รอยร้าวในกำแพงเหล็ก

หมึกสีชาดบนฎีกาลับหยดลงกระทบเนื้อกระดาษราคาแพงราวกับหยดเลือดสดๆ ที่เพิ่งหลั่งรินจากบาดแผล จ้าวเยว่หมิงมิได้ขยับกาย นางเพียงปรายตามองรอยเปื้อนสีแดงฉานนั้นด้วยมุมปากที่ยกขึ้นน้อยนิด ราวกับกำลังชมความงามของดอกอวี้หลันที่ผลิบานท่ามกลางฤดูหนาวอันเหน็บหนาว ความเงียบงันภายในห้องหนังสือส่วนตัวของจวนสกุลจ้าวช่างหนักอึ้งและกดดัน จนกระทั่งเสียงฝีเท้าแผ่วเบาราวกับแมวป่าก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้จันทน์หอม "คุณหนู... ทุกอย่างเป็นไปตามที่ท่านคาดการณ์ไว้เจ้าค่ะ" เสียงกระซิบจากสาวใช้คนสนิทลอดผ่านม่านลูกปัดมุก ทว่าเยว่หมิงยังคงไม่เงยหน้าขึ้น นางบรรจงวางพู่กันขนกระต่ายป่าลงบนแท่นหยกสลักลายหงส์อย่างใจเย็น "คนระมัดระวังตัวแจอย่างใต้เท้าหลี่... ย่อมมีจุดที่มั่นคงที่สุดจนกลายเป็นความเปราะบางที่สุดเสมอ" น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงอำนาจโดยไม่ต้องเปล่งเสียงดัง ทว่ากลับกวาดล้างความลังเลใจทั้งหมดให้ออกไปจากจิตใจของผู้ฟังได้อย่างสิ้นเชิง ย้อนกลับไปเมื่อชาติภพก่อน ใต้เท้าหลี่ว์เหวิน ขุนนางฝ่าย CIVIL ที่กุมอำนาจกรมคลังและเป็นมันสมองสำคัญเบื้องหลังความยิ่งใหญ่ของอ๋องเฉินหลง คือกำแพงเหล็กที่ต่อให้กองทัพนับแสนก็มิอาจเจาะทะลวงได้โดยง่าย ชายผู้นั้นซื่อสัตย์สุจริตต่อหน้าพระพักตร์ ครองตนด้วยความเรียบง่ายจนเป็นที่เลื่องลือ ไม่มีอนุภรรยา ไม่รับสินบนโจ่งแจ้ง และใช้ชีวิตราวกับนักบวชผู้ถือศีล แต่นั่นคือภาพลวงตาที่อ๋องเฉินหลงสร้างขึ้นเพื่อปกป้องทรัพย์สินมหาศาลที่ใช้หล่อเลี้ยงกองกำลังส่วนตัว ทว่า... มนุษย์ย่อมมีจุดอ่อนเสมอ ยิ่งเป็นคนที่ดีพร้อมอย่างไร้ที่ติ ย่อมมี "ความลับ" ที่ต้องแลกมาด้วยชีวิตเพื่อปกปิดมัน เยว่หมิงลุกขึ้นยืนช้าๆ ชายกระโปรงผ้าแพรปักลายเมฆสีเงินไหวระริกตามจังหวะการก้าวเดิน กลิ่นอายของความแค้นที่หมักบ่มมานานนับปีมิได้เจือจางลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งคมกริบดั่งใบมีดที่ผ่านการลับจนวาววับ นางหยิบม้วนกระดาษบันทึกบัญชีลับที่เพิ่งได้มาจากการสับเปลี่ยนเมื่อยามวิกาลขึ้นมาพิจารณา "ท่านอ๋องเฉินหลง... ทรงคิดว่าการซ่อนทองคำนับล้านตำลึงไว้ในนามของ 'โรงทานการกุศลภูเขาจิ่วหมิง' จะไม่มีผู้ใดล่วงรู้กระนั้นหรือ" เยว่หมิงแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาดอกท้อคู่นั้นทอประกายวับวับราวกับปีศาจสาวที่จำแลงกายมาทวงหนี้เลือด จุดอ่อนของใต้เท้าหลี่มิใช่เงินทอง อำนาจ หรือสตรี... แต่เป็น "บุตรชายคนโต" ที่เกิดจากอนุภรรยาและเสียชีวิตไปอย่างปริศนาเมื่อสิบปีก่อน บุตรชายผู้นั้นหาได้ตายเพราะโรคภัยอย่างที่ใบมรณบัตรระบุไว้ไม่ แต่ถูกฆ่าปิดปากโดยคำสั่งลับของอ๋องเฉินหลงเอง เนื่องจากล่วงรู้แผนการกักตุนอาวุธยุทโธปกรณ์ ใต้เท้าหลี่จำต้องก้มหัวรับใช้สุนัขป่าที่ฆ่าลูกชายในไส้ของตนเอง เพียงเพราะต้องการปกป้องบุตรสาวคนเล็กและภรรยาหลวงที่ยังเหลือรอด นี่คือโซ่ตรวนแห่งความเจ็บปวดที่ผูกมัดขุนนางใหญ่ผู้นี้ไว้กับบัลลังก์เลือดของอ๋องเฉินหลง และมันก็คือ "รอยร้าว" ชิ้นแรกบนกำแพงเหล็กที่นางจะใช้ลิ่มทองคำตอกย้ำลงไปให้แตกสลายไม่มีชิ้นดี "เตรียมราชรถ เราจะไปเยือนจวนของใต้เท้าหลี่ด้วยตนเอง" เยว่หมิงเอ่ยคำสั่งขึ้น ทว่ายังไม่ทันที่สาวใช้จะรับคำและหมุนตัวออกไป เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งตามด้วยสัญญาณลับที่นัด E-Ting กันไว้ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... สาวใช้รีบเดินไปเปิดประตูเพียงเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาด้วยใบหน้าซีดเผือด นัยน์ตาฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด "คุณหนู... แย่แล้วเจ้าค่ะ มีราชองครักษ์จากตำหนักอ๋องเฉินหลงมาขอเข้าพบท่านอย่างกะทันหัน อ้างว่ามีพระประสงค์ด่วนที่สุด!" เยว่หมิงหรี่ตาลงเล็กน้อย หัวใจเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วงแต่มั่นคง รอยยิ้มเยارเยาะผุดขึ้นที่มุมปากทันที ชายผู้นั้นช่างไวต่อกลิ่นคาวเลือดเสียจริง หรือว่าข่าวการหายตัวไปของบัญชีลับจะรั่วไหลไปถึงหูของเขาแล้ว? ในขณะที่นางกำลังจะเอ่ยอนุญาตให้คนเข้ามา ประตูห้องหนังสือก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรสง่าในอาภรณ์ปักลายมหาราชสีครามเข้มก้าวเข้ามาอย่างเย่อหยิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาดุดันแต่แฝงรอยยิ้มอบอุ่นจอมปลอมที่นางเกลียดชังเข้ากระดูกดำปรากฏขึ้นตรงหน้า "แม่นางเยว่... ดึกป่านนี้แล้ว เหตุใดยังมิยอมนอนเล่า หรือกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องสนุกๆ อันใดอยู่?" อ๋องเฉินหลงแย้มสรวล ทว่าดวงตากลับคมกริบราวดาบที่ชักออกจากฝัก พร้อมกับที่เขายื่นจดหมายฉบับหนึ่งมาวางลงตรงหน้าingของนาง โดยมีรอยประทับตราลับของกรมคลังที่นางเพิ่งลักลอบตรวจสอบไปหยกๆ วางทับอยู่ด้านบนอย่างจงใจ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาแห่งการแก้แค้นและกลยุทธ์อันล้ำลึกไปกับ "มนตรากรรมสะท้อน" นะคะ