ที่ปรึกษาที่ไม่คาดคิด

“หยุดมือเดี๋ยวนี้ รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของกวินทร์ดังก้องขึ้นในความเงียบงันของห้องทำงานที่ถูกปิดตาย แสงไฟจากหน้าจอแล็ปท็อปสะท้อนเข้ากับเลนส์แว่นตาของเขา มันดูเย็นชาและคมกริบพอๆ กับแววตาที่จ้องมองมายังมือของหญิงสาวที่กำลังค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ รินรดาชะงัก เธอสูดหายใจลึก กลิ่นอายของความกดดันในห้องนี้เข้มข้นเสียจนแทบจะกลายเป็นของแข็ง “ถ้าฉันไม่ทำตอนนี้ ข้อมูลที่ถูกส่งออกไปจากชั้นใต้ดินเมื่อห้านาทีก่อนจะถูกลบหายไปตลอดกาล กวินทร์... เราไม่มีเวลามาเล่นเกมตรรกะของคุณแล้วนะ” กวินทร์ก้าวเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย เขาไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ทว่ามั่นคง ก่อนจะเบี่ยงตัวเข้ามานั่งลงแทนที่พร้อมกับนิ้วที่รัวลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็วราวกับดีดเปียโนที่ซับซ้อนที่สุดในโลก “คุณมองเห็นแค่ ‘สิ่งที่หายไป’ แต่คุณลืมมองหา ‘ร่องรอยของการขโมย’” กวินทร์กล่าวโดยไม่หันมามอง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความจดจ่อ “คนประเภทที่เข้าถึงเซิร์ฟเวอร์ชั้นใต้ดินได้ ไม่ใช่คนโง่ที่จะทิ้งไวรัสให้เราตรวจพบง่ายๆ สิ่งที่คุณเห็นว่าไฟล์กำลังถูกลบ มันไม่ใช่การลบ แต่มันคือการ ‘อำพราง’ ต่างหาก” รินรดาจ้องมองหน้าจอด้วยความตื่นตะลึง รหัสคำสั่งที่ซับซ้อนนับพันบรรทัดวิ่งผ่านสายตาเธออย่างรวดเร็ว กวินทร์ไม่ได้กำลังพยายามกู้คืนข้อมูล แต่เขากำลังใช้การเขียนโค้ดสวนกลับไปเพื่อ ‘ดักจับ’ สัญญาณที่อีกฝั่งทิ้งไว้ “ทำไมถึงทำแบบนั้น?” เธอถาม พลางขยับเข้าไปใกล้เพื่อมองเห็นการทำงานของเขาให้ชัดขึ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอปะทะกับกลิ่นสะอาดๆ ของสบู่ที่ติดตัวชายหนุ่ม มันเป็นความขัดแย้งที่ประหลาดแต่กลับลงตัวอย่างน่าเหลือเชื่อ “เพราะผมไม่เชื่อในความบังเอิญ” กวินทร์เอ่ยเบาๆ ก่อนจะกดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้าย “ทุกการกระทำในโลกดิจิทัลมีลายนิ้วมือเสมอ และตอนนี้... เราเจอตัวคนวางยาแล้ว” หน้าจอเปลี่ยนเป็นภาพกราฟิกแสดงเส้นทางของข้อมูล มันไม่ได้มุ่งหน้าไปยังเซิร์ฟเวอร์ภายนอกอย่างที่รินรดาเข้าใจในตอนแรก แต่มันกำลังวนกลับมายัง ‘ห้องทำงานนี้’ ในเครื่องคอมพิวเตอร์ที่พวกเขากำลังใช้งานอยู่ รินรดาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเบิกตากว้าง “นี่มัน... ข้อมูลไม่ได้ถูกขโมยออกไป แต่มันกำลังถูกถ่ายโอนไปยังพาร์ทิชันที่ถูกซ่อนไว้ในเครื่องนี้เองงั้นหรือ?” “ถูกต้อง” กวินทร์หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ แสงไฟสลัวในห้องทำให้เงาของเขาดูยาวและน่าเกรงขามกว่าปกติ “คนที่ทำแบบนี้ต้องเข้าถึงคอมพิวเตอร์เครื่องนี้ได้โดยตรง และต้องเป็นคนที่รู้วิธีการทำงานของระบบรักษาความปลอดภัยที่เราวางไว้เป็นอย่างดี” “หมายความว่า... คนร้ายคือคนใน?” รินรดาตั้งคำถาม ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง เธอเป็นคิวเรเตอร์ เธออ่านใจคนจากแววตาและท่าทางได้ แต่การถูกทรยศจากคนใกล้ตัวในสภาพแวดล้อมที่เธอไว้วางใจ มันเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยเตรียมใจมาก่อน “มันเริ่มน่าสนุกแล้วใช่ไหมล่ะ” กวินทร์เหยียดยิ้มที่มุมปาก ไม่ใช่รอยยิ้มที่เป็นมิตร แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่อ “คนที่พยายามปิดปากคุณ เขาลืมไปอย่างหนึ่งว่า อัลกอริทึมไม่มีวันโกหก แต่คนน่ะ... โกหกเก่งนัก” รินรดานิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของกวินทร์ เธอสัมผัสได้ถึงความมืดมนในอดีตที่เขาเก็บงำไว้ แต่มันกลับถูกฉาบด้วยความปราดเปรื่องที่ดึงดูดใจอย่างประหลาด “คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหมกวินทร์ ว่าใครคือคนทำ?” ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว “ผมรู้ว่าใครทำ... แต่ที่น่าสนใจกว่านั้นคือ ผมรู้ว่าทำไมเขาถึงต้องทำในตอนนี้” ก่อนที่รินรดาจะทันได้ซักถามต่อ เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาแต่จังหวะสม่ำเสมอก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก มันหยุดลงที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงไขกุญแจที่ดังกริ๊กเบาๆ ทำให้ทั้งสองคนรู้ทันทีว่า ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ ไม่ได้มาเพื่อพูดคุย แต่มันมาเพื่อปิดงานที่ค้างคา กวินทร์รีบเอื้อมมือไปปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ทันที ก่อนจะดึงรินรดาให้หลบเข้ามุมมืดหลังตู้เอกสารขนาดใหญ่ เขากดสวิตช์ไฟในห้องจนมืดสนิท ทิ้งให้เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันของคนทั้งสอง “เงียบไว้” เขากระซิบที่ข้างหูเธอ ลมหายใจอุ่นๆ นั้นทำให้หัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะ ประตูห้องเปิดออกช้าๆ แสงไฟจากโถงทางเดินสาดเข้ามาเป็นลำยาว เผยให้เห็นรองเท้าหนังขัดมันของผู้มาเยือน ก่อนที่เงาร่างหนึ่งจะก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับเสียงของโลหะบางอย่างที่กระทบกัน... เสียงปลดเซฟปืนพกในความมืดที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความลับนี้ด้วยกันนะคะ แสงดาวพร่างพราวหวังว่าตอนหน้าจะทำให้คุณวางไม่ลงยิ่งกว่าเดิมค่ะ