ภารกิจกู้ชีพหรือทำลายล้าง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายเวทมนตร์ระเหยคละคลุ้งจนแสบจมูก ทัศนียภาพเบื้องหน้าของผมไม่ใช่ห้องโถงหรูหราประดับโคมคริสตัลอย่างที่ควรจะเป็น แต่เป็นซากปรักหักพังของวิหารใต้ดินที่ถูกแรงระเบิดจากมานาอัดแน่นฉีกกระชากจนโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กบิดเบี้ยว เศษหินและฝุ่นควันลอยเคว้งคว้างท่ามกลางแสงสีฟ้าเรืองรองจากอักขระเวทโบราณที่สลักไว้บนพื้นผิวผนัง "โอ๊ะ... ดูเหมือนว่า 'เหยื่อล่อ' ที่ฉันเตรียมไว้ต้อนรับพวกเขากลับมาเร็วกว่าที่คิดนะคะ เรย์" น้ำเสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความขี้เล่นดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า ท่ามกลางเงาสลัวของเสาหินที่หักโค่น ร่างเพรียวบางในชุดเดรสยาวสีดำสนิทกำลังยืนไขว้หลังอย่างสบายอารมณ์ ปลายรองเท้าส้นสูงแตะอยู่บนกองซากอิฐมอญ ทว่าสิ่งที่ทำให้ผมต้องหยุดหายใจไม่ใช่ความเสียหายรอบตัว หรือแม้กระทั่งรอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าของเธอ มันคือดวงตาทั้งสองข้างที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต และไอพลังเวทสีดำทมิฬที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น ผมกวาดสายตาผ่านเลนส์จิตวิทยาที่ฝึกฝนมาอย่างยาวนาน ตรรกะในหัวประมวลผลอัตโนมัติทันที [วิเคราะห์เป้าหมาย: เซราฟีน่า] [สถานะ: สูญเสียการควบคุมจิตสำนึก / ถูกครอบงำโดยแก่นแท้แห่งความหายนะ] [ค่าความไม่น่าไว้ใจ: 99.8%] [อันตรายระดับ: ภัยพิบัติทวีป] ในฐานะอดีตโปรไฟล์เลอร์ ผมถูกฝึกมาให้มองทะลุเปลือกนอกของผู้คนเสมอ เซราฟีน่าในยามปกติคือคุณหนูผู้สูงศักดิ์ อ่อนหวาน และมักจะมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ซ่อนไว้เสมอ แต่วินาทีนี้ ตัวตนที่แท้จริงของเธอกำลังถูกกลืนกินโดยระบบป้องกันอัตโนมัติของวิหารใต้ดิน เธอกำลังจะกลายเป็น 'บอสลับ' ที่สมบูรณ์แบบ และถ้าปล่อยให้กระบวนการนี้เสร็จสิ้น รัศมีทำลายล้างจะแผ่ขยายออกไปจนราบคาบทั้งเมืองหลวงอย่างแน่นอน "เซราฟีน่า... ตั้งสติหน่อยครับ" ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิทแต่แฝงไปด้วยความกดดัน พยายามควบคุมจังหวะหายใจไม่ให้ตื่นตระหนก มือขวากระชับด้ามปืนเวทมนตร์ที่บรรจุกระสุนพิเศษซึ่งหลอมขึ้นจากแร่เงินและศิลาผนึกมานา เธอยิ้มกว้างขึ้น ดวงตาสสีแดงคู่นั้นกวาดมองผมราวกับกำลังมองดูมดปลวกตัวหนึ่งที่บังAอาจเดินเข้ามาในอาณาเขต "เรียกฉันแบบนั้นอีกสิคะ เรย์... เสียงของคุณตอนที่พยายามจะสั่งสอนฉัน มันน่ารักเสียจนฉันแทบจะอดใจไม่ไหวที่จะ... ขยี้คุณให้แหลกคาเท้าตรงนี้เลย" สิ้นเสียง ประกายแสงสีดำก็พุ่งวาบเข้าประชิดตัวผมด้วยความเร็วที่เหนือกว่าขีดจำกัดของมนุษย์ธรรมดา *ตูม!* พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าผมระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แรงอัดมหาศาลซัดผมกระเด็นไปกระแทกเข้ากับเสาหินด้านหลังอย่างจัง รสชาติคาวเลือดฝาดคลุ้งอยู่ในโพรงปาก ผมกัดฟันกรอด ใช้มือซ้ายยันพื้นเพื่อพยุงร่างลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว สมองทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อหาทางหนีทีไล่ นี่ไม่ใช่การต่อสู้ที่ผมจะเอาชนะได้ด้วยกำลังทางกายภาพ เซราฟีน่าในร่างนี้มีความเร็วและพลังทำลายล้างที่สูงเกินไป การจะหยุดเธอได้ มีเพียงสองทางเลือกเท่านั้น— ทันใดนั้น หน้าต่างโปร่งแสงสีแดงฉานที่มีกรอบเหล็กขึ้นสนิมก็เด้งขึ้นมาขวางหน้าสายตาของผม เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เย็นชาและไร้หัวใจดังขึ้นก้องในโสตประสาท [ประกาศจากระบบหลัก: ภารกิจบังคับ (Urgent Quest)] [ชื่อภารกิจ: ทางเลือกแห่งโชคชะตา (Destiny's Crossroads)] [เงื่อนไขที่ 1: กำจัดเซราฟีน่า (ผู้ใช้พลังแห่งความหายนะ) ก่อนที่เธอจะปลุกพลังสมบูรณ์ เพื่อปกป้องความปลอดภัยของโลกใบนี้ (รางวัล: แต้มทักษะสูงสุด + ปลดล็อกฉายา 'ผู้พิชิตหายนะ')] [เงื่อนไขที่ 2: ช่วยเหลือเซราฟีน่าโดยการดึงสติเธอกลับมาก่อนเวลาจำกัด (ความเสี่ยงในการสูญเสียชีวิตสูงถึง 98.5%) (รางวัล: ความสัมพันธ์ระดับสูงสุด + ปลดล็อกความลับเบื้องหลังระบบ)] [เวลาจำกัดในการตัดสินใจ: 60 วินาที... 59... 58...] ตัวเลขดิจิทัลสีแดงกระพริบถอยหลังอย่างน่ากลัว มันคือการนับถอยหลังสู่ความเป็นความตาย ผมจ้องมองตัวเลขนั้นด้วยแววตาที่คมกริบ ในฐานะนักวางกลยุทธ์ ตรรกะสั่งให้ผมเลือกเงื่อนไขที่หนึ่งอย่างไร้ความลังเล การกำจัดภัยคุกคามคือทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด มนุษยชาติจะรอดปลอดภัย และผมจะได้รับรางวัลมหาศาลเพื่อใช้ในการเติบโตต่อไปในโลกแฟนตาซีแห่งนี้ แต่นั่นหมายถึงการต้องลงมือสังหารผู้หญิงคนเดียวกับที่เคยนั่งจิบชาและแลกเปลี่ยนข้อมูลเบาะแสร่วมกันมาหลายสัปดาห์ ภาพรอยยิ้มจอมปลอมแต่แฝงความใส่ใจของเธอผุดขึ้นมาในหัวแวบหนึ่ง บ้าจริง... ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ผมเริ่มเอาอารมณ์ส่วนตัวมาปะปนกับการตัดสินใจทางธุรกิจแบบนี้? เซราฟีน่ายกมือขึ้นช้าๆ กลุ่มก้อนพลังงานสีดำทมิฬรวมตัวกันที่ฝ่ามือของเธอ เกิดเป็นหอกพลังงานขนาดยักษ์ที่พร้อมจะเสียบทะลุร่างของผมให้เป็นจุล รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอยังคงงดงาม แต่ว่างเปล่าไร้ซึ่งวิญญาณ "หมดเวลาเล่นสนุกแล้วค่ะ เรย์... คุณจะเลือกทางไหนคะ? สิ้นชื่ออยู่ตรงนี้ หรือจะยอมจำนนต่อฉันแต่โดยดี?" ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ปืนเวทในมือถูกกำแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ดวงตาของผมหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อคำนวณความน่าจะเป็นทั้งหมดในเสี้ยววินาทีสุดท้าย ระบบบังคับให้ผมต้องเลือก... ระหว่างการทำลายล้างเพื่อความอยู่รอด หรือการเสี่ยงชีวิตเพื่อดึงเธอกลับมา นิ้วชิ่งของผมขยับเข้าใกล้ไกปืน พร้อมๆ กับที่ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างเด็ดเดี่ยว ตัวเลขบนหน้าต่างระบบลดลงมาเหลือเพียง... 3... 2... 1... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ