เหตุการณ์ประหลาดในหอสมุด

กลิ่นอายของกระดาษโบราณและฝุ่นผงที่สะสมมานับศตวรรษในหอสมุดหลวง ไม่เคยเป็นมิตรกับระบบทางเดินหายใจของผมเลยแม้แต่น้อยครับ แสงไฟจากตะเกียงเวทมนตร์สีนวลส่องกระทบกับสันหนังสือปกหนังแท้เรียงรายยาวสุดลูกหูลูกตา บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงจังหวะการหายใจของตัวเอง แต่ในฐานะอดีตโปรไฟล์เลอร์ ความเงียบงันแบบนี้มักซ่อนความลับที่น่าสะพรึงกลัวเอาไว้เสมอ ผมกวาดสายตามองไปตามชั้นหนังสือลับชั้นใต้ดินระดับสาม ซึ่งเป็นเขตหวงห้ามที่แม้แต่บรรณารักษ์อาวุโสยังไม่ได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้ามา นัยน์ตาของผมหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อระบบแจ้งเตือนโปรไฟล์ส่วนตัวปรากฏขึ้นเป็นแสงสีฟ้าจางๆ ในครรลองสายตา *(ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติทางพลังงานเวทมนตร์ระดับสูงในรัศมี 5 เมตร)* หน้าต่างระบบแสดงค่าความไม่น่าไว้ใจของสภาพแวดล้อมพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน จากเดิมที่นิ่งสงบ ตอนนี้กลับสั่นไหวเป็นสีแดงก่ำ มันคือสัญญาณเตือนภัยที่ผมคุ้นเคยดี—มีบางสิ่งที่อันตรายกำลังซ่อนอยู่ใกล้ตัว และบางที... อาจเกี่ยวข้องกับคนที่ผมกำลังเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิด "คุณเรย์คะ... เดินระวังหน่อยสิคะ ตรงนั้นมีร่องรอยของเวทมนตร์กัก aether (อีเธอร์) หลงเหลืออยู่นะคะ" เสียงหวานใสที่คุ้นเคยเอ่ยเตือนขึ้นจากมุมมืดของชั้นหนังสือ เซราฟีน่าก้าวออกมาจากเงาสลัว รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอยังคงงดงามและอ่อนหวานราวกับคุณหนูผู้สูงศักดิ์จากตระกูลขุนนางใหญ่ แต่ในมุมมองของโปรไฟล์เลอร์อย่างผม ทุกย่างก้าวของเธอนั้นสมบูรณ์แบบจนเกินไป ไร้ซึ่งความลังเล และไม่มีร่องรอยความตื่นกลัวต่อสถานที่อับทึบแห่งนี้เลยแม้แต่น้อย ผมหันไปสบตาเธอ พยายามอ่านภาษากายที่ถูกควบคุมไว้อย่างแนบเนียน "คุณนี่เดินไร้เสียงเสียจริงนะครับ เซราฟีน่า มาทำอะไรในเขตหวงห้ามระดับนี้ล่ะครับ ทั้งที่ปกติคุณไม่ชอบกลิ่นอับของหนังสือเก่าๆ ไม่ใช่หรือ?" "ก็เพราะฉันเป็นห่วงคุณน่ะสิครับ..." เธอยิ้มตอบ ดวงตาส่อประกายระยิบระยับที่อ่านไม่ออก "อีกอย่าง... ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังเรียกชื่อฉันจากที่นี่ เสียงนั้นมันช่าง... ชวนให้คิดถึงเหลือเกิน" คำพูดนั้นทำให้ผมชะงักไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ความรู้สึกหนาว ะเยือกแล่นริ้วขึ้นตามสันหลัง ระบบแจ้งเตือนตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนที่ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ ผมไม่ปล่อยให้บรรยากาศอึดอัดนี้นานเกินไป ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ชั้นหนังสือที่ปล่อยคลื่นพลังงานประหลาด มือสวมถุงมือหนังยื่นออกไปสัมผัสกับสันหนังสือเล่มหนาที่ถูกซ่อนไว้หลังตำราเวทมนตร์โบราณ ปกหนังสือเป็นสีดำสนิทอย่างไร้ลวดลาย ทว่าทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ความเย็นยะเยือกก็พุ่งทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนชาดิ่ง ผมดึงมันออกมาด้วยความระมัดระวัง ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายเล็กน้อยเมื่อหนังสือเล่มนั้นถูกเปิดออก หน้ากระดาษทำจากหนังสัตว์ที่เก่าแก่จนกรอบ แต่วิชาอักษรโบราณที่จารึกไว้ยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเขียนขึ้นเมื่อวาน ผมกวาดสายตาอ่านข้อความเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูงสุด *‘...และเมื่อผู้ทำลายล้างแห่งยุคสมัยปรากฏกาย นามของนางจักนำพาความพินาศมาสู่มิติทั้งปวง ดวงเนตรสีอเมทิสต์ที่สะท้อนเงาความตาย ภายใต้รอยยิ้มอันงดงามคือร่างอวตารของภัยพิบัติระดับ SSS นามนั้นคือ...’* ตัวหนังสือขาดหายไปในช่วงท้าย แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของผมสะดุดกึก คือภาพวาดประกอบหน้าถัดไป มันคือภาพสเกลอินทรีย์ที่วาดด้วยหมึกสีดำสนิท ใบหน้าของสตรีในภาพ... ดวงตาคู่สวย รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความลับ และโครงหน้าอันเป็นเอกลักษณ์นั้น ช่างถอดแบบมาจากเด็กสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้าผมในตอนนี้ราวกับพิมพ์เดียวกัน เซราฟีน่า... ผมเงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาคมกริบมองตรงไปยังหญิงสาวที่ยังคงแย้มยิ้มให้ผมอย่างใจ เซราฟีน่ายังคงยืนอยู่ที่เดิม เอียงคอมองผมด้วยความสงสัย ทว่าบรรยากาศรอบตัวเธอกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เงาสลัวในหอสมุดเริ่มบิดเบี้ยว อากาศรอบตัวหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคู่สวยที่เคยเป็นสีฟ้าใส ค่อยๆ เปลี่ยนประกายกลายเป็นสีม่วงอเมทิสต์ล้ำลึกที่สะท้อนแสงไฟสีนวลอย่างน่าขนลุก "เจอสิ่งที่ตามหาแล้วสินะครับ... คุณเรย์" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นจากริมฝีปากของเธอ แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของผมราวกับเสียงคำรามของปีศาจร้ายจากขุมนรก และก่อนที่ผมจะทันได้ขยับตัวถอยหลังเพื่อตั้งรับ... หน้าจอระบบสีฟ้าตรงหน้าก็ระเบิดแสงจ้าจนแสบตา พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นขวางกั้นระหว่างเราทั้งคู่ด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยพบมา: *(แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับวิกฤต: บอสลับ 'ผู้ทำลายโลก' ตื่น 100% - เริ่มต้นมาตรการกวาดล้างมิติในอีก 3... 2... 1...)* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและลุ้นระทึกไปกับการเปิดเผยความลับนี้ด้วยกันนะครับ!