วิกฤตการณ์วันสิ้นโลกเริ่มต้น

คราบเขม่าสีดำสนิทที่เปรอะเปื้อนอยู่บนแก้มเนียนใสไม่ได้ทำให้รัศมีของคุณหนูตระกูลใหญ่ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... แรงกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างบอบบางนั้นกำลังทำให้มิติรอบตัวบิดเบี้ยวจนเกิดเสียงกรอบแกรบราวกับกระจกที่กำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากหายไป แทนที่ด้วยความเคร่งขรึมที่หาได้ยากยิ่ง เกมนี้มันซับซ้อนกว่าที่เขาคาดคิดไว้เสียอีก "เซราฟีน่า... หยุดเถอะครับ" เรย์เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานพอที่จะแทรกผ่านเสียงคำรามของพลังงานเวทมนตร์สีครามเข้มที่กำลังพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ดวองตาของเขาเปิดใช้งานทักษะการมองเห็น 'ค่าความไม่น่าไว้ใจ' เต็มพิกัด จนเห็นตัวเลขสีแดงฉานพุ่งทะยานทะลุเพดานระบบแจ้งเตือนแบบเรียลไทม์ [คำเตือน! ค่าความอันตรายของเป้าหมาย: เซราฟีน่า พุ่งทะยานถึงระดับหายนะขั้นวิกฤต (SSS-Rank)!] [ระบบกำลังคำนวณความเสียหายของโครงสร้างโรงเรียน... ความเสียหายประเมินที่ 89.4% และกำลังเพิ่มขึ้น!] ทว่า เซราฟีน่าในยามนี้ไม่ได้มีแววตาอ่อนหวานและซุ่มซ่ามเหมือนเช่นเคย ดวงตาสีอเมทิสต์คู่นั้นกลับไร้ซึ่งประกายอารมณ์ มีเพียงความเย็นชาและเด็ดเดี่ยวราวกับเทพธิดาผู้พิพากษา เธอมองตรงไปยังฝูงเงาสัตว์ประหลาดระดับสูงที่ทะลักออกมาจากรอยแยกมิติกลางสนามฝึกซ้อม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่ากลัว "ถ้าฉันไม่ทำ... พวกเขาก็จะตายกันหมดนะเรย์" ตูมมม! คลื่นพลังงานระเบิดออกเป็นวงกว้าง แรงอัดมหาศาลซัดร่างของเหล่าอาจารย์และนักเรียนที่นอนหมดสติอยู่กระเด็นไปคนละทิศคนละทาง เรย์ต้องรีบปักหลักใช้พลังจิตสร้างโล่คุ้มกันตัวเองอย่างทุลักทุเล แรงปะทะนี้รุนแรงเสียจนข้อต่อแขนของเขาชาดิก เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากมุมปากช้าๆ นี่คือพลังที่แท้จริงของคุณหนูผู้ถูกระบบตราหน้าว่าเป็น 'บอสลับ' อย่างนั้นหรือ? มันไม่ใช่แค่เวทมนตร์ทำลายล้างธรรมดา แต่มันคือการบิดเบือนกฎเกณฑ์ของฟิสิกส์ในพื้นที่นี้โดยสมบูรณ์ รอบตัวของเซราฟีน่า วงแหวนเวทโบราณนับร้อยวงกำลังหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ท้องฟ้าเหนือสถาบันการศึกษาถูกย้อมด้วยสีเลือดและเมฆหมอกทมิฬ บรรยากาศกดดันจนหายใจไม่ออก ทว่าในสายตาของคนภายนอกที่เพิ่งได้สติและลุกขึ้นมาเห็นเหตุการณ์นี้... ภาพที่พวกเขาเห็นกลับไม่ใช่การปกป้อง สิ่งที่ประจักษ์แก่สายตากลุ่มสภาความมั่นคงเวทมนตร์และอาจารย์ใหญ่ที่เพิ่งวิ่งมาถึง คือคุณหนูเซราฟีน่าที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง พร้อมด้วยพลังทำลายล้างที่เทียบเท่ากับกองทัพปีศาจทั้งกองทัพ "น...นั่นมันเวทมนตร์ต้องห้ามสายทำลายล้างอาณาจักร!" เสียงตะโกนด้วยความหวาดกลัวของอาจารย์ฝ่ายวินัยดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล เขาชี้ไปยังเซราฟีน่าด้วยมือที่สั่นเทา "เธอกำลังจะทำลายโรงเรียนของเรา! เธอมันปีศาจชัดๆ!" เสียงซุบซิบและสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความเกลียดชัง และความไม่ไว้วางใจนับร้อยคู่พุ่งตรงไปยังเซราฟีน่าทันที ทุกคนต่างเข้าใจผิดคิดว่าเธอคือต้นตอของหายนะครั้งนี้ ไม่ใช่ผู้ปกป้อง เรย์ขบกรามแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วสูงในฐานะอโปรไฟล์เลอร์ เขาอ่านสภาวะจิตใจของฝูงชนได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ความหวาดกลัวมักทำให้มนุษย์เลือกเชื่อในสิ่งที่ตัวเองอยากเชื่อ เพื่อหาแพะรับบาปให้1กับความอ่อนแอของตนเอง เซราฟีน่าชะงักเล็กน้อย ร่างกายที่เคยแผ่ออร่าทรงพลังสะท้อนกลับวูบหนึ่ง เมื่อเธอหันไปสบตากับฝูงชนที่กำลังถอยร่นด้วยความหวาดกลัว และยิ่งไปกว่านั้น... สายตาที่มองมาที่เธอเต็มไปด้วยการพิพากษา มือเรียวบางที่กำลังควบคุมวงแหวนเวทเริ่มสั่นเทา พลังงานมหาศาลบนท้องฟ้าเกิดอาการปั่นป่วนเพราะความไม่เสถียรทางอารมณ์ของเธอ หากปล่อยไว้แบบนี้ พลังนี้จะย้อนกลับมาทำ1ลายล้างตัวเธอเองจนไม่เหลือแม้แต่เศษซากอย่างแน่นอน! "เซราฟีน่า ตั้งสติไว้ครับ!" เรย์ไม่ลังเลแม้แต่นินาทีเดียว เขาก้าวฝ่าคลื่นพลังงานที่ยังคงหลงเหลืออยู่ พุ่งทะยานเข้าไปหาร่างบางที่กำลังยืนเคว้งคว้างท่ามกลางความเข้าใจผิดของคนทั้งสถาบัน "อย่าเข้ามานะเรย์!" เซราฟีน่าหันมามองเขา หยาดน้ำใสคลอเบ้าตาคู่นั้นอย่างน่าเวทนา น้ำเสียงของเธอกลั้นสะื้น "นายก็เห็น... ฉันมันเป็นภัยอันตราย... ฉันทำให้ทุกคนเดือดร้อน..." "ผมบอกแล้วไงครับว่าคุณไม่ใช่" เรย์เข้าประชิดตัวเธอได้อย่างเฉียดฉิว เขาคว้าข้อมือที่เย็นเฉียบของเธอไว้แน่น ถ่าย 1ทอดพลังความนิ่งสงบผ่านทางการสัมผัสเพื่อช่วยลดทอนความปั่นป่วนของพลังงานในตัวเธอ "เกมนี้คนอื่นจะมองยังไงมันไม่สำคัญครับ... แต่ในฐานะโปรไฟล์เลอร์ส่วนตัวของคุณ ผมบอกได้แค่ว่า... คุณเลือกที่จะปกป้องพวกเขา แม้ว่าพวกเขาจะโง่เขลาเกินกว่าจะมองเห็นมันก็ตามที" ดวงตาสีอเมทิสต์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความสับสนในแววตาค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยประกายความอบอุ่นที่ไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนาน ทว่า ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลาย และพลังงานมหาศาลบนท้องฟ้าเริ่มสงบลงตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่ประสานกันของทั้งสองคน... กริ๊ง... กริ๊ง... เสียงกระดิ่งโลหะดังขึ้นแผ่วเบา ท่ามกลางซากปรักหักพังที่เงียบสงบลงอย่างกะทันหัน [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'บุคคลที่สาม' นอกเหนือจากขอบเขตการจำลองความเป็นจริง!] [คำเตือน: เป้าหมายลับที่แท้จริงกำลังปรากฏตัว... ความน่าเชื่อถือของโลกใบนี้กำลังล่มสลาย!] เรย์ชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบอย่างรุนแรง เขารีบหันขวับไปยังทิศทางที่มาของเสียงกระดิ่งนั้นทันที ท่ามกลางหมอกควันสีเทาที่ค่อยๆ จางลง เงาร่างหนึ่งในชุดสูทสีดำสนิทและสวมหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าครึ่งบนกำลังก้าวเดินออกมาอย่างเชื่องช้า มือข้างหนึ่งถือนาฬิกาพกโบราณที่ส่งเสียงเดินติ๊กต่อกน่าขนลุก "ช่างเป็นภาพที่ซาบซึ้งเสียจริงครับ คุณโปรไฟล์เลอร์..." เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากก้นบึ้งของขุมนรกดังลอดออกมาจากหน้ากากนั้น "แต่คุณคงลืมไปสินะครับว่า... เหตุการณ์ในวันนี้ มันเป็นเพียงแค่การแสดงฉากแรกเท่านั้นเอง" ชายปริศนาหยุดเดิน ห่างจากพวกเขาไปเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนจะยกนาฬิกาพกขึ้นมาเปิดฝาออกเผยให้เห็นเข็มนาฬิกาที่กำลังหมุนทวนเข็มอย่างบ้าคลั่ง "ยินดีต้อนรับสู่ 'วันสิ้นโลก' ของจริง... ที่คุณไม่มีวันย้อนเวลากลับไปแก้ไขได้อีกแล้วครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาก1ปไปด้วยกันนะครับ