แผนที่ล้มเหลว

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและควันดินปืนไม่ได้ลอยมาเตือนล่วงหน้า มันฟุ้งกระจายขึ้นพร้อมกับเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวที่ฉีกกระชากกำแพงทิศเหนือของอาคารเรียนปีสองจนพังครืนลงมา เศษปูนและฝุ่นควันตลบอบอวลจนกลายเป็นม่านสีเทาทึบ เรย์ดีดตัวหลบแรงกระแทกตามสัญชาตญาณ อดีตโปรไฟล์เลอร์อย่างเขาไม่จำเป็นต้องเสียเวลาประมวลผลซ้ำสองเมื่อสมองสั่งการให้ร่างกายตอบสนองเร็วกว่าความคิด ดวงตาคมกริบกวาดมองผ่านกลุ่มควันหนาทึบโดยอัตโนมัติ ตัวเลขสีแดงฉานบนหน้าต่างระบบที่กระพริบเตือนถอยหลังตั้งแต่ *3... 2... 1...* บัดนี้สิ้นสุดลงแล้ว และสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือของจริง—ของจริงที่อันตรายถึงชีวิต "ระวังตัวด้วยครับ ทุกคนหมอบลง!" เรย์ตะโกนก้องท่ามกลางเสียงกรีดร้องของเหล่านักเรียนที่วิ่งหนีตายกันอลหม่าน ทว่าองค์กรเงามืดไม่ได้มาเพื่อสร้างความวุ่นวายเพียงผิวเผิน เป้าหมายของพวกมันชัดเจนและไร้ความปรานี กลุ่มเงาดำในชุดคลุมสีนิลนับสิบชีวิตพุ่งทะยานผ่านม่านฝุ่นเข้ามาด้วยการเคลื่อนไหวที่ผิดมนุษย์มนา พลังเวทมนตร์สีม่วงเข้มแผ่ซัมซ่านออกมาจากฝ่ามือของพวกมัน ออร่าความกดดันระดับสูงกดทับบรรยากาศจนแทบหายใจไม่ออก เรย์หรี่ตามองเหนือศีรษะของพวกมัน ค่าความไม่น่าไว้ใจสีแดงเข้มจนเกือบดำสนิทพุ่งทะยานเกินขีดจำกัด ตัวเลขเหล่านั้นฟ้องชัดเจนว่าพวกมันไม่ใช่ทหารรับจ้างปลายแถว แต่เป็นมือสังหารระดับสูงที่ถูกฝึกมาเพื่อการกวาดล้างโดยเฉพาะ "คิดว่าจะรอดไปได้งั้นเหรอ เจ้าหนูโปรไฟล์เลอร์" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้นจากเงาเบื้องหน้า ชายร่างสูงใหญ่สวมหน้ากากโลหะครึ่งซีกก้าวออกมาจากกลุ่มควัน ในมือของมันถือดาบยาวที่เคลือบด้วยออร่าพิษสีเขียวอ่อน พื้นหญ้าที่ปลายดาบแตะโดนเหี่ยวเฉาและเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในเสี้ยววินาที เรย์ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อจัดระเบียบการหายใจ มือขวาเอื้อมไปแตะด้ามมีดสั้นพกพาที่ข้างเอวโดยอัตโนมัติ สมองเริ่มวิเคราะห์จุดอ่อนของศัตรูอย่างรวดเร็ว—มุมองศาการยืน น้ำหนักที่ลง1บนเท้าซ้าย และจังหวะการหายใจที่ติดขัดเล็กน้อยจากการเคลื่อนไหวเมื่อครู่... ชายคนนี้เคยได้รับบาดเจ็บที่ซี่โครงด้านขวามาก่อน "พวกคุณเป็นใคร และเป้าหมายที่แท้จริงคืออะไรกันแน่" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนในน้ำเสียงแม้แต่น้อย "คนใกล้ตายไม่จำเป็นต้องรู้ชื่อหรอกครับ..." มือสังหารหัวหน้าทีมยิ้มเยาะใต้หน้ากาก ก่อนที่ร่างของมันจะหายวับไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วสูง *เร็วมาก!* เรย์เบี่ยงตัวหลบประกายดาบที่เฉียดใบหน้าไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงลมจากคมดาบเฉือนเส้นผมของเขาจนขาดปลิว ความเย็นเยียบของพิษแล่นริ้วเข้าสู่ผิวหนังทันทีหากเขาหลบช้ากว่านี้อีกนิดเดียว ทว่า ในจังหวะที่เรย์กำลังจะสวนกลับด้วยทักษะการวิเคราะห์จุดตาย สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยที่กำลังวิ่งฝ่าความโกลาหลเข้ามา "เซราฟีน่า! ผมบอกให้ไปทางห้องใต้ดินไม่ใช่หรือไง!" เรย์เผลอตะโกนออกไปอย่างลืมตัว ความสุขุมที่เคยมีสะดุดลงชั่วขณะเมื่อเห็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์วิ่งเข้ามาสู่กลางสนามรบ เซราฟีน่าไม่ได้มีท่าทีตื่นกลัวอย่างที่ควรจะเป็น ใบหน้าหวานละมุนนั้นเรียบเฉยจนน่ากลัว ดวงตากลมโตคู่สวยไม่ได้มองมาที่เรย์ แต่มันกำลังจ้องมองไปยังกลุ่มมือสังหารขององค์กรเงามืดด้วยประกายแสงสีทองจางๆ ที่วับวามอยู่ภายในม่านตา "เรย์... คุณคิดว่าตัวเองกำลังปกป้องใครอยู่กันแน่คะ" น้ำเสียงหวานใสเอ่ยขึ้น ทว่าราบเรียบและเย็นเยียบจนน่าขนลุก ชั่วพริบตานั้นเอง อากาศรอบตัวก็หนักอึ้งขึ้นเป็นร้อยเท่า แรงกดดันมหาศาลที่ทรงพลังยิ่งกว่ากลุ่มมือสังหารรวมกันเสียอีก แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเด็กสาว บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวราวกับกระจกที่กำลังจะแตกละเอียด มือสังหารที่พุ่งเข้ามาหมายจะปลิดชีพเรย์ถึงกับชะงักกึก ร่างกายของพวกมันสั่นเทาโดยสัญชาตญาณเมื่อเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่อยู่เหนือความเข้าใจ เรย์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำรัวไม่ใช่เพราะความกลัวต่อศัตรูเบื้องหน้า แต่เป็นเพราะตัวเลขการแจ้งเตือนจากระบบที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า [คำเตือน! ภัยระดับหายนะกำลังตื่นขึ้น] [ค่าความไม่น่าไว้ใจของ 'เซราฟีน่า': เกินขีดจำกัดระบบ ไม่สามารถประเมินได้] นี่คือความจริงที่เจ็บปวดที่สุดที่เรย์เพิ่งตระหนักได้ในวินาทีนี้—เขาไม่ได้กำลังปกป้องคุณหนูผู้บอบบางจากอันตราย แต่เขากำลังยืนอยู่ข้างๆ 'บอสลับ' ที่น่ากลัวที่สุดในโลกใบนี้ต่างหาก เซราฟีน่ายกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่หัวหน้ามือสังหาร ก่อนที่ริมฝีปากอิบอิ่มจะขยับเอ่ยคำพูดแผ่วเบา "กล้าดียังไง... มาทำลายสนามเด็กเล่นของฉัน" แสงสีทองเจิดจ้าพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า กลืนกินทุกสรรพสิ่งในรัศมีร้อยเมตรจนขาวโพลน และก่อนที่เรย์จะทันได้เอ่ยอะไรออกไป เสียงแจ้งเตือนสุดท้ายก็ดังขึ้นในหัวพร้อมกับหน้าจอสีแดงฉานที่ตัดภาพทุกอย่างมืดสนิท [ระบบตรวจพบการปลดปล่อยพลังที่แท้จริง: สถานะโลกเข้าสู่ 'จุดแตกหัก' ทันที] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้ร่วมกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ