ทฤษฎีการฆาตกรรมฉบับมือโปร

ปลายนิ้วเย็นเฉียบที่กดทับชีพจรบริเวณลำคอไม่ได้สร้างความตื่นตระหนกให้ผมมากเท่ากับตัวเลขสีแดงฉานที่ยังคงนับถอยหลังอยู่บนอากาศว่างเปล่า หน้าจอระบบโปรไฟล์ลิ่งกะพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงเตือนในหัวที่ดังระรัวราวกับสัญญาณเตือนภัยในโรงงานอุตสาหกรรม *[คำเตือน: เป้าหมาย 'เซราฟีน่า' อยู่ในสถานะระดมพลังจิตระดับ SSS]* *[ความเสี่ยงในการสูญเสียชีวิต: 98.7%]* *[ข้อเสนอแนะจากระบบ: จงเลือกคำพูดอย่างระมัดระวังที่สุด หรือท่านจะกลายเป็นปุ๋ยใส่กุหลาบในสวนหลังคฤหาสน์ทันที]* ผมอมยิ้มเล็กน้อย แม้ว่าเหงื่อกาฬจะเริ่มซึมตามไรผม สายตาของผมไม่ได้มองไปยังปลายนิ้วที่พร้อมจะปลิดชีพผมได้ทุกเมื่อ แต่กวาดมองผ่านดวงตาคู่นั้น—ดวงตาสสีอเทอรีนที่ดูราวกับอัญมณีล้ำค่า ทว่ากลับว่างเปล่าไร้ก้นบึ้ง "คุณหนูเซราฟีน่าครับ..." ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความสั่นเครือ แม้แรงกดที่ลำคอจะเพิ่มขึ้นอีกนิดจนรู้สึกได้ถึงความเจ็บแปลบ "ถ้าคุณหักคอผมตอนนี้ ใครจะเป็นคนไขปริศนาคดีฆาตกรรมห้องปิดตายบนชั้นสามให้คุณล่ะครับ?" บรรยากาศในห้องรับแขกที่อบอวลไปด้วยกลิ่นชาเอิร์ลเกรย์และดอกไม้ป่าพลันเงียบสงบลงราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา เซราฟีน่าชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มอ่อนหวานที่มักจะประดับบนใบหน้างดงามราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบยังคงอยู่ แต่แววตาคู่นั้นกลับหรี่แคบลงอย่างอันตราย "คุณรู้ได้อย่างไรว่ามีคดีฆาตกรรม?" เสียงหวานใสเอ่ยถาม ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอลอยปะทะเข้ากับแก้มของผม "ห้องนั้นถูกล็อกไว้อย่างดี ตำรวจเขตเหนือยังสรุปว่าเป็นอุบัติเหตุเลยนะเรย์... หรือว่าคุณมีรสนิยมชอบแอบฟังเรื่องชาวบ้านกันแน่?" "ผมไม่ได้แอบฟังครับ ผมแค่อ่าน 'ความจริง' ที่ถูกซ่อนไว้" ผมค่อยๆ ยกมือขึ้น ปัดปลายนิ้วเรียวยาวของเธอออกอย่างสุภาพ ไม่รุนแรงแต่ก็เด็ดขาดพอที่จะทำให้เธอยอมปล่อยมือแต่โดยดี จากนั้นผมก็ขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่างที่ปลอดภัย ระบบโปรไฟล์ลิ่งทำงานทันที ข้อมูลวิเคราะห์พฤติกรรมไหลทะลักเข้ามาในสมองของผมราวกับสายน้ำ *ชื่อ: เซราฟีน่า ฟอน วالเลนสไตน์* *อายุ: 19 ปี* *ค่าความไม่น่าไว้ใจ: 94.5% (วิกฤتสูงสุด)* *ลักษณะนิสัยปัจจุบัน: กำลังสนุกสนานกับการหยั่งเชิง, มีแนวโน้มใช้ความรุนแรงหากไม่ได้ดั่งใจ, ซ่อนปมความลับเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน* "เชิญครับ" ผายมือไปยังพื้นที่ว่างกลางห้อง พร้อมกับดึงกระดาษบันทึกเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท "ถ้าคุณไม่รังเกียจ ผมขออนุญาตใช้เวลาสั้นๆ นี้ อธิบายให้คุณฟังว่าทำไมตำรวจเขตเหนือถึงกลายเป็นพวกไร้สมองในสายตาผม" เซราฟีน่าเลิกคิ้วเล็กน้อย เธอทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟากำมะหยี่สีแดงเข้ม ไขว่ห้างอย่างสง่างามราวกับราชนีผู้กุมชะตากรรมของอาณาจักร ดวงตาสีอเทอรีนมองผมด้วยความสนใจที่ถูกจุดประกายขึ้นมาบ้างแล้ว "เชิญ... ฉันให้เวลาคุณสามนาที เรย์ ถ้าคำอธิบายของคุณน่าเบื่อ หัวของคุณคงต้องหลุดออกจากบ่าจริงๆ แน่" ผมพยักหน้ารับเบาๆ ไม่สะดุ้งสะเทือนกับคำขู่ระดับฆาตกรต่อเนื่องนั่นเลยแม้แต่น้อย "เริ่มต้นจากสภาพศพของท่านเคาน์อัลبرต์ครับ" ผมก้าวเดินช้าๆ ไปรอบห้อง จำลองภาพเหตุการณ์ในหัวขึ้นมาใหม่ "รายงานชันสูตรระบุว่าท่านเคาน์หัวใจวายเฉียบพลันขณะนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ริมหน้าต่าง ในห้องปิดตาย กลอนลงกลอนจากด้านใน หน้าต่างใส่กسกเหล็กดัดแน่นหนา ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ ไม่มีสารพิษในกระแสเลือด... ดูสมบูรณ์แบบจนเหมือนอุบัติเหตุตามธรรมชาติใช่ไหมครับ?" เซราฟีน่าไม่ได้ตอบ เธอเพียงแต่จิบชาเงียบๆ รอยยิ้มมุมปากลึกลงเล็กน้อย "แต่มันมีจุดบกพร่องทางจิตวิทยาที่ใหญ่หลวงอยู่สามประการ" ผมชูนิ้วขึ้นมาทีLละนิ้ว "ประการแรก... ถ้วยชา" ผมเดินไปหยุดอยู่ที่โต๊ะน้ำชาจำลองใกล้หน้าต่าง "ถ้วยชาของท่านเคาน์ถูกวางไว้ทางด้านซ้ายมือ มือขวาของท่านวางทาบอยู่บนที่วางแขน ลายนิ้วมือบนหูจับถ้วยชาชี้ไปในทิศทางที่บ่งบอกว่า... มันถูกยกขึ้นด้วยมือซ้าย แต่ประวัติสุขภาพของท่านเคาน์ระบุชัดเจนว่าท่านเป็นโรคอัมพฤกษ์ซีกซ้ายตั้งแต่อุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน ท่านไม่เคยใช้มือข้างนั้นหยิบจับอะไรได้เลยแม้แต่ช้อนชาเดียว" ดวงตาของเซราฟีน่าไหววับไปชั่วขณะ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปเสี้ยววินาที "ประการที่สอง..." ผมก้าวเข้าไปใกล้เธออีกนิด จนได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับสนิมเหล็ก "ทิศทางของแสงแดด รอยไหม้บนพรมใต้โต๊ะทำงานเกิดจากการสะท้อนของกระจกเงาบานใหญ่ที่ถูกเคลื่อนย้ายมาตั้งไว้ผิดมุม มันไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเพลิงไหม้ แต่มันตั้งใจให้ 'แสง' ส่องกระทบไปยังจุดที่ท่านเคาน์มักจะนั่งในเวลาบ่ายสามโมงตรงพอดี เพื่อกระตุ้นให้อาการหัวใจเต้นผิดจังหวะกำเริบขึ้นอย่างเฉียบพลัน" เสียงหายใจของหญิงสาวตรงหน้าสะดุดไปเล็กน้อย แม้เธอจะพยายามควบคุมมันอย่างยอดเยี่ยมก็ตาม "และประการสุดท้าย... สำคัญที่สุดครับคุณหนูเซราฟีน่า" ผมย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ แววตาคมกริบสะท้อนภาพใบหน้าหวานหยาดเยิ้มแต่เย็นชาของเธอ "รอยเปื้อนสีดำจางๆ บริเวณขอบหน้าต่างด้านนอก... มันไม่ใช่เขม่าควัน แต่มันคือคราบน้ำมันของ 'โดรนเวทมนตร์' ขนาดจิ๋วที่ใช้ควบคุมกลอนประตูจากภายนอก หลังจากที่คนร้ายทำทุกอย่างเสร็จสิ้น มันก็บินหนีหายไปทางทิศตะวันตก... ซึ่งเป็นเขตพื้นที่ส่วนตัวของเรือนกระจก ที่ดูแลโดยพ่อบ้านส่วนตัวของคุณเอง" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องรับแขกทันที ไม่มีเสียงกระซิบ ไม่มีเสียงลม มีเพียงเสียงเคาท์ดาวน์ของระบบที่ดังเตือนในหัวผมเบาๆ *ระบบตรวจพบ: อะดรีนาลีนในตัวของเซราฟีน่าพุ่งสูงขึ้น 250%* *ความตั้งใจฆ่า: ลดลง 40%* *ความสนใจในตัวโฮสต์: เพิ่มขึ้น 85%* เซราฟีน่าวางถ้วยชาลงบนจานรองอย่างนุ่มนวล เสียงกระทบกันของกระเบื้องดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ เธอนั่งนิ่งไปเกือบสิบวินาที ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะเบาๆ ออกมา เป็นเสียงหัวเราะที่ไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งเงิน แต่กลับทำให้สันหลังของคนฟังเย็นวาบ "น่าสนใจ..." เธอพึมพำ ดวงตาสีอเทอรีนมองสำรวจผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินราคาชิ้นส่วนมนุษย์ในตลาดมืด "คุณมองเห็นทั้งหมดนี่ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาทีที่ก้าวเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้จริงๆ หรือเนี่ย... เรย์ คุณไม่ได้เป็นแค่โปรไฟล์เลอร์ธรรมดาแล้วล่ะมั้ง?" "ผมก็แค่คนช่างสังเกตที่ไม่อยากตายก่อนจะได้เงินค่าจ้างครับ" ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้มสุภาพตามแบบฉบับสุภาพบุรุษ เซราฟีน่าลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างระหงก้าวเข้าไปใกล้ผมจนระยะห่างเหลือเพียงคืบเดียว ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอยื่นมาแตะที่ปกเสื้อสูทรarของผมเบาๆ เธอลดเสียงลงจนกลายเป็นกระซิบชิดริมหู "ในเมื่อคุณฉลาดขนาดนี้... งั้นลองทายดูสิคะเรย์..." ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอผม "ว่าเป้าหมายต่อไปที่ถูกหมายหัวในคฤหาสน์หลังนี้... คือคุณ หรือว่า... ตัวฉันกันแน่?" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนระดับสีแดงฉานสว่างวาบทับนัยน์ตาของผม พร้อมกับข้อความจากระบบที่เด้งขึ้นมาขัดจังหวะลมหายใจ *[ภารกิจเร่งด่วนระดับ SSS: ค้นหาความจริงเบื้องหลัง 'เงาสีดำ' ที่กำลังพุ่งตรงมายังห้องรับแขกภายใน 10 วินาที ก่อนที่กระสุนปริศนาจะทะลุกระจกเข้ามา!]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ