ความจริงหลังจอภาพ

เสียงปลดล็อกแม่กุญแจดิจิทัลดัง “ติ๊ด... แกร็ก” ขัดจังหวะความเงียบงันของแกลเลอรีในยามวิกาลได้อย่างชัดเจน แสงไฟนีออนสีขาวนวลจากภายนอกสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ ทาบทับลงบนร่างของรินรดาที่ยืนแข็งทื่ออยู่หน้าประติมากรรมชิ้นเอก ขณะที่ผู้มาใหม่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายความชื้นของฝนยามค่ำคืนและแฟ้มเอกสารหนาเตอะในมือ “คุณเข้ามาได้ยังไง... ทั้งที่ฉันล็อกระบบจากด้านในแล้ว” รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอไม่ได้ตื่นตระหนก ทว่าราบเรียบและเย็นเยียบพอจะลดทอนอุณหภูมิรอบตัวให้ดิ่งลงได้หลายองศา เธอยังคงรักษาท่าทีสง่างามตามวิสัยของคิวเรเตอร์มืออาชีพ แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความเคลือบแคลง กวินทร์ก้าวช้าๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่ใต้เงาไฟสลัว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดมองสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยชิ้นงานศิลปะระเกะระกะ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าเรียบเฉยของหญิงสาว “อัลกอริทึมความปลอดภัยของคุณมีช่องโหว่ในจุดที่คาดไม่ถึงที่สุด... รินรดา” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเป็นเอกลักษณ์ พลางวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง “มาสเตอร์คีย์ไม่ได้มีไว้แค่ไขประตู แต่มันถูกออกแบบมาให้ระบบสำรองข้อมูลทำงานอัตโนมัติเมื่อเกิดเหตุไฟดับ... น่าแปลกใจที่นักวิจารณ์ศิลปะผู้ละเอียดอ่อนอย่างคุณ กลับมองข้ามตรรกะพื้นฐานทางวิศวกรรมไปได้” รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขาเต็มตา ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย “ฉันจ้างคุณมาเพื่อแก้ปัญหาซอฟต์แวร์จัดแสดงงาน ไม่ใช่มานั่งฟังคุณอบรมเรื่องตรรกะและความปลอดภัย... แล้วอีกอย่าง ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้ วิศวกรผู้เคร่งครัดในระเบียบอย่างคุณ ควรจะนั่งอยู่หน้าจอโค้ดที่อพาร์ตเมนต์ ไม่ใช่มายืนถือวิสาสะในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน” “พื้นที่ส่วนตัว?” กวินทร์ทวนคำ มุมปากหยักลึกยกขึ้นเล็กน้อยในลักษณะที่ยากจะคาดเดา “ถ้าพื้นที่ตรงนี้ไม่มีข้อมูลสำคัญที่เชื่อมโยงกับระบบเซิร์ฟเวอร์ส่วนกลางที่ผมรับผิดชอบอยู่ ผมก็คงไม่อยากเอาเวลาพักผ่อนมาเดินวนเวียนท่ามกลางรูปปั้นพวกนี้หรอก... งานศิลปะพวกนี้ไม่ได้ช่วยให้ระบบรันได้เร็วขึ้นหรอกนะ” “แต่มันมีชีวิต มีจิตวิญญาณ และมีเรื่องเล่า... ซึ่งเป็นสิ่งที่คุณไม่มีวันเขียนมันลงไปในโค้ดบรรทัดไหนได้เลย!” รินรดาโต้กลับทันควัน น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดที่ถูกอีกฝ่ายลดทอนคุณค่าสิ่งที่เธอรักให้กลายเป็นเพียงตัวเลข ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บทสนทนาที่เฉียบคมและเต็มไปด้วยอุดมการณ์ที่ขัดแย้งถูกคั่นกลางด้วยระยะห่างที่ไม่ถึงก้าว การทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่นติดต่อกันหลายวันสร้างแรงกดดันมหาศาล แต่มันกลับหล่อหลอมบรรยากาศบางอย่างที่ทั้งสองฝ่ายต่างพยายามปฏิเสธ—แรงดึงดูดอันตรายระหว่างขั้วตรงข้ามที่ทรงพลังจนน่ากลัว กวินทร์ไม่ตอบโต้ เขาเดินเลี่ยงผ่านเธอไปหยุดอยู่หน้าจอแท็บเล็ตควบคุมระบบที่แสดงกราฟิกเส้นโค้งซับซ้อน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมส่วนและเส้นเลือดปูดโปนตามสัญชาตญาณของการทำงานหนัก นิ้วเรียวยาวกดลงบนหน้าจอเพื่อดึงข้อมูลดิบขึ้นมาวิเคราะห์ ทว่าสายตาของเขากลับเหลือบมองสะท้อนผ่านกระจกเงาไปยังร่างบางที่ยังคงยืนกอดอกมองเขาไม่วางตา “คุณจ้องผมแบบนั้น หมายความว่ากำลังสงสัยในความสามารถ... หรือกำลังหาทางกำจัดผมออกจากโปรเจกต์นี้กันแน่” กวินทร์เอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายจากหน้าจอ “ฉันแค่กำลังคิดว่า... ระหว่างอัลกอริทึมที่คุณศรัทธากับอีโก้ของคุณ อะไรมันแข็งกระด้างกว่ากันแน่” รินรดาก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกไม้จางๆ ผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวลอยแตะจมูกชายหนุ่ม ทำให้วิศวกรหนุ่มผู้ควบคุมทุกอย่างด้วยเหตุผลต้องชะงักไปชั่ววินาที “ถ้าอีโก้ของผมมันแย่จริง คุณคงไม่ยืนเถียงกับผมจนตีสองแบบนี้หรอก” กวินทร์หันกลับมาอย่างกะทันหัน ทำให้ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด ดวงตาคมคายจดจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววไหววับเป็นครั้งแรก รินรดาผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ความใกล้ชิดที่เกิดจากการโหมงานหนักเป็นเวลานานเริ่มกัดเซาะกำแพงที่ทั้งคู่สร้างขึ้น ทว่าก่อนที่บรรยากาศจะลึกซึ้งไปมากกว่านั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากแท็บเล็ตในมือของกวินทร์ก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ กวินทร์ขมวดคิ้ว เขากดเปิดดูข้อมูลบนหน้าจออย่างรวดเร็ว สีหน้าเคร่งขรึมเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นทันตาเห็น นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจออ่านโค้ดลับบางชุดที่ถูกส่งเข้ามาจากเซิร์ฟเวอร์นิรนาม “มีอะไร?” รินรดาถามด้วยน้ำเสียงระแวง เมื่อเห็นปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของเขา กวินทร์ไม่ตอบในทันที เขานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมกวาดมองข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับไม่เชื่อสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอด้วยแววตาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา “ไม่ใช่แค่ระบบที่มีปัญหา... รินรดา” กวินทร์เอ่ยเสียงพร่า ประโยคถัดมาของเขาทำให้เลือดในกายของหญิงสาวเย็นเฉียบลงทันที “ไฟล์ข้อมูลงานแสดงศิลปะทั้งหมดของคุณ... ถูกดาวน์โหลดออกไปจากเครื่องนี้ เมื่อสิบนาทีที่แล้ว... ตอนที่เราสองคนยืนอยู่ตรงนี้” แสงไฟนีออนกะพริบวบวาบขึ้นครั้งหนึ่งราวกับสัญญาณเตือนภัย ในขณะที่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงปริศนาเริ่มดังขึ้นจากโถงทางเดินมืดทึบด้านนอกห้องจัดแสดง มุ่งตรงมายังประตูกระจกบานที่พวกเขายืนอยู่! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - แสงดาวพร่างพราว