ความจริงหลังม่านงานเต้นรำ

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นหอมหวานของดอกกุหลาบพันธุ์หายากในห้องโถงจัดเลี้ยง แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลสาดส่องกระทบหน้ากากแฟนซีสีทองอร่ามของผู้คนที่กำลังเต้นรำกันอย่างเพลิดเพลิน เสียงดนตรีบรรเลงหวานซึ้งชวนฝัน แต่สำหรับผมแล้ว ภาพเบื้องหน้ากลับไม่ใช่ความโรแมนติกแม้แต่น้อย "ลีโอ!" ผมคำรามเรียกชื่อเพื่อนสนิทสุดเสียง ร่างของลีโอยังคงสั่นเทา ข้อมือซ้ายที่เปล่งแสงสีแดงฉานส่องสว่างทะลุผ่านแขนเสื้อสูทเนื้อดี เส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาจนน่ากลัว นัยน์ตาที่เคยเป็นสีดำสนิทบัดนี้กลายเป็นสีแดงชาดอย่างไร้แววตาของมนุษย์ ในฐานะอดีตโปรไฟล์เลอร์ สิ่งแรกที่ผมทำไม่ใช่การวิ่งหนี แต่เป็นการวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว ค่าความไม่น่าไว้ใจที่ระบบแจ้งเตือนเหนือหัวของลีโอกระโดดพุ่งทะยานจากเลขหลักสิบ สู่หลักร้อย และทะลุขีดจำกัดไปที่ **'999 (อันตรายถึงชีวิต)'** ในพริบตา *โฮกกก!* เสียงคำรามต่ำในลำคอของลีโอดังก้องจนแก้วหูแทบแตก แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่าง จนผู้คนที่กำลังเต้นรำอยู่ใกล้เคียงเริ่มหันมามองด้วยความตกใจ เสียงดนตรีสะดุดลง ก่อนที่เสียงกรีดร้องจะดังระเบิดขึ้นเมื่อลีโอพุ่งทะยานเข้าใส่แขกผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดด้วยความเร็วดุจสัตว์ป่า *พลั่ก!* ร่างของผู้เคราะห์ร้ายกระเด็นไปกระแทกกับโต๊ะวางแชมเปญจนแตกกระจาย เศษแก้วและน้ำสีอำพันกระจายเกลื่อนพื้น ความโกลาหลเข้าครอบงำห้องโถงในเสี้ยววินาที ผู้คนต่างวิ่งหนีตายกันอลหม่าน หน้ากากแฟนซีหล่นเกลื่อนพื้น ถูกเหยียบย่ำอย่างไร้ค่า ผมไม่รอช้า พุ่งตัวเข้าไปขวางระหว่างลีโอที่กำลังจะลงมือซ้ำกับเหยื่อรายต่อไป ดวงตาสสีแดงก่ำของเพื่อนสนิทจ้องมองมาที่ผมราวกับไม่รู้จักกันมาก่อน สัญชาตญาณการเอาตัวรอดร้องเตือนภัยดังลั่น สมองของผมประมวลผลวิถีการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ *เร็วเกินไป...* แรงกายของลีโอในตอนนี้เพิ่มขึ้นจากเดิมอย่างน้อยห้าเท่า ตัวระบบเองก็ส่งเสียงเตือนรัวเร็วจนน่ารำคาญ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบโฮสต์รับพลังงานด้านมืดระดับหายนะ 'เบอร์เซิร์กเกอร์เลือดอสูร' หากปล่อยไว้เกิน 3 นาที ร่างกายจะระเบิดจากภายใน] "ตั้งสติหน่อยลีโอ! นายจำฉันไม่ได้หรือไง!" ผมตะโกนแข่งกับเสียงกรีดร้องของผู้คน พร้อมกับหลบหมัดที่เหวี่ยงเข้ามาด้วยความเร็วสูง ลมพัดผ่านใบหน้าจนแสบผิว แรงปะทะจากหมัดของเขาทำให้เสาหินอ่อนด้านหลังเกิดรอยร้าว ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายนี้เอง สายตาของผมเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่มุมมืดของระเบียงชั้นสอง ที่นั่น... มีสตรีในชุดราตรีสีดำสนิทสวมหน้ากากขนนกสีนิลกำลังยืนมองเหตุการณ์เบื้องล่างด้วยรอยยิ้ม มุมปากของเธอยกขึ้นอย่างได้รูป รอยยิ้มนั้นทั้งงดงามและเย็นเยียบจนผมรู้สึกสันหลังวาบ เซราฟีน่า... คุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่ภายนอกดูอ่อนหวานและบอบบางคนนั้น บัดนี้กำลังยืนจิบไวน์แดงในมืออย่างใจเย็น ราวกับภาพความโกลาหลเบื้องล่างเป็นเพียงละครสัตว์ที่จัดฉากขึ้นเพื่อความบันเทิงของเธอเท่านั้น ทันทีที่สายตาของเราประสานกัน เธอโบกมือทักทายผมเบาๆ ด้วยท่าทีสง่างาม ก่อนที่ร่างของเธอจะค่อยๆ เลือนหายไปในความมืดราวกับภาพลวงตา *บ้าเอ๊ย... นี่เธอบงการเรื่องทั้งหมดนี้งั้นเหรอล่ะเนี่ย* ผมสบถในใจอย่างหัวเสีย กลับมาสถานการณ์เฉพาะหน้า ลีโอคำรามลั่นและพุ่งเข้าใส่ผมอีกครั้ง คราวนี้เขาคว้าเศษขาเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งที่หักอยู่ขึ้นมาเงื้อเตรียมฟาดลงมาด้วยความโกรธเกรี้ยว ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดึงสติและตรรกะทั้งหมดมาไว้ ใช้วิชาต่อDชิดตัวที่ร่ำเรียนมาเบี่ยงตัวหลบคมไม้ที่ฟาดลงมาเฉียดหัวไหล่ไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร อาศัยจังหวะที่ลีโอเสียหลักจากการเหวี่ยงแรง พุ่งเข้าไปประชิดตัว ใช้แขนล็อกลำคอของเขาไว้แน่น พร้อมกับกดจุดประสานที่ต้นแขนซ้าย จุดที่แสงสีแดงกำลังเปล่งประกาย "อั๊ก..." ลีโอส่งเสียง ผมใช้มืออีกข้างแตะลงที่ข้อมือซ้ายของเขาโดยตรง พลังงานแปลกประหลาดบางอย่างไหลทะลักเข้าสู่ปลายนิ้วของผม ร้อนผ่าวราวกับจับเหล็กแดง แต่นี่คือวิธีเดียวที่จะระงับการทำงานของอัญมณีลึกลับที่ฝังอยู่ในร่างของเขา [ระบบกำลังทำการดูดซับพลังงานส่วนเกิน... 10%... 50%... 90%...] เสียงแจ้งเตือนในหัวดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผากของผม กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งเครียดจนปวดร้าว แรงต้านทานจากร่างของลีโอยังคงรุนแรง แต่ผมกัดฟันแน่น ไม่ยอมปล่อยมือเป็นอันขาด ในที่สุด แสงสีแดงที่ข้อมือของลีโอก็เริ่มหรี่แสงลง ร่างที่เกร็งกระตุกค่อยๆ อ่อนยวบลงสู่อ้อมแขนของผม นัยน์ตาสีแดงก่ำกลับคืนสู่ความมืดมิดตามเดิม ลีโอหมดสติไปทันที ทิ้งให้ผมหอบหายใจโยนร่างของเขาพิงกับผนังห้องอย่างหมดแรง ห้องโถงจัดเลี้ยงกลับมาเงียบสงบลงหลงเหลือเพียงคราบความเสียหายและเสียงครางด้วยความเจ็บปวดของผู้คนที่ได้รับบาดเจ็บ ผมปาดเหงื่อที่หน้าผาก สายตากวาดมองไปรอบห้องเพื่อหาเบาะแสเพิ่มเติมเกี่ยวกับผู้ที่อยู่เบื้องหลังการลอบสังหารในคราบงานเต้นรำนี้ ทว่า ก่อนที่ผมจะได้ก้าวเท้าไปสำรวจจุดที่เซราฟีน่าเคยยืนอยู่ แสงไฟฉุกเฉินสีแดงทั้งห้องก็ดับวูบลง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากกำลังก้าวเข้ามาล้อมรอบห้องโถงจากทุกทิศทาง ประบIตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังแตกละเอียด เสียงกระจกโปรยปรายลงมาดั่งหิมะ ร่างในชุดเกราะสีเงินวาววับนับสิบคนพุ่งทะยานเข้ามา พร้อมกับหอกยาวที่ชี้ตรงมายังผมโดยมิได้นัดหมาย ผู้นำหน่วยองครักษ์หลวงก้าวออกมาจากแถวหน้า เขาถอดหมวกเหล็กเผยให้เห็นใบหน้าเคร่งขรึมและรอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตาข้างซ้าย ดวงตานั้นจ้องมองมาที่ผมและร่างของลีโอด้านข้างอย่างเอาเรื่อง "เรย์ แห่งสำนักตรวจสอบ... คุณถูกจับในข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับผู้ก่อการร้าย และพยายามลอบปลงพระชนม์องค์ชายในงานราตรีนี้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยประกาศิตก้องห้องโถง ผมขมวดคิ้วแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ... ทุกอย่างถูกจัดฉากไว้หมดแล้วตั้งแต่ต้นจนจบ เพื่อโยนความผิดทั้งหมดมาให้ผมรับเคราะห์แทนตัวการที่แท้จริง ก่อนที่ผมจะได้อ้าปากแก้ต่าง ประตูห้องโถงหลักก็เปิดออกอีกครั้งท่ามกลางความเงียบงัน เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊ก... กริ๊ก...* เป็นจังหวะสม่ำเสมอที่ชวนให้รู้สึกอึดอัด ร่างระหงในชุดราตรีสีดำสนิทเดินน่องเข้ามาอย่างเยื้องย่าง เธอยกพัดลูกไม้ขึ้นปิดบังรอยยิ้มครึ่งหนึ่ง ดวงตากลมโตคู่นั้นมองตรงมาที่ผมด้วยแววตาพราวระยับราวกับผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกใบ เซราฟีน่าย่อกายลงเล็กน้อยทำความเคารพตามมารยาทผู้ดี ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ตายจริง... คุณเรย์คะ ไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นคนลงมือทำเรื่องแบบนี้... น่าผิดหวังจริงๆ นะคะ" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากับผมมาจนถึงบทนี้นะครับ ---