ระบบแจ้งเตือน: อันตรายระดับ S

เสียงกระจกนิรภัยแตกละเอียดดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าผ่ากลางฤดูหนาวเศษแก้วใสเคลือบสารป้องกันกระสุนนับร้อยชิ้นพุ่งกระจายราวกับหิมะมรณะในอากาศ เรย์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว สัญชาตญาณของอดีตโปรไฟล์เลอร์และกลไกการเอาชีวิตรอดในโลกแฟนตาซีหลอมรวมเป็นหนึ่ง ร่างกายขยับไปก่อนที่สมองจะทันประมวลผลเสียด้วยซ้ำ มือหนาคว้าเข้าที่เอวบางของเซราฟีน่าแล้วกระโจนหลบหลังเสาหินอ่อนหนาหนักอันเป็นโครงสร้างหลักของห้องรับแขก *เปรี้ยง!* รูกระสุนขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนผนังฝั่งตรงข้าม ควันสีเทาจางๆ ลอยกรุ่นออกมาจากรอยไหม้ แรงปะทะของกระสุนอาคมเวทมนตร์เมื่อครู่รุนแรงพอที่จะเจาะทะลุเกราะป้องกันระดับสามชั้นได้อย่างสบายๆ ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น หัวใจของเรย์เต้นเป็นจังหวะปกติอย่างน่าประหลาด ในฐานะผู้ที่ผ่านคดีฆาตกรรมซับซ้อนมานับไม่ถ้วน ความกดดันระดับนี้คือสนามเด็กเล่น แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องขมวดคิ้วไม่ใช่กระสุนปริศนาภาระหน้าต่าง แต่มันคือสิ่งลอยเด่นอยู่ตรงหน้าต่างหาก ตัวเลขสีแดงฉานกระพริบวาววับในอากาศ ราวกับรหัสลับที่ถูกถอดออกมาจากขุมนรก [ระบบแจ้งเตือน: อันตรายระดับ S] [ตรวจพบเจตంటฆ่าพุ่งเป้ามายัง: คุณหนูเซราฟีน่า] [ระบบวิเคราะห์ค่าความไม่น่าไว้ใจในตัวบุคคลเป้าหมาย... กำลังประมวลผล...] [ค่าความไม่น่าไว้ใจพุ่งสูงทะลุปรอท: 99.8%] เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย สายตาคมกริบมองทะลุกรอบหน้าต่างที่แตกละเอียดออกไปสู่ความมืดมิดยามค่ำคืนเบื้องนอก เขาคำนวณวิถีกระสุน ความเร็วลม และมุมตกกระทบในใจอย่างรวดเร็ว—มือซุ่มยิงอยู่บนยอดหอคอยทิศตะวันตก ระยะห่างประมาณแปดร้อยเมตร ใช้ปืนไรเฟิลเวทมนตร์รุ่นทหารราบ แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่มือปราบภายนอก ปัญหาคือตัวเลขสีแดงฉานที่ยังคงเตือนรัวอยู่ตรงหน้าต่างหาก เรย์ค่อยๆ หันกลับมามองสตรีผู้ที่อยู่ในอ้อมแขนเมื่อครู่ เซราฟีน่ายังคงรักษาท่าทีสง่างาม ใบหน้าหวานละมุนไร้ซึ่งร่องรอยความตื่นตระหนก ดวงตากลมโตสีนิลคู่นั้นไม่มีแม้แต่ประกายความหวาดกลัว มีเพียงความว่างเปล่าล้ำลึกที่ชวนให้รู้สึกหนสันหลังวาบ ราวกับเธอกำลังมองดูการแสดงละครสัตว์ฉากหนึ่ง มากกว่าการลอบสังหารที่เกือบคร่าชีวิตตัวเอง "คุณหนูครับ ปลอดภัยแล้วนะครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความระแวดระวังเต็มพิกัด เขายังคงไม่ปล่อยมือออกจากร่างบาง สังเกตปฏิกิริยาและอัตราการเต้นของหัวใจที่เขาแนบชิดอยู่ เซราฟีน่ากะพริบตาช้าๆ รอยยิ้มอ่อนหวานราวกับดอกไม้แรกแย้มปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิ่ม "ขอบคุณคุณเรย์มากนะคะ... เอ่อ หมายถึง ขอบคุณนะคะที่ปกป้องฉัน" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลและสั่นเครือเล็กน้อยตามแบบฉบับคุณหนูผู้บอบบาง ทว่าในหูของเรย์ เสียงแจ้งเตือนจากระบบกลับดังระรัวยิ่งกว่าเดิม [คำเตือน: ตรวจพบการควบคุมชีพจรและม่านตาอย่างสมบูรณ์แบบ] [เป้าหมายกำลังแสร้งทำเป็นอ่อนแอ] [คำเตือนซ้ำ: ค่าความไม่น่าไว้ใจทะลุขีดจำกัดระบบความปลอดภัย!] เรย์ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาสงสัยในตัวเด็กสาวคนนี้ ตั้งแต่เขายอมรับข้อเสนอมาเป็นพ่อบ้านประจำตัวของคุณหนูตระกูลขุนนางตกอับแห่งนี้ เขารู้สึกเสมอว่ามีบางอย่าง 'ผิดปกติ' บ้านหลังนี้ยากจนเกินกว่าจะจ้างพ่อบ้านมืออาชีพอย่างเขา แต่เธอกลับมีของสะสมโบราณราคาแพงอยู่ในห้องลับ และที่สำคัญที่สุด... แววตาที่เธอมองความตายเมื่อครู่ มันคือแววตาของนักล่า ไม่ใช่เหยื่อ "คุณหนูไม่ตกใจเลยหรือครับ?" เรย์เอ่ยถามตรงๆ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลคู่นั้นราวกับกำลังสืบสวนผู้ต้องหาคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญ เซราฟีน่าเอียงคอเล็กน้อยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู เส้นผมสีเงินยวงทิ้งตัวลงคลอเคลียลาดไหล่มน "ตกใจสคะ... เอ๊ย ตกใจสิคะ ฉันแค่... ช็อกจนพูดไม่ออกต่างหากล่ะคะ คุณเรย์สงสัยอะไรฉันเหรอคะ?" เธอยิ้มเอียงอาย แต่ดวงตากลับไม่ยิ้มตามแม้แต่น้อย ในฐานะโปรไฟล์เลอร์มือฉมัง เรย์อ่านภาษากายเหล่านี้ออกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง การเปลี่ยนสรรพนามกระทันหัน การเว้นจังหวะหายใจที่ไม่เป็นธรรมชาติ และมุมปากที่ยกขึ้นเพียงสามองศา—ทั้งหมดนี้ยืนยันสมมติฐานเดียว เธอไม่ได้ตกใจกลัวเลยสักนิด... เธอกำลังประเมินเขาอยู่ต่างหาก! *ครืน...* เสียงกลไกบางอย่างดังขึ้นมาจากใต้พื้นห้องรับแขก แรงสั่นสะเทือนเบาๆ ส่งผ่านรองเท้าหนังของเรย์ ระบบภายในหัวของเขาทำงานอย่างบ้าคลั่ง หน้าต่างสีแดงฉานนับสิบบานเด้งขึ้นมาซ้อนทับกันจนบังทัศนียภาพเบื้องหน้าจนหมดสิ้น [ระบบตรวจพบพลังงานเวทมนตร์โบราณระดับหายนะกำลังถูกปลดปล่อย] [แหล่งกำเนิด: ใต้เท้าของคุณหนูเซราฟีน่า] [คำแนะนำด่วน: ถอยห่างจากเป้าหมายในระยะ 5 เมตร มิฉะนั้นอัตราการรอดชีวิตคือ 0%] เรย์ตระหนักได้ทันทีว่าสถานการณ์กำลังเลวร้ายลงอย่างรวดเร็ว มือขวาที่ว่างอยู่เลื่อนไปแตะด้ามจับมีดสั้นอาคมที่ซ่อนไว้ใต้ร่มผ้าอย่างเงียบเชียบ เขากำลังจะต้องตัดสินใจครั้งสำคัญระหว่างการถอยร่นเพื่อรักษาชีวิตตัวเอง หรือการเสี่ยงเดิมพันเพื่อกระชากหน้ากากที่แท้จริงของคุณหนูผู้เรียบร้อยคนนี้ออกมา ทว่า ก่อนที่เขาจะได้ขยับตัว เซราฟีน่าก็ยื่นมือเรียวเล็กมาแตะที่ข้อมือของเขาเบื้องขวา สัมผัสนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก แต่กลับหนักอึ้งดั่งขุนเขา แรงกดดันมหาศาลแพ่ออกมาจากร่างเล็กๆ นั้น จนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น รอยยิ้มอ่อนหวานบนใบหน้าของเธอมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยแววตาสีดำสนิทไร้ก้นบึ้ง ซึ่งสะท้อนเงาของเรย์ไว้เพียงผู้เดียว "คุณเรย์ฉลาดเกินไปแล้วนะคะ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นข้างหู น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนจากคุณหนูผู้ไร้เดียงสา กลายเป็นน้ำเสียงเยือกเย็นของนักล่าแห่งความมืดที่ทำให้เรย์ถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "คนฉลาด... มักจะอายุสั้นเสมอนะคะ รู้ไหม?" ปัง! ประตูห้องรับแขกถูกถีบเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลในชุดเกราะเหล็กสีดำสนิทที่เรย์ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็น ณ ที่แห่งนี้... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้ด้วยกันนะครับ