รอยร้าวในจิตใจ

คมมีดพับเล่มเล็กในมือของผมสะท้อนแสงไฟสลัวจากคบเพลิงข้างผนัง มันเป็นจังหวะเดียวกับที่เงาสมนุษย์ร่างใหญ่สามร่างพุ่งทะยานออกมาจากความมืดมิดของห้องโถงใต้ดิน กลิ่นอายของพวกมันไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นนักฆ่ามืออาชีพที่ผ่านการอาบเลือดมานับครั้งไม่ถ้วน ค่าความไม่น่าไว้ใจสีแดงฉานลอยเด่นขึ้นเหนือหัวของพวกมันจนแทบจะกลกลบแสงไฟ "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญจะมาเร็وقว่าที่คิดนะคะ เรย์" เซราฟีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หรูหรากลางห้อง ราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเป็นเพียงการแสดงละครเวทีราคาถูกชิ้นหนึ่ง ไม่มีความตื่นตระหนก หรือแม้แต่ร่องรอยของความหวาดกลัวในดวงตาคู่นั้น มีเพียงประกายความว่างเปล่าที่ลึกซึ้งจนผมต้องขมวดคิ้ว "ถ้าคุณอยากพิสูจน์ว่าคู่ควรกับการเป็นมือขวาของฉัน... แสดงฝีมือให้ฉันดูหน่อยสิคะ!" สิ้นคำพูดนั้น นักฆ่าคนแรกก็พุ่งเข้ามาถึงตัวผม กรงเล็บเคลือบด้วยพิษสีม่วงเข้มถูกหวีดตวัดเข้าที่ลำคออย่างรวดเร็วและไร้ความปรานี ในฐานะอดีตโปรไฟล์เลอร์ โลกของผมไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยพลังเวทมนตร์อลังการ แต่ขับเคลื่อนด้วยการอ่านพฤติกรรม จังหวะการก้าวเท้า และรูปแบบความคิดของเหยื่อหรือผู้ล่า การเคลื่อนไหวของนักฆ่าคนนี้มีความเร็วสูงก็จริง แต่ไหล่ซ้ายของเขาต่ำกว่าปกติสามเซนติเมตร นั่นหมายความว่าน้ำหนักตัวทั้งหมดถูกทิ้งลงที่ขาขวา... การโจมตีครั้งนี้จึงหลอกตา และเป้าหมายที่แท้จริงคือหมัดฮุกซ้ายที่จะตามมาต่างหาก ผมก้าวเท้าเฉียงไปด้านข้างอย่างแนบเนียน หลบคมมีดที่เฉียดปลายจมูกไปเพียงเส้นยาแดง พร้อมกับใช้สันมือกระแทกเข้าที่ข้อต่อศอกของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ *กร๊อบ!* เสียงกระดูกลั่นดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ นักฆ่าร่างยักษ์คำรามออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ผมจะใช้ขาเกี่ยวข้อพับของเขาแล้วเหวี่ยงร่างหนักอึ้งนั้นให้กระแทกเข้ากับผนังหินอย่างจังจนหมดสติไปในพริบตา นักฆ่าอีกสองคนที่เหลือชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาภายใต้หน้ากากสีดำเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง พวกมันคงไม่คิดว่ามนุษย์ที่ดูบอบบางอย่างผมจะจัดการเพื่อนร่วมทีมระดับท็อปได้ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที "เก่งใช้ได้นี่คะ..." เซราฟีน่าปรบมือเบาๆ สองครั้ง เสียงปรบมือของเธอก้องกังวานในความมืด ชวนให้รู้สึกวังเวงมากกว่าชื่นชม "แต่ความสนุกเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเองนะคะ เรย์" ทันใดนั้น แววตาของเซราฟีน่าก็เปลี่ยนไป รอยยิ้มหวานหยดที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าเมื่อครู่เลือนหายอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก บรรยากาศรอบตัวของเธอบีบอัดจนผมรู้สึกหายใจไม่ออก ระบบแจ้งเตือนในหัวส่งเสียงร้องเตือนภัยสีแดงฉานระรัวจนปวดขมับ *[คำเตือน: บอสลับ 'เซราฟีน่า วาล็อค' กำลังปลดปล่อยจิตสังหารระดับหายนะ]* *[คำเตือน: ความเสถียรของจิตใจเป้าหมายลดลงต่ำกว่า 15% กรุณาระมัดระวัง]* ผมก้าวถอยหลังครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แม้เราจะยืนอยู่ข้างเดียวกัน แต่วินาทีนี้ผมกลับรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ปากเหว มรณะที่พร้อมจะร่วงหล่นลงไปได้ทุกเมื่อ "คุณสงสัยมาตลอดใช่ไหมคะ... ว่าทำไมฉันถึงต้องทำตัวเป็นบอสลับ ทำไมฉันถึงต้องสร้างภาพเป็นคุณหนูผู้ไร้เดียงสาในสายตาของคนพวกนั้น" เซราฟีน่าค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ร่างเพรียวบางภายใต้ชุดเดรสหรูหราก้าวเข้ามาหาผมทีละก้าว เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดัง ก้อง ก้อง ก้อง ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลัง ผมไม่ได้เอ่ยปากขัดจังหวะ ในฐานะนักจิตวิทยา ผมรู้ดีว่านี่คือช่วงเวลาที่เกราะป้องกันทางจิตใจของเธอกำลังพังทลาย หากผมพูดผิดแม้แต่คำเดียว สถานการณ์อาจพลิกผันไปสู่ความหายนะ "เด็กผู้หญิงที่ถูกขังไว้ในกรงทอง... คนที่ทุกคนคิดว่ามีชีวิตสมบูรณ์แบบที่สุด คุณคิดว่าเธอเห็นอะไรบ้างคะ เรย์" สายตาสั่นระริกของเธอมองตรงมาที่ผม มันไม่ใช่สายตาของเจ้านายที่กำลังสั่ง, บอสที่กำลังคุกคาม, หรือแม้แต่นักฆ่าที่กำลังล่าเหยื่อ แต่มันคือสายตาของเด็กน้อยหลงทางที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือจากเศษเสี้ยวสุดท้ายของความไว้วางใจ "คุณเห็นความเน่าเฟะของตระกูลที่อยู่เบื้องหลังรอยยิ้มและเสียงหัวเราะในงานเลี้ยงน้ำชา เห็นคนที่คุณรักถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตาโดยคนที่เรียกว่า 'ครอบครัว' และเห็นความยุติธรรมที่ไม่มีวันมาถึงด้วยกฎหมายปกติ" ผมตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น ทอดสายตามองเธอลึกซึ้งเพื่อสื่อความเข้าใจที่ไม่มีเงื่อนไข เซราฟีน่าชะงักฝีเท้าลง ร่างของเธอนิ่งค้างไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยราวกับไม่อยากเชื่อว่าจะมีใคร... มองทะลุกำแพงหนาที่เธอสร้างขึ้นมาได้ทั้งหมด "ใช่ค่ะ..." เสียงของเธอกระซิบแผ่วเบา รingรอยยิ้มเยาะหยันตัวเองปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เพราะแบบนั้น... ฉันถึงต้องสร้างมือของตัวเองขึ้นมา มือที่เปื้อนเลือด มือที่จะทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่สร้างความเจ็บปวดให้ฉัน ให้มันหายไปจากโลกนี้ให้หมด!" ออร่าสีดำมืดมิดพวยพุ่งออกจากร่างของเซราฟีน่าจนเกิดเป็นพายุหมุนขนาดย่อมภายในห้องโถง แรงกดดันมหาศาลทำให้ผนังหินรอบด้านเริ่มปริร้าว เศษหินและฝุ่นละอองลอยเคว้งคว้างในอากาศ ระบบส่งเสียงแจ้งเตือนดังลั่นจนแสบแก้วหู *[ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: หยุดยั้งการสูญเสียการควบคุมทางจิตใจของบอสลับ ก่อนที่พื้นที่ทั้งหมดจะล่มสลายในอีก 3 นาที!]* ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แม้ความเสี่ยงจะสูงลิ่ว แต่ผมรู้ดีว่าในฐานะ 'มือขวา' และโปรไฟล์เลอร์ส่วนตัวของเธอ หน้าที่ของผมไม่ใช่การถอยหนี แต่คือการดึงเธอกลับมาจากขอบเหวแห่งความมืดมิดนี้ให้ได้ ผมก้าวเข้าไปหาเธอ ท่ามกลางพายุจิตสังหารที่พร้อมจะฉีกร่างผมเป็นชิ้นๆ ได้ทุกเมื่อ ยื่นมือออกไปตรงหน้าเธออย่างมั่นคง "ถ้าโลกใบนี้มันเน่าเฟะนัก..." ผมสบตาเธอนิ่ง รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เราก็แค่สร้างมันขึ้นมาใหม่ด้วยมือของเราสองคนก็พอครับ เซราฟีน่า" เซราฟีน่าสะดุ้งสุดตัว ดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและรอยร้าวในอดีตค่อยๆ สั่นไหว เธอมองมือของผมที่ยื่นออกไปสลับกับใบหน้าของผมอย่างสับสน แต่ก่อนที่ปลายนิ้วของเราจะได้สัมผัสกัน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่ทางเข้าด้านนอก พร้อมกับแสงไฟจากคบเพลิงที่สว่างวาบขึ้น "เจอตัวแล้ว! คุณหนูเซราฟีน่าอยู่ที่นี่! และไอ้สารเลวนั่นกำลังทำร้ายท่านอยู่!" เสียงตะโกนก้องด้วยความตกใจดังขึ้นจากกลุ่มคนที่เพิ่งพังประตูเข้ามา และเมื่อผมหันกลับไปมองเงาของผู้นำกลุ่มที่ก้าวเข้ามาภายใต้แสงไฟ... หัวใจของผมก็กระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม นั่นไม่ใช่คนของตระกูลศัตรู... แต่เป็นคนสนิทที่สุดของพ่อบ้านเอกที่เพิ่งสาบานความจงรักภักดีต่อเซราฟีน่าไปเมื่อวานนี้เอง! และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เซราฟีน่าที่ยืนอยู่ข้างหลังผมก็เปล่งเสียงหัวเราะเบาๆ ออกมา... เป็นเสียงหัวเราะที่ทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบลงทันที "โอ๊ะ... ดูเหมือนว่า 'เหยื่อล่อ' ที่ฉันเตรียมไว้ต้อนรับพวกเขากลับมาเร็วกว่าที่คิดนะคะ เรย์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกันนะครับ!