง—สัญลักษณ์ประจำตัวของสภาคณาจารย์ระดับสูงที่ควรจะปกป้องโรงเรียนแห่งนี้
ก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากถามอะไรกับอาจารย์เซเลน่า เสียงแจ้งเตือนจากระบบเวทมนตร์ภายในหอคอยก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบและรวดเร็วเกินกว่าปกติ
*[แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าสู่ระบบของ "ผู้บริหารสูงสุด" — เขตหวงห้ามทั้งหมดกำลังถูกล็อกดาวน์โดยสมบูรณ์ และเป้าหมายใหม่ของระบบคือ... การลบข้อมูลตัวตนของเรย์ออกจากสารบบเวทมนตร์ภายใน 60 วินาทีนี้]*
ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกเวทมนตร์ด้วยกันนะคะ
เวทมนตร์สีครามกับผู้พิทักษ์ตำราที่ลืมเลือน•ตอนที่ 10
เงาที่มองไม่เห็น
ผลงานโดย เซเลสเทียละอองเวท
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (เซเลสเทียละอองเวท)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เวทมนตร์สีครามกับผู้พิทักษ์ตำราที่ลืมเลือน นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!