ลุยหน้าไซต์งานวันแรก

"ถ้าคุณยังเดินสะดุดขาตัวเองแบบนี้ โปรเจกต์นี้คงต้องเปลี่ยนชื่อเป็น 'อนุสาวรีย์ความซุ่มซ่าม' แทนที่จะเป็นบูติกโฮเทลสุดหรูแล้วล่ะค่ะคุณพรีม" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้าแหย่ดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับปลายนิ้วแข็งแรงที่คว้าข้อศอกฉันไว้ได้ทันท่วงทีก่อนที่ฉันจะหน้าคะมำลงไปคลุกกับกองเศษปูนและฝุ่นผงคอนกรีตบนพื้นไซต์งาน ฉันสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมทันทีด้วยความหมั่นไส้ พร้อมกับตวัดสายตาคมกริบมองสถาปนิกหนุ่มมานิ่งที่วันนี้อยู่ในชุดไปรเวททะัดรัด สวมหมวกนิรภัยสีขาวครอบเรือนผมหยักศกเล็กน้อย แต่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยความขบขันอย่างปิดไม่มิด "ปากเก่งเป็นเลิศแบบนี้ สงสัยเมื่อคืนคงนอนหลับฝันดีเกินไปสินะคะคุณแทนไท" ฉันสวนกลับทันควัน เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เสียฟอร์ม แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งกับสัมผัสอุ่นร้อนที่เพิ่งผละออกไปเมื่อครู่ก็ตาม ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน ราวกับต้องการจะทะลุผ่านเข้าไปอ่านความลับทั้งหมดที่ฉันกำลังแบกรับเอาไว้ จากเหตุการณ์เมื่อคืนที่ดวงตาคู่นี้ทำให้ฉันเกือบหลอมละลาย วันนี้เขากลับมาโหมดเจ้าเล่ห์และปากร้ายใส่เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือเคมีประหลาดที่ชวนให้หายใจไม่ทั่วท้องทุกครั้งที่ยืนใกล้กันในระยะประชิดแบบนี้ "เปล่าหรอก แค่คิดว่าถ้าคุณเกิดหัวฟาดพื้นขึ้นมาจริงๆ คนที่จะต้องปวดหัวคูณสองก็คือผม เพราะงั้นช่วยเก็บความอวดดีไว้ใช้ตอนประชุมกับผู้รับเหมาเถอะครับ... เดินดีๆ ล่ะ" แทนไททิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทที่สุดในสามโลก ก่อนจะก้าวยาวๆ นําหน้าเข้าไปในตัวอาคารที่กำลังรีโนเวท ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังตีรวนอยู่ในอก ยัยพรีม ตั้งสติ! วันนี้คือวันแรกที่เราต้องลงพื้นที่ตรวจหน้างานจริงเพื่อประสานงานเรื่องโครงสร้างกับงานตกแต่งภายใน อย่าปล่อยให้สายตาแพรพราวกับคำพูดชวนประสาทเสียของตาบ้านั่นมามีอิทธิพลเหนือสติสัมปชัญญะเด็ดขาด ไซต์งานวันนี้คือตึกแถวโบราณอายุร่วมห้าสิบปีที่ถูกซื้อรีโนเวทใหม่ให้กลายเป็นบูติกโฮเทลสไตล์วินเทจร่วมสมัย กลิ่นอับชื้นของปูนเก่าและฝุ่นละอองฟุ้งกระจายในบรรยากาศที่อบอ้าว แต่สิ่งเดียวที่โดดเด่นและดึงดูดสายตาฉันตลอดทางเดินก็คือแผ่นหลังกว้างในเสื้อเชิ้ตพับแขนของสถาปนิกหนุ่มที่คอยกวาดตามองโครงสร้างคานและเสาอย่างละเอียดถี่ถ้วน "ตรงนี้แหละปัญหาใหญ่" เสียงทุ้มจริงจังขึ้นทันทีเมื่อเราเดินมาถึงโถงกลางชั้นสอง แทนไทหยุดยืนเท้าสะเอว มองผนังปูนฉาบที่กะเทาะออกจนเห็นแนวอิฐมอญด้านใน สีหน้าของเขาเคร่งขรึมลงถนัดตาจนฉันต้องขยับเข้าไปยืนเคียงข้าง "มีอะไรเหรอคะ?" ฉันถามพร้อมกับกวาดสายตาตามจุดที่เขากำลังมอง "ผู้รับเหมาแก้ปัญหาโครงสร้างคานรับน้ำหนักไม่ตรงตามแบบที่ผมดีไซน์ไว้ ถ้าเราดันทุรังทำผนังบิลต์อินน์ตามที่คุณออกแบบไว้ตรงนี้ น้ำหนักจะเทมาที่จุดศูนย์ถ่วงเดิมมากเกินไป มีสิทธิ์ทรุดตัวในระยะยาว" แทนไทหันมาสบตาฉัน สีหน้าจริงจังไร้แววหยอกเย้าเมื่อครู่ "แปลว่า... งานตกแต่งภายในที่คุณวางแผนไว้ทั้งหมด ตรงผนังด้านนี้ต้องรื้อดีไซน์ใหม่" ฉันนิ่วหน้าทันที หัวสมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว "รื้อใหม่หมายถึงอะไรคะ? นี่มันโซนไฮไลท์ของล็อบบี้เลยนะ ถ้าเปลี่ยนวัสดุหรือดีไซน์ตอนนี้ ภาพรวมของคอนเซปต์ 'Neo-Vintage' ที่ฉันกับคุณถกเถียงกันมาเป็นอาทิตย์จะพังไม่เป็นท่าเลยนะ!" "แล้วคุณจะเลือกความสวยงามบนความเสี่ยงที่ตึกจะถล่มลงมาทับลูกค้าเหรอครับ?" แทนไทสวนกลับด้วยน้ำเสียงคมกริบไม่แพ้กัน ดวงตาคู่นั้นจ้องมองฉันนิ่งสนิท "ผมคิดว่ามัณฑนากรระดับคุณ น่าจะมีสมองมากพอที่จะเข้าใจคำว่า 'ความปลอดภัยมาก่อนความสวยงาม' นะครับ" คำพูดประชดประชันนั้นทำเอาฉันคิ้วกระตุก ปีี๊ดแตกขึ้นมาทันที ปากเก่งแบบนี้มันต้องโดนสักทีถึงจะหายซ่า! "อย่ามาดูถูกรสนิยมและความเป็นมืออาชีพของฉันนะคุณแทนไท! ฉรู้ว่าอะไรสำคัญกว่า แต่ในเมื่อโครงสร้างมันมีปัญหา ทำไมคุณถึงไม่คิดแผนสำรองเผื่อไว้ตั้งแต่แรกตั้งแต่ตอนตรวจแบบแปลนล่ะคะ หรือว่ามัวแต่เอาเวลาไปนั่งตรวจจับผิดฉัน จนลืมเชืองานวิศวกรรมพื้นฐานกันแน่!" แทนไทนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเจอคำพูดตอกกลับที่แทงใจดำเข้าอย่างจัง เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันอีกก้าว จนฉันต้องเงยหน้ามองเพราะความสูงของเขาที่บังแสงสว่างจากหน้าต่างจนเกิดเป็นเงาทอดทับลงมา กลิ่นกายสะอาดๆ เจือกลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นฝุ่นจางๆ ลอยเข้า ะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนน่าประหลาด "คุณคิดว่าผมทำงานชุ่ยขนาดนั้นเลยเหรอครับ..." แทนไทลดเสียงลงต่ำจนกลายเป็นกระซิบ ร่างสูงก้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าของเราห่างกันเพียงคืบเดียว ดวงตาสีเข้มคู่นั้นลึกล้ำและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "ถ้าผมไม่ใส่ใจ... ผมคงไม่มายืนเถียงกับคุณอยู่ตรงนี้หรอกพรีม" คำว่า 'พรีม' ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกโดยไม่มีคำว่า 'คุณ' นําหน้าเป็นครั้งแรก ทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบอย่างไร้สาเหตุ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปราวกับถูกเป่าด้วยFควัน ปรสิตความรู้สึกบางอย่างกำลังกัดกินความมั่นคงในใจฉันทีละน้อย ฉันอ้าปากจะเถียงกลับเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียง ทันใดนั้น... "พี่แทนครับ! แย่แล้วครับ!" เสียงตะโกนโกลาหลพร้อมเสียงฝีเท้าเร่งรีบของกรณ์เพื่อนสนิทพระเอกที่ควบตำแหน่งวิศวกรประจำโครงการดังลั่นขึ้นมาจากบันไดชั้นล่าง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่วิ่งหน้าตาตื่นพรวดพราดเข้ามาในห้องโถง "เกิดอะไรขึ้นวะกรณ์?" แทนไทผละออกจากฉันอย่างไม่สเต็มใจนัก ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเคร่งเครียดทันทีเมื่อหันไปมองเพื่อนสนิท กรณ์หอบแฮก ใบหน้าชุ่มเหงื่อชี้มือไปทางด้านหลัง "ท่อประปาหลักของตึกเก่ามันเกิดแตกทะลักตรงผนังโซนหลังบ้าน น้ำทะลักท่วมห้องเก็บวัสดุของฝั่งคุณพรีมเสียหายหมดแล้วครับ!" ดวงตาของฉันเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ รีบวิ่งฝ่าทั้งสองคนมุ่งหน้าไปยังโซนด้านหลังทันทีโดยไม่รอช้า ภาพตรงหน้าคือมวลน้ำสีขุ่นที่กำลังทะלטทะลักนองพื้น กล่องตัวอย่างวัสดุไม้สักและลามినตเกรดพรีเมียมที่ฉันสั่งตรงมาจากต่างประเทศเพื่อใช้ในงานบิ้วต์อินน์เปียกชุ่มและจมปลักอยู่ใต้กองโคลนตม เสียหายยับเยินจนเกินกว่าจะเยียวยา ฉันยืนแข็งทื่ออยู่ที่หน้าประตู หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม งานทั้งหมดที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจมาเป็นเดือนพังไม่เป็นท่าในพริบตาเดียว "พรีม!" เสียงทุ้มร้อนรนของแทนไทดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสอบอุ่นที่คว้าหมุนไหล่ฉันให้หันกลับไปเผชิญหน้า ดวงตาคู่คมของเขาฉายแววเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิดเป็นครั้งแรก ทว่า... ก่อนที่ฉันจะได้ตั้งสติจากความเสียหายตรงหน้า เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงทุ้มทรงอำนาจของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากบันไดด้านหลังเสียก่อน "เกิดอะไรขึ้นกับไซต์งานของฉันทำไมถึงเละเทะขนาดนี้!" พวกเราทุกคนหันไปมองพร้อมกัน และในวินาทีนั้นเอง ลมหายใจของฉันก็แทบสะดุดกึกเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่ก้าวเข้ามาใหม่ชัดๆ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้กันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!