แผนซ้อนแผนของนายหน้า F

กลิ่นหมึกพิมพ์เก่าและฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในอากาศยามเที่ยงคืน ไม่ได้ทำให้เรย์รู้สึกผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... สัญชาตญาณดิบของโปรไฟล์เลอร์กำลังกรีดร้องเสียงแหลมอยู่ในโสตประสาท *(แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับวิกฤต: บอสลับ 'ผู้ทำลายโลก' ตื่น 100% - เริ่มต้นมาตรการกวาดล้างมิติในอีก 3... 2... 1...)* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ได้ทำให้เรย์เสียสมาธิจากการตั้งค่ากลไกตรงหน้า มือเรียวยาวของเขาขยับจัดวางเส้นเอ็นใสและตำราโบราณบนชั้นหนังสือชั้นที่สามของห้องสมุดหลวงอย่างแม่นยำ ทุกองศาถูกคำนวณด้วยตรรกะอันไร้ที่ติ พื้นที่ตรงนี้ถูกแปลงโฉมให้กลายเป็นห้องทดลองจิตวิทยาขนาดย่อม ที่ซึ่งเหยื่อ... จะเดินเข้ามาติดกับด้วยความมั่นใจของตนเอง ตึกลง... ตึกลง... เสียงฝีเท้าเบาราวกับแมียวนย่างกรายดังแว่วมาจากทางเดินมืดสนิทด้านนอก เรย์หรี่ตามองตัวเลข 'ค่าความไม่น่าไว้ใจ' ที่ลอยเด่นอยู่เหนือศีรษะของผู้มาเยือน ตัวเลขสีแดงฉานพุ่งทะยานแตะหลักเก้าสิบห้าเปอร์เซ็นต์ทันทีที่เงาร่างนั้นก้าวเข้ามาในรัศมีแสงจันทร์ "ดูเหมือนว่า 'นายหน้า F' จะอดใจรอให้ถึงรุ่งสางไม่ไหวสินะครับ" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าก้องกังวานในความเงียบสงบ เงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะในลำคอด้วยความเย้ยหยัน ร่างนั้นค่อยๆ ดึงฮู้ดออกเผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยที่ซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ภายใต้กรอบแว่นโลหะ "ฉลาดสมคำร่ำลือจริงๆ คุณเรย์... แต่คุณคิดจริงๆ หรือครับว่า กับดักกระจอกงอกง่อยพวกนี้จะหยุดคนที่กุมข้อมูลทั้งหมดของหอคอยแห่งนี้ได้?" นายหน้า F เอ่ยขึ้น พร้อมกับสะบัดมือเรียกแฟ้มข้อมูลลับชิ้นสำคัญที่ถูกเก็บไว้ในตู้นิรภัยออกมา ทว่า... ทันทีที่นิ้วเรียวยาวแตะโดนตัวแฟ้ม เส้นเอ็นใสที่เรย์ผูกไว้ก็ตึงเปรี๊ยะ! *แคว่ก!* ไม่ใช่เสียงของกับดักที่ทำงาน แต่เป็นเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ดังมาจากมุมมืดอีกด้านหนึ่งของห้องสมุดต่างหาก เรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว เขารู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ... 'ค่าความไม่น่าไว้ใจ' ของนายหน้า F ไม่ได้ลดลงเลย แม้ว่าเขาจะเดินเข้ามาติดกับดักแล้วก็ตาม นั่นหมายความว่า... "คุณไม่ได้มาคนเดียวสินะครับ" เรย์เอ่ยเสียงเรียบ พร้อมกับก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างเชิงกลยุทธ์ "เพิ่งรู้ตัวเอาตอนนี้... ไม่ช้าไปหน่อยหรือครับ คุณโปรไฟล์เลอร์" เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบดังกังวานขึ้นจากระเบียงชั้นลอยด้านบน เซราฟีน่า... คุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่ควรจะกำลังหลับใหลอยู่ในคฤหาสน์ ปรากฏกายขึ้นในชุดเดรสยาวสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับบรรยากาศอันมืดหม่น รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนริมฝีปากของเธอนั้นงดงามราวกับภาพวาด แต่ดวงตากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งก้นบึ้งของอารมณ์ใดๆ เรย์หันไปมองเด็กสาวด้วยแววตาที่ฉายความประหลาดใจเป็นครั้งแรก ระบบในหัวของเขาสั่นกระตุกอย่างรุนแรง ตัวเลขเหนือศีรษะของเซราฟีน่าในตอนนี้ไม่ได้แสดงผลเป็นตัวเลขปกติอีกต่อไป แต่มันปรากฏเป็นเครื่องหมายอนันต์สีดำทมิฬที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง *(เตือนภัยสูงสุด: เป้าหมาย 'ผู้ทำลายโลก' เข้าควบคุมพื้นที่สมบูรณ์แบบ)* "คุณหนูครับ..." เรย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจ "ดูเหมือนว่าเราจะมีเรื่องต้องคุยกันยาวเลยนะครับว่า ทำไมบอสลับระดับหายนะถึงมาเดินเล่นอยู่ในสถานที่แบบนี้ยามวิกาล" เซราฟีน่ายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เธอก้าวเท้าลงมาจากบันไดทีละขั้นอย่างไร้เสียง ราวกับแรงโน้มถ่วงของโลกไม่มีผลกับเธอเลยแม้แต่น้อย สายตาคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่เรย์ราวกับกำลังมองดูของเล่นชิ้นโปรดที่ใกล้จะไขลานจนสุดขีด "ก็เพราะว่า..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นชิดริมหูของเรย์ ทั้งที่ร่างของเธอยังยืนอยู่ห่างออกไปถึงสามเมตร "ฉันเบื่อหน่ายกับเกมตื้นๆ ของพวกมดปลวกเต็มทีแล้วน่ะสิครับ... และอีกอย่าง ฉันแค่อยากรู้ว่าสมองปราดเปรื่องของคุณ จะหาทางรอดจากมือของฉันได้นานแค่ไหนกัน" นายหน้า F ที่ยืนอยู่ข้างๆ คุกเข่าลงทันทีด้วยความเคารพยำเกรง พร้อมกับส่งแฟ้มข้อมูลทั้งหมดให้เด็กสาวด้วยมือที่สั่นเทา เรย์ไม่ได้ขยับหนี เขายังคงยืนหยัดด้วยท่าทีสงبนิ่ง ทว่าสมองกลับประมวลผลทางเลือกนับพันภายในเสี้ยววินาที เบื้องหน้าคือหายนะที่ไม่อาจต่อกร เบื้องหลังคือกับดักที่เขาเป็นคนวางไว้เอง... และในจังหวะที่เซราฟีน่ายื่นมือเรียวบางออกมารับแฟ้มข้อมูลนั้นเอง เธอก็หันมาสบตาเข้ากับเขาโดยตรง พร้อมกับรอยยิ้มที่ลึกล้ำจนน่าขนลุก "เกมรอบใหม่... เริ่มต้นขึ้นแล้วนะครับ คุณเรย์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาระทึกขวัญมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ