มิตรภาพที่มาพร้อมกับอันตราย

กลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกราคาแพงในห้องสมุดลับใต้ดินไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม สำหรับอดีตโปรไฟล์เลอร์อย่างผมแล้ว กลิ่นเหล่านี้ให้ความรู้สึกเหมือนสารเคมีที่ใช้ดองศพ—สะอาดสะอ้าน รัดกุม แต่ซ่อนความเน่าเฟะไว้เบื้องหลัง "นายแน่ใจนะเรย์ ว่าเรากำลังหาข้อมูลทำรายงานประวัติศาสตร์เวทมนตร์ ไม่ใช่กำลังวางแผนปล้นคลังสมบัติหลวง?" เสียงกระซิบเจือความหงุดหงิดเล็กน้อยดังขึ้นจาก 'ลี오' เพื่อนสนิทสมัยเด็กที่ยืนกอดอกพิงชั้นหนังสือสูงตระหง่าน ดวงตาสีสนิมของเขากวาดมองไปรอบห้องด้วยความระแวง ใบหน้าคมคายตามแบบฉบับชายหนุ่มชนชั้นกลางเริ่มมีเหงื่อซึมตามไรผม ไม่ใช่เพราะอากาศร้อน แต่เป็นเพราะสายตาของผมที่จับจ้องเขาอยู่ตลอดเวลาด้วย ‘เนตรวิเคราะห์’ [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบค่าความไม่น่าไว้ใจของเป้าหมาย 'ลี오' เพิ่มขึ้น +15%] [สาเหตุ: เป้าหมายเริ่มถูกดึงดูดเข้าสู่สนามพลังความขัดแย้งระดับภัยพิบัติ (ความเชื่อมโยงกับบอสลับ)] หน้าต่างสถานะโปร่งแสงสีฟ้ากระพริบเตือนเบาๆ ในห้วงความคิดของผม ผมถอนหายใจยาวโดยไม่ให้ลีโอสังเกตเห็น ปิดหนังสือปกหนังในมือลงอย่างช้าๆ เสียงกระดาษกระทบกันดังแผ่วเบาในความเงียบ "ถ้าฉันจะปล้นคลังสมบัติหลวง นายคิดว่าฉันจะพาคนที่มีพิรุธที่สุดในสถาบันมาด้วยหรือไง ลีโอ" ผมตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย พยายามรักษาจังหวะการหายใจให้สม่ำเสมอเพื่อไม่ให้เพื่อนรักตื่นตระหนกไปมากกว่านี้ "เฮ้! พูดให้มันน้อยๆ หน่อย ฉันแค่... รู้สึกว่าพักนี้นายเปลี่ยนไปนะเรย์" ลีโอขยับตัวเข้าใกล้ สีหน้าจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ตั้งแต่เปิดเทอมมา นายไม่ไปสนามประลอง ไม่ค่อยสังสรรค์ แถมยังมีข่าวลือแปลกๆ เกี่ยวกับนายกับ... คุณหนูเซราฟีน่า... ให้ตายเถอะ นายไปพัวพันกับปีศาจตระกูลดยุกนั่นได้ยังไงวะ?" น้ำเสียงของลีโอไม่ได้มีเจตนาจับผิด แต่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริง—และนั่นแหละคือสิ่งที่อันตรายที่สุด ในโลกแฟนตาซีที่ขับเคลื่อนด้วยพลังและความลับ ความ "ไม่รู้เรื่องอะไรเลย" ของคนใกล้ตัวคือจุดอ่อนที่คมที่สุด มิดเดิลสคูลหรือสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ไม่ใช่โรงเรียนสอนเวทมนตร์ธรรมดา แต่มันคือกระดานหมากรุกที่ขุนนางระดับสูงใช้เดิมพันอนาคต และตอนนี้ ตัวหมากที่ชื่อว่า 'ลีโอ' กำลังก้าวเข้ามาในรัศมีที่เซราฟีน่า—คุณหนูผู้ซ่อนหางมังกรไว้ภายใต้รอยยิ้มหวานหยด—มองเห็นเป็น "ตัวแปรที่น่ารำคาญ" "ไม่มีอะไรทั้งนั้น ลีโอ นายแค่อ่านนิยายแฟนตาซีมากเกินไป" ผมปฏิเสธด้วยรอยยิ้มจางๆ พร้อมกับเอื้อมมือไปตบไหล่เขาเบาๆ เพื่อประเมินปฏิกิริยาทางกายภาพ อัตราการเต้นของหัวใจของเขาผ่านฝ่ามือของผมยังคงปกติ แต่มีร ะดับความเครียดสะสมที่สูงเกินเกณฑ์ ทันGทีที่ผมสัมผัสตัวเขา หน้าต่างระบบก็เด้งขึ้นมาซ้อนทับอีกชั้น [คำเตือนระบบ: วัตถุแปลกปลอมถูกถ่าย1ทอดสู่เป้าหมาย!] [ตรวจพบ 'ร่องรอยเวทมนตร์สะกดรอย' ระดับสูง ฝัง1แน่นอยู่ที่ข้อมือซ้ายของ 'ลีโอ'] ดวงตาของผมหรี่ลงทันที รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วเสี้ยววินาที—ชั่วเสี้ยววินาทีที่สั้นเกินกว่าคนทั่วไปจะสังเกตเห็น แต่สำหรับโปรไฟล์เลอร์ มันคือความแตกต่างระหว่างความเป็นกับความตาย *มีคนกำลังส่งสัญญาณผ่านลีโอ* *และคนที่ทำแบบนี้ได้... มีอยู่ไม่กี่คนในสถาบัน* "นี่... เรย์ ทำไมนายมองฉันแบบนั้นวะ ขนลุกนะ" ลีโอชักแขนกลับด้วยความประหม่า ยกมือขึ้นถูต้นแขนตัวเอง "บอกมาเลยนะว่านายมีความลับอะไร ปิดบังเพื่อนสนิทอย่างฉันมันบาปนะเว้ย" "เปล่าหรอก..." ผมพูดเสียงแผ่ว สายตายังคงจดจ้องไปที่เงาสะท้อนบนกระจกหน้าต่างบานใหญ่ด้านหลังลีโอ เงาที่ทอดยาวลงมาไม่ได้มีแค่เราสองคน บรรยากาศในห้องสมุดเริ่มเปลี่ยนไป อุณหติลดฮวบลงอย่างรวดเร็วจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กลิ่นอายของดอกกุหลาบป่าที่มักจะลอยมาพร้อมกับความตายที่งดงามเริ่มอบอวลในอากาศ ประตูบานใหญ่ของห้องสมุดที่ควรจะถูกล็อกด้วยเวทมนตร์แน่นหนา ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างเชื่องช้า เสียงบานพับเสียดสีกันดังเอี๊ยดอ๊าดบาดหู ร่างระหงในชุดกระโปรงยาวสีดำสนิทตัดกับผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบก้าวเข้ามา เธอกางร่มลูกไม้สีขาวทั้งๆ ที่อยู่ในร่มเงาตึก ดวงตากลมโตสีอเทอรีนคู่นั้นกวาดมองเราทั้งสองด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก—มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือสายตาของ "ผู้ล่า" ที่กำลังมองดูแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ "อ้าว... คุณเรย์นี่เองคะ มาหาข้อมูลอะไรดึกดื่นขนาดนี้หรือคะ?" เสียงหวานใสเอ่ยทักทาย รอยยิ้มประดับบนริมฝีปากบางเฉียบที่ดูงดงามราวกับภาพวาด แต่สำหรับลีโอ รอยยิ้มนั้นกลับทำให้เขาตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาบเป็นหิน "เซราฟีน่า..." ลีโอพึมพำชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทา มือขวาของเขาเผลอเอื้อมไปกุมด้ามจับดาบเวทมนตร์ที่พกติดตัวตามสัญชาตญาณการเอา ผมก้าวขึ้นไปยืนบังหน้าลีโอไว้ครึ่งก้าว สายตาประสานเข้ากับดวงตาคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว ในขณะที่สมองกำลังคำนวณความน่าจะเป็นในการรอดชีวิตในอีกสามนาทีข้างหน้า นี่ไม่ใช่ความบังเอิญที่เธอมาปรากฏตัวที่นี่ นี่คือการ "ทดสอบ" —และเธอกำลังใช้เพื่อนสนิทของผมเป็นเครื่องมือในการเดิมพัน เซราฟีน่ายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีปกป้องของผม เธอก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินดัง ก้องกังวาน "ดูเหมือนว่า... เพื่อนของคุณจะเริ่มรู้ความลับอะไรที่ไม่ควรRู้เข้าแล้วนะคะ คุณเรย์" เซราฟีน่าเอียงคอเล็กน้อยอย่างน่ารัก "เราควรจะจัดการกับ 'ตัวแปร' ที่เกินความจำเป็นนี้อย่างไรดีล่ะคะ? หรือว่า... คุณจะยอมเป็นคนลงมือเอง เพื่อพิสูจน์ความจงรักภักดีที่มีต่อฉัน?" สิ้นคำพูดนั้น แสงสีแดงฉานก็พลันสว่างวาบขึ้นที่ข้อมือซ้ายของลีโอ ร่างของเพื่อนสนิทผมกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำพร้อมกับเสียงคำรามต่ำในลำคอราวกับไม่ใช่คน! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาจิตวิทยาไปกับผมในตอนนี้นะครับ