เงาที่ติดตามไปทุกที่

เสียงกุญแจกระทบกันในรูกุญแจไม่ได้ดังขึ้นด้วยความรีบร้อน แต่มันดังชัดเจนราวกับจังหวะเคาะตอกฝาโลง ในฐานะอดีตโปรไฟล์เลอร์ ผมเรียนรู้มานานแล้วว่า ภัยคุกคามที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่เสียงฝีเท้าวิ่งกระโตกกระตากของพวกมือสมัครเล่น แต่คือความเงียบที่จงใจเว้นระยะ และเสียงโลหะที่ถูกหยอดน้ำมันมาอย่างดีจนแทบไร้ร่องรอย *คลิก* กลอนประตูห้องทำงานส่วนตัวของผมถูกปลดล็อก เรย์ก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้สักหนักอึ้ง สายตาคมกวาดมองผ่านความมืดสลัวของห้องที่ถูกบดบังด้วยผ้าม่านหนาทึบ ข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานจากระบบเด้งขึ้นมากลางครรลองสายตาอย่างบ้าคลั่ง ตัวหนังสือสีเลือดเต้นเร่าๆ ส่งเสียงเตือนความถี่สูงในหัว [คำเตือน! ตรวจพบเจตంటฆ่าระดับสูง] [เป้าหมาย: สิ่งมีชีวิตนอกระบบ - เกรด 'อาวุธสังหารมนุษย์'] [ค่าความไม่น่าไว้วางใจของเป้าหมาย: 99.8%] [คำแนะนำจากระบบ: โอกาสรอดชีวิตจากการปะทะตรงๆ คือ 4.2%... แนะนำให้หาทางหนีทีไล่ทันทีครับ] รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของผม แม้สถานการณ์จะบีบคั้นจนเหงื่อกาฬซึมตามไรผม แต่สัญชาตญาณการวิเคราะห์พฤติกรรมมนุษย์กลับทำงานอย่างเต็มสูบ ประโยคปริศนาจากเหตุการณ์ก่อนหน้าที่ยังคงก้องกังวานในหัว... *'ไขประตูบานนั้นซะ... แล้วคุณจะรู้ว่าผมเป็นใคร... และ 'ระบบ' ที่คุณใช้เนี่ย... แท้จริงแล้วมันเป็นของใครกันแน่'* ประตูห้องค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างเชื่องช้า ไอเย็นยะเยือกพัดกวาดเข้ามาในห้อง พร้อมกับกลิ่นจางๆ ของสนิมเหล็กและดินปืนชั้นดี เงาร่างหนึ่งทาบทับลงบนพื้นไม้ปาร์เกต์ เงาร่างนั้นสูงโปร่ง สวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีดำสนิทกลมกลืนไปกับรัตติกาล ใบหน้าถูกซีกหมวกปีกกว้างและผ้าพันคออำพรางไว้จนมองไม่เห็นเค้าโครง แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องหรี่ตาลงมองด้วยความระแวงสูงสุดคือ 'มือ' ข้างที่ถือมีดสั้นเคลือบสารสะท้อนแสง มันนิ่งสนิท ไม่มีอาการสั่นแม้แต่น้อย มือของคนที่ผ่านการปลิดชีพมานับร้อยศพโดยไม่ลังเล "มาเร็วกว่าที่ผมคาดไว้นะครับ... แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ" ผมเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบและควบคุมลมหายใจให้สม่ำเสมอเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายจับจั๲หวะชีพจรได้ มือสังหารหยุดฝีเท้าลงทันทีที่ได้ยินเสียง ร่างนั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและเย็นชาจนน่าขนลุก "สมกับที่เป็นอ... อดีตโปรไฟล์เลอร์มือหนึ่ง" เสียงลอดผ่านผ้าพันคอแหบพร่าและถูกดัดแปลงจนฟังยาก "ฉลาด สุขุม และไม่แสดงอาการตื่นตระหนก น่าเสียดาย... คนแบบนี้นี่แหละที่นายเหนือหัวของฉันสั่งให้ 'เก็บกวาด' เป็นลำดับแรก" สิ้นเสียง ประโยคนั้น ร่างของมือสังหารก็หายวับไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของมนุษย์ทั่วไป! ตู้ม! ชั้นหนังสือด้านหลังที่ผมเพิ่งพิงอยู่เมื่อครู่ระเบิดกระจายกลายเป็นเสี่ยงๆ เศษไม้คมกริบพุ่งแหวกอากาศราวกับหูฉลาม ผมกลิ้งตัวหลบไปตามสัญชาตญาณ ไหล่กระแทกพื้นพรมหนาอย่างจังจนจุก แต่ก็รอดพ้นจากคมมีดที่เฉียดหัวไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงลมจากการตวัดมีดเฉือนเส้นผมของผมขาดร่วงลงพื้น นี่ไม่ใช่แค่นักฆ่ารับจ้างธรรมดา... นี่คือ 'ผู้ใช้ออร่า' ระดับสูงที่ถูกฝึกฝนมาให้เป็นเครื่องจักรสังหารโดยเฉพาะ ผมดีดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลรูปแบบการเคลื่อนไหว สเต็ปเท้า และองศาการโจมตี ทุกย่างก้าวของมันมีแบบแผน แต่มันซ่อนความแปรปรวนเอาไว้เพื่อดักทางความคิดเชิงตรรกะของผมโดยเฉพาะ หากผมใช้สามัญสำนึกทั่วไปในการคาดเดา ผมคงกลายเป็นศพไปตั้งแต่ดาบแรกแล้ว "แปลกใจล่ะสิครับ ที่ตรรกะที่คุณใช้คาดเดาผู้คนมาทั้งชีวิต ใช้กับฉันไม่ได้ผล?" มือสังหารพุ่งตัวเข้ามาอีกครั้ง คมมีดพุ่งตรงมาที่จุดตายบริเวณลำคอด้วยความเร็วสูง ผมยกเก้าอี้ไม้ตัวใกล้ที่สุดขึ้นรับการโจมตี แรงปะทะมหาศาลทำให้เก้าอี้หักสะบั้นเป็นสองท่อนในพริบตา แรงกระแทกส่งผลให้ผมต้องถอยหลังกรูดไปจนชนกับโต๊ะทำงาน ข้าวของกระจัดกระจายระเนระนาด ในจังหวะที่คมมีดกำลังจะจ้วงแทงลงมาปลิดชีพผมอย่างเด็ดขาด ดวงตาของผมก็กวาดไปเห็นรอยสลักแปลกประหลาดที่ด้ามมีดของอีกฝ่าย... มันเป็นสัญลักษณ์รูปเฟืองนาฬิกาที่ถูกล้อมรอบด้วยกรงเล็บหมาป่า สัญลักษณ์เดียวกับที่ปรากฏอยู่ในบันทึกความลับของเซราฟีน่า! องค์กรนั้น... องค์กรที่อยู่เบื้องหลังการหายตัวไปของผู้มีพลังพิเศษ และอาจเกี่ยวข้องกับต้นกำเนิดที่แท้จริงของ 'ระบบ' ที่อยู่ในหัวผม มือสังหารชะงักมีดที่จ่ออยู่ห่างจากคอของผมเพียงนิ้วเดียว ดวงตาสอดส่องภายใต้เงาหมวกจ้องมองผมอย่างพิจารณาคล้ายลังเลบางอย่าง บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ ทันใดนั้นเอง ประตูห้องทำงานที่พังเสียหายก็ถูกแรงกระแทกมหาศาลซัดจนพังกระเด็นเข้ามากระแทกผนัง! ร่างระหงในชุดเดรสยาวสีดำสนิทก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบราตรีลอยอบอวลกลบกลิ่นสนิมเหล็กในทันที เซราฟีน่า... คุณหนูผู้เลอโฉมที่ใครๆ ต่างคิดว่าเป็นเพียงคุณหนูในหอคอยงาช้าง ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ดวงตาสีไพลินของเธอเปล่งประกายเรืองรองในความมืด รัศมีพลังกดดันระดับหายนะแผ่ขยายออกมาราวกับคลื่นใต้น้ำ ซัดจนมือสังหารระดับสูงถึงกับผงะถอยหลังด้วยความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด "บังaри... มาตรฐานของพวกสุนัขรับจ้างนี่ต่ำลงทุกวันจริงๆ นะครับ" เซราฟีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานราวกับเสียงกระซิของคนรัก แต่กลับทำให้บรรยากาศในห้องลดอุณหภูมิลดลงจนติดลบ เธอยกปลายนิ้วเรียวขึ้นแตะริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะปรายตามองมือสังหารที่ตอนนี้ร่างกายเริ่มสั่นเทาโดยควบคุมไม่ได้ "กล้าดียังไง... มาทำลายข้าวของในห้องของ 'คนของฉัน' แบบนี้ล่ะคะ?" มือสังหารหันขวับไปมองเซราฟีน่า สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัยขั้นวิกฤต มันตัดสินใจทิ้งภารกิจแล้วดีดตัวทะยานออกทางหน้าต่างกระจกเพื่อหนีเอาชีวิตรอดในเสี้ยววินาที แต่เซราฟีน่าเพียงแค่กวาดปลายนิ้วเบาๆ ในอากาศ... เปรี้ยง! แรงอัดอากาศมหาศาลซัดร่างของมือสังหารที่กำลังลอยอยู่กลางอากาศให้ร่วงกระแทกพื้นสนามหญ้าด้านล่างอย่างรุนแรง เสียงกระดูกหักดังสนั่นตามมาด้วยความเงียบงัน เธอหันกลับมามองผม รอยยิ้มงดงามแต่เต็มไปด้วยปริศนาปรากฏขึ้นบนใบหน้าเรียวสวย เธอย่างสามขุมเข้ามาใกล้ผม ชand ใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินที่ข้างแก้ม "ปลอดภัยดีนะคะ... เรย์ของฉัน" เธอकिกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา "ทีนี้... เรามาคุยกันดีกว่าไหมคะว่า 'ความลับ' ที่คุณพยายามซ่อนไว้จากฉัน... มันคืออะไรกันแน่" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ