รอยร้าวในค่ายทัพ

เสียงโซ่ตรวนเหล็กกล้าที่ลากครูดไปกับพื้นหินแกรนิตในค่ายทัพหลวง ดังก้องกังวานบาดโสตประสาท ราวกับเสียงกรรไกรแห่งความตายที่กำลังบรรจงตัดทอนเส้นด้ายแห่งลมหายใจของใครบางคน ท่ามกลางบรรยากาศอันอึมครึมและหนทึบไปด้วยกลิ่นอายของดินประสิวและควันไฟจากสนามรบ ร่างสูงสง่าในชุดเกราะประดับลวดลายมังกรดำสนิทของฉินอ๋อง (เฟยหลง) ยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้ากองฟางกองใหญ่ แสงเพลิงจากคบเพลิงที่ลุกโชนสะท้อนนัยน์ตาคู่คมกริบดั่งเหยี่ยวอัคคีที่จ้องมองตรงไปยังกุนซือหนุ่มผู้ถูกพันธนาการด้วยพันธนาการแห่งข้อหาอัปยศ พระราชโองการลับฉบับเมื่อครู่ยังคงร้อนผ่าวอยู่ในความทรงจำ *“ปิดล้อมพื้นที่ไว้! ห้ามผู้ใดเข้าออกเด็ดขาด... ฉินอ๋องทรงกระทำความผิดฐานกบฏแล้ว!”* ทว่า ในยามนี้ ไม่มีร่องรอยแห่งความตื่นตระหนกแม้แต่น้อยบนใบหน้าของหลี่ซูเหยา นางยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งดั่งผืนน้ำในบึงลึก อาภรณ์สีขาวนวลที่บัดนี้เปรอะเปื้อนฝุ่นดินและคราบเขม่า ไม่ได้ลดทอนสง่าราศีอันเยือกเย็นและเฉียบคมของนางลงเลยแม้แต่น้อย "ท่านอ๋องทรงเชื่อแล้วหรือ... ว่าข้าคือสายลับที่เสด็จพี่ของพระองค์ส่งมาเพื่อปักปำท่าน" เสียงหวานทุ้มกังวานเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดันเสียจนทหารยามรอบบริเวณต้องกลั้นหายใจ เฟยหลงก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังบดขยี้พื้นดินดังสะท้อนก้อง กลิ่นอายความเยือกเย็นดุร้ายแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่จนบรรยากาศรอบกายพลوลดฮวบลงราวกับเข้าสู่ฤดูเหมันต์ เขายื่นมือหนาขึ้นดึงปิ่นหยกที่ใช้รวบผมของกุนซือหนุ่มออกอย่างไร้ความปรานี เส้นผมยาวสลวยสีดำสนิทราวกับแพรไหมร่วงหล่นลงเคลียคลอไหล่บาง เผยให้เห็นใบหน้างดงามล้ำเลิศที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้หน้ากากแห่งมันสมองมาเนิ่นนาน ดวงตาหงส์คู่สวยเงยขึ้นสบประสานกับนัยน์ตาคู่ดุร้ายของแม่ทัพผู้เกรียงไกร ไม่มีแม้แต่ความหวาดกลัว มีเพียงประกายแห่งความท้าทายและสติปัญญาอันลุ่มลึกที่ฉายชัดอยู่ภายใน "ซูเหยา... เจ้าซ่อนตัวตน อำพรางฐานะบุตรีตระกูลหลี่ที่ล่มสลาย เข้ามาอยู่ในค่ายทัพของเปิ่นหวางเพื่อจุดประสงค์ใดกันแน่" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์บาดลึกถึงขั้วหัวใจ มือหนาข้างหนึ่งบีบเข้าที่คางเรียวของนางอย่างแผ่วเบา ทว่ามั่นคงและเต็มไปด้วยอำนาจการครอบครอง "หรือทั้งหมดนี้ เป็นเพียงหมากตานึงในเกมอำนาจของราชสำนักที่ต้องการเด็ดหัวเปิ่นหวาง" "หากหม่อมฉันต้องการเด็ดหัวท่านจริง... ป่านนี้ท่านคงมิได้ยืนอยู่ ณ ที่ตรงนี้เพื่อมาซักถามข้าด้วยซ้ำไปพ่ะย่ะค่ะ" หลี่ซูเหยาแย้มสร้อยยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา "ท่านอ๋องผู้ปรีชา นัยน์ตาของท่านมองเห็นแต่คราบเลือดในสนามรบ จนมองไม่เห็นความจริงที่อยู่ตรงหน้าแล้วหรือไร" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครา บรรยากาศรอบด้านตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดกรีดให้ขาดออกจากกันได้ ทหารองครักษ์ต่างก้มหน้าไม่กล้าสบตา ขณะที่เฟยหลงยังคงจ้องลึกลงไปในดวงตาของสตรีตรงหน้า หัวใจที่เคยด้านชาและด้านชาดุจหินผากลับสั่นไหวอย่างรุนแรงด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้ง เขาทั้งแค้นที่ถูกหลอกลวง และทั้งโหยหาความจริงใจจากนางในคราเดียวกัน "ตรวจสอบตัวตนของนางให้ละเอียดที่สุด!" เฟยหลงสะบัดมือออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันหลังให้กับนาง "หากพบร่องรอยการทรยศแม้แต่น้อย... โทษทัณฑ์สถานเบาคือประหารเจ็ดชั่วโคตร!" กล่าวจบ ท่านอ๋องก็ก้าวเดินออกจากกระโจมบัญชาการ ทิ้งให้หลี่ซูเหยาถูกควบคุมตัวไว้ในความมืดมิดของค่ายทัพ ทว่าในวินาทีที่ร่างสูงใหญ่กำลังจะพ้นขอบประตู ร่างบางของกุนซือสาวกลับเปล่งวาจาขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "ท่านอ๋องระวัง! พระราชโองการฉบับนั้น... มิใช่ลายพระหัตถ์ขององค์จักรพรรดิอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ" เฟยหลงชะงักฝีเท้าลงทันที แผ่นหลังกว้างเกร็งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้หันกลับมาสะสางคำกล่าวหาอันน่าตกตะลึงนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบของม้าเร็วก็ดังแหวกอากาศเข้ามาหยุดลงที่หน้ากระโจมเสียก่อน ทหารม้าหน่วยข่าวกรองพุ่งเข้ามาคุกเข่าด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด พร้อมกับยศตราประทับลับที่ถูกยื่นส่งให้ด้วยมืออันสั่นเทา "ท... ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่เมืองหลวง! พระสนมเอกผู้เป็นพระมารดาในองค์รัชทายาท... ทรงกระโดดลงมาจากหอนางพญา ปลงพระชนม์ชีพตนเองเมื่อยามสามที่ผ่านมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" พงศาวดารมีชีวิต ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับอักษรศิลป์บทนี้ด้วยกันนะครับ