เมื่อคุณหนูเริ่มขี้อ้อน

"คุณเรย์... ถ้าฉันบอกว่าหลักฐานชิ้นนั้นไม่ได้อยู่ในห้องเก็บเอกสาร แต่ฝังอยู่ในความทรงจำของคนตายล่ะคะ? คุณจะยังมองหาตามชั้นวางของอีกไหม" น้ำเสียงของเซราฟีน่าไม่ได้ราบเรียบเหมือนทุกที แต่มันมีความพร่าเลือนของอารมณ์บางอย่างเจือปน เธอขยับเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกลิลลี่สีขาวที่แฝงกลิ่นอายเย็นเยียบของเหล็กกล้า กลิ่นที่ทำให้ระบบประสาทสัมผัสของผมทำงานหนักผิดปกติ ผมไม่ถอยหลัง แต่กลับก้าวเข้าไปหาเธอหนึ่งก้าวเพื่อลดระยะห่างเชิงจิตวิทยา สายตาของผมจับจ้องที่ดวงตาคู่สวยที่ดูเหมือนจะอ่านง่ายแต่กลับว่างเปล่าดั่งเหวลึก ผมเปิดใช้งาน 'เนตรโปรไฟล์เลอร์' ทันที [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบค่าความไม่น่าไว้ใจพุ่งสูงขึ้น 85%... 88%... 92%... คำเตือน! สภาวะจิตใจของผู้ใช้กำลังสั่นคลอน!] หน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานเด้งขึ้นมาบังทัศนวิสัยจนภาพตรงหน้าพร่ามัว เรย์ กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน นี่ไม่ใช่แค่ความลึกลับของคดีฆาตกรรมตระกูลวอล์คเกอร์ แต่มันคือการรุกรานพื้นที่ส่วนตัวที่บีบให้ผมต้องเสียจังหวะ "ความทรงจำเหรอครับ?" ผมทวนคำ เสียงของผมยังคงความนิ่งไว้ได้แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะ "วิธีดึงความทรงจำจากคนตาย... มันเป็นศาสตร์ต้องห้ามที่คุณหนูไม่ควรจะมีความรู้เรื่องนี้เลยนะครับ เว้นเสียแต่ว่า..." ผมเว้นจังหวะ ลากสายตาผ่านใบหน้าของเธอไปยังลำคอระหงที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ "เว้นเสียแต่ว่าคุณหนูจะเป็นคน 'จัดฉาก' ให้ความทรงจำนั้นหายไปตั้งแต่แรก" เซราฟีน่าชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มที่มุมปากของเธอก็แย้มกว้างขึ้น ไม่ใช่อ่อนหวานอย่างคุณหนูในหอคอย แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ล่าที่เห็นเหยื่อเริ่มก้าวเข้าสู่กับดัก เธอเอื้อมมือมาจับปกเสื้อของผมเบาๆ ราวกับปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริง สัมผัสนั้นแผ่ซ่านความเย็นไปถึงกระดูก "คุณเรย์นี่ช่างสังเกตสมกับเป็นมืออาชีพจริงๆ ค่ะ" เธอขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ถ้าฉันเป็นคนจัดฉาก... คุณจะจับฉันเข้าคุก หรือจะยอมก้มหัวให้ฉันแล้วลืมความยุติธรรมพวกนั้นทิ้งไปเสียล่ะคะ?" บรรยากาศในห้องทำงานมืดสลัวที่เต็มไปด้วยแฟ้มคดีเริ่มหนักอึ้ง ระบบในหัวผมส่งเสียงรัวเร็วเหมือนเครื่องยนต์ที่กำลังจะระเบิด [Warning: ระบบรวนเรเนื่องจากอิทธิพลของ 'บอสลับ' กำลังเข้าครอบงำพื้นที่เชิงมิติ!] "ความยุติธรรมของผมคือการไขปริศนาให้กระจ่างครับ ไม่ว่าคำตอบนั้นจะส่งผลต่อใคร" ผมตอบพลางเอื้อมมือไปจับข้อมือของเธอที่ยังคาอยู่ที่ปกเสื้อเพื่อดึงออก แม้จะเป็นการแสดงออกที่สุภาพ แต่ผมใช้แรงกดที่ข้อมือเธอพอเหมาะเพื่อเตือนสติ ทว่าเซราฟีน่ากลับไม่สะทกสะท้าน เธอพลิกมือกลับมาคว้ามือผมไว้แน่น ความอบอุ่นที่ผิดแปลกแผ่ซ่านเข้ามาในกระแสเลือด "ถ้าอย่างนั้น... ช่วยไขปริศนานี้ให้ฉันหน่อยสิคะ ก่อนที่มือสังหารตัวจริงจะเข้ามาปิดปากพวกเราในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังก้องขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก ความเงียบงันที่น่าอึดอัดถูกทำลายลงด้วยเสียงปลดล็อกปืนที่ดังชัดเจนจนน่าขนลุก เรย์ ขมวดคิ้ว มือข้างที่ว่างเอื้อมไปหยิบมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในซองลับใต้โต๊ะทำงานสัญชาตญาณนักสืบสั่งให้เขาเตรียมพร้อมรับมือกับการต่อสู้ เซราฟีน่ายังคงส่งยิ้มบางๆ ให้เขา ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มชั่วขณะหนึ่ง "ดูเหมือนเกมจะเริ่มรุนแรงขึ้นแล้วนะคะ คุณเรย์... แต่จำไว้ว่า ไม่ว่าใครจะเข้ามา ฉันก็ 'ไม่อนุญาต' ให้คุณได้รับบาดเจ็บแม้แต่รอยขีดข่วนเดียว" ประตูห้องทำงานถูกกระแทกจนเปิดออก ร่างชายชุดดำนับสิบคนพร้อมอาวุธครบมือพุ่งเข้ามา แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ลั่นไก เรย์กลับเห็นระบบแจ้งเตือนที่หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีทองอร่ามอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน [ภารกิจระดับ SSS: พลิกวิกฤตกลางวงล้อม - เงื่อนไข: ปกป้อง 'บอสลับ' และสืบหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายในห้องนี้!] [สถานะพิเศษ: บอสลับกำลัง 'ลืมตาตื่น' โดยสมบูรณ์... เตรียมรับแรงกระแทก!] เรย์มองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง เมื่อเซราฟีน่าก้าวผ่านตัวเขาไปยืนเผชิญหน้ากับศัตรู เพียงแค่เธอสะบัดชายกระโปรง ลมพายุที่มองไม่เห็นก็กวาดร่างเหล่านั้นกระเด็นออกไปอัดกับกำแพงจนห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน ความลับที่เขาเฝ้าตามหามาตลอดสิบตอน... บัดนี้มันไม่ได้ถูกฝังอยู่ในแฟ้มคดีอีกต่อไป แต่มันกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาในร่างของคุณหนูที่เขากำลังปกป้องอยู่ "คุณเรย์คะ..." เสียงของเซราฟีน่าดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล เธอหันกลับมามองเขาพร้อมแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ความลับที่ฉันซ่อนไว้... ถึงเวลาที่คุณต้องเปิดมันด้วยตัวเองแล้วล่ะค่ะ" เธอหยิบกุญแจสีดำสนิทที่แฝงกลิ่นอายประหลาดออกมาจากความว่างเปล่า ก่อนจะทิ้งมันลงบนฝ่ามือของผม "ไขประตูบานนั้นซะ... แล้วคุณจะรู้ว่าผมเป็นใคร... และ 'ระบบ' ที่คุณใช้เนี่ย... แท้จริงแล้วมันเป็นของใครกันแน่" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์และคุณหนูเซราฟีน่านะครับ หวังว่าจะสนุกจนวางไม่ลงนะครับ!