เสียงสะท้อนจากอดีต

"คิดไม่ถึงเลยนะว่า... สามีภรรยาที่หย่าขาดกันไปแล้ว จะมาแสดงความรักกันในสถานการณ์ที่ใกล้ตายแบบนี้..." เสียงทุ้มต่ำของชายปริศนาเอ่ยขึ้น พร้อมกับชูวัตถุบางอย่างในมือขึ้นให้ทั้งคู่เห็นชัดๆ "แล้วถ้าเอกสารชิ้นนี้... ตกลงไปในมือของสื่อมวลชน ชีวิตใหม่ที่คุณอุตส่าห์สร้างขึ้นมา... จะพังทลายลงในกี่วินาทีกันนะ... คุณดีไซเนอร์คนสวย?" ความเย็นเฉียบของบรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของชายแปลกหน้า ผู้ชายคนนั้นสวมเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มฮู้ดดุมต่ำจนบังใบหน้าครึ่งซีก แต่แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความริษยาและกลิ่นอายของความสกปรกที่เธอจำได้ไม่เคยลืม นั่นคือ "เอกสารประวัติการรักษา" และ "บันทึกการสูญเสีย" ในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดของชีวิต... ช่วงเวลาที่เธอเคยตั้งครรภ์ลูกของรวิศโดยที่เขาไม่เคยใยดี และต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด เอกสารชิ้นนี้คือแผลเป็นที่เธอใช้หยาดน้ำตาและหยาดเหงื่อเย็บมันจนปิดสนิท แต่ตอนนี้ มันกลับมาอยู่ในมือของศัตรูเพื่อใช้เป็นอาวุธสังหารเธออีกครั้ง "แกเป็นใคร... ต้องการอะไร" รริดาเค้นเสียงถาม ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธระคนหวาดกลัว แต่เธอก็ยังก้าวเข้าไปยืนบังร่างของรวิศที่นอนไร้เรี่ยวแรงอยู่บนเตียงผู้ป่วยเอาไว้ ประสบการณ์และความเจ็บปวดสอนให้เธอรู้ว่า เธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่ยอมให้ใครมาขยี้ได้อีกต่อไปแล้ว รวิศที่นอนหายใจรวยรินบนเตียง พยายามฝืนเปลือกตาขึ้นมองภาพตรงหน้า หัวใจของเขาบีบรัดจนเจ็บแปลบยิ่งกว่าแผลผ่าตัดที่หน้าอก เมื่อเห็นแผ่นหลังบางของอดีตภรรยาที่กำลังปกป้องเขา ทั้งที่ผู้ชายอย่างเขาไม่เคยปกป้องเธอเลยสักครั้งในยามที่เธอต้องการ "ถอยไป... รดา" รวิศส่งเสียงแหบพร่า ลมหายใจติดขัดจนน่ากลัว เขายันกายขึ้นด้วยแรงเฮือกสุดท้าย มือหนาคว้าชายเสื้อของรินรดาไว้แน่น ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจมาตลอดนับตั้งแต่หย่าร้าง พรั่งพรูเข้ามาราวกับเขื่อนแตก เมื่อหันกลับไปมองแววตาที่เจ็บปวดและเปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำตาของรวิศ รินรดาก็พลانชะงัก ชายหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่ง ทรนง และมองเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ บัดนี้กลับมีสภาพไม่ต่างจากเศษแก้วที่แหลกละเอียด ใบหน้าซีดเผือดริมฝีปากแห้งผาก และดวงตาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง มันคือความเจ็บปวดแบบเดียวกัน... ความเจ็บปวดที่เธอเคยได้รับเมื่ออดีต "ห่วงตัวเองก่อนเถอะค่ะคุณรวิศ..." รินรดากระซิบเสียงสั่น เธอย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อประคองร่างที่กำลังทรุดลงของเขา มือเรียวสัมผัสกับแผ่นอกกว้างที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ ชายปริศนาหัวנסร่อในลำคอด้วยความสะใจ "โอ้โห ภาพบาดตาบาดใจอะไรเช่นนี้ อดีตสามีผู้ยิ่งใหญ่กลายเป็นหมาลอบกัดที่นอนรอความตาย ส่วนอดีตภรรยาผู้สูงส่งก็ช่างน่าเวทนา... ถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่องลูกที่ตายไป หรือเรื่องที่คุณถูกเขาทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใยหลุดออกไป ก็เซ็นสัญญาโอนหุ้นบริษัทในเครือทั้งหมดมาให้ฉันซะ!" มันไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่มันคือการทำลายล้างอนาคตและศักดิ์ศรีที่เธอใช้หยาดเลือดหยาดเนื้อสร้างขึ้นมา รินรดากัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด สมองหมุนวนหาทางออกอย่างรวดเร็ว ในขณะที่รวิศใช้มือที่สั่นเทาคว้ามือเธอไว้แน่น บีบปลายนิ้วเธอเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม "อย่า... รดา... อย่าแลก..." รวิศพึมพำ น้ำตาของผู้ชายที่หยิ่งทะนงที่สุดในเมืองหลวงร่วงหล่นลงบนหลังมือของเธอ มันคือน้ำตาแห่งความเสียใจอย่างแท้จริง เป็นหยดน้ำตาที่รินรดาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายคนนี้ ในช่วงเวลานั้นเอง ภาพความทรงจำอันเลวร้ายที่รวิศเคยกระทำต่อเธอก็ไหลย้อนเข้ามาในหัว รินรดาจำได้แม่นถึงวันที่เธอร้องขอความเห็นใจ วันที่เธอแท้งลูกในห้องนอนที่เย็นเยียบโดยไม่มีแม้แต่เงาของสามี วันที่เขาเซ็นใบหย่าให้เธออย่างไร้เยื่อใยราวกับเธอเป็นสิ่งของหมดราคา ความเจ็บปวดเหล่านั้นถูกหล่อหลอมกลายเป็นความแค้น และบัดนี้ ความแค้นนั้นกำลังถูกชำระด้วยหยาดน้ำตาแห่งการสำนึกผิดของเขาเอง "คุณรวิศรู้ไหมคะ..." รินรดาหันไปมองหน้าอดีตสามี น้ำตาของเธอเอ่อล้นคลอหน่วยแต่ไม่ยอมร่วงหล่น "ว่าความรู้สึกของการถูกทิ้งให้ตายทั้งเป็น... มันทรมานแค่ไหน" รวิศหลับตาลงรับความจริงอันโหดร้ายนั้น หัวใจของเขาถูกกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขารู้แล้ว... เขารู้ซึ้งถึงความหนาวเหน็บและความโดดเดี่ยวที่รินรดาต้องเผชิญในวันที่ไม่มีเขา เพราะในวินาทีนี้ เขากำลังลิ้มรสชาติของความสูญเสียที่แท้จริง สูญเสียทั้งคนที่รัก สูญเสียสิทธิ์ในการปกป้อง และกำลังจะสูญเสียแม้กระทั่งลมหายใจที่จะได้เอ่ยคำว่า "ขอโทษ" "ฉันรู้แล้ว..." รวิศกระซิบ เสียงของเขาขาดหายเป็นห้วงๆ "รดา... ฉันขอโทษ... ฉันมันเลว... ฉันสมควรตายแล้ว... แต่วันนี้... ขอให้ฉันได้ปกป้องเธอเป็นครั้งสุดท้ายเถอะนะ" สิ้นคำพูดนั้น รวิศก็ใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ คว้าแจกันแก้วคริสตัลบนโต๊ะข้างเตียงปาใส่ร่างของชายปริศนาสุดแรง เสียงแก้วแตกกระจายดังสนั่นห้องพักฟื้น เศษแก้วบาดเข้าที่แขนของคนร้ายจนมันร้องลั่นด้วยความตกใจ เอกสารในมือหลุดร่วงลงพื้น รินรดาไม่รอช้า เธอพุ่งตัวเข้าไปคว้าแฟ้มเอกสารนั้นขึ้นมาแนบอกทันที พร้อมๆ กับที่ระบบรักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลที่รวิศแอบสั่งการไว้ก่อนหน้านี้พังประตูเข้ามาจับกุมคนร้ายไว้ได้ในชั่วพริบตา ความวุ่นวายสงบลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจโรยรินของรวิศที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียง รินรดายืนถือเอกสารไว้แน่น เนื้อตัวสั่นเทา เธอมองชายคนที่เคยทำร้ายเธอปางตาย บัดนี้กำลังนอนหายใจรวยรินอยู่ตรงหน้า ความโกรธแค้นในอดีตกับความเวทนาในปัจจุบันตีรวนกันจนแยกไม่ออก รวิศค่อยๆ เอื้อมมือที่เต็มไปด้วยสายน้ำเกลือมาแตะที่ปลายนิ้วของเธอ ดวงตาที่เคยคมปลาบและเย็นชา บัดนี้มีแต่ความเว้าวอนและเปี่ยมไปด้วยความรักที่สายเกินไป "รดา... ถ้าฉันรอดไปได้... ฉันขอโอกาส..." รินรดาดึงมือตัวเองกลับช้าๆ เธอมองเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าแต่นิ่งสนิท ไร้ซึ่งรอยยิ้ม ไร้ซึ่งความอ่อนโยน แต่ก็ไร้ซึ่งความเกลียดชังเช่นกัน มีเพียงความเด็ดเดี่ยวของผู้หญิงที่เกิดใหม่จากเถ้าถ่าน "คุณรวิศคะ..." รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบแต่นิ่งสนิทจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ความเจ็บปวดที่คุณเพิ่งได้ลิ้มรอนิดเดียวนั้น... มันยังเทียบไม่ได้กับเศษเสี้ยวของความตายที่ฉันเคยเจอเลยค่ะ" เธอกำลังจะหันหลังเดินออกจากห้อง เพื่อปล่อยให้เขาอยู่กับความรู้สึกผิดที่แผดเผาไปชั่วชีวิต แต่ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะพ้นจากขอบประตู เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคนร้ายที่ถูกรวบตัวไว้ ก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน หน้าจอโทรศัพท์ที่ตกอยู่บนพื้นสว่างวาบขึ้นมา เผยให้เห็นข้อความล่าสุดจากปลายสายที่ส่งตรงถึงคนร้าย—มันคือภาพถ่ายใบหน้าของเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบคนหนึ่ง... เด็กผู้ชายที่มีโครงหน้า ดวงตา และรอยยิ้มถอดแบบมาจากรวิศราวกับพิมพ์เดียวกัน พร้อมกับข้อความกำกับที่ทำให้รินรดาต้องหยุดกะทันหัน *"งานแรกพลาดไม่เป็นไร... แต่เด็กคนนี้ที่เป็น 'ลูกลับๆ' อีกคนของประธานรวิศ... ถ้าเราเอาไปต่อรอง น่าจะได้ราคาดีกว่าเดิมนะนาย..."* รินรดาหันขวับกลับมามองหน้าอดีตสามีด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ในขณะที่รวิศเบิกตากว้างด้วยความช็อกระคนไม่เชื่อสายตาตัวเอง! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดอันวิจิตรนี้นะคะ — ละอองดาวเดือนเก้า