ยินดีต้อนรับสู่โลกที่คนตายพูดได้

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับของความชื้นในห้องใต้ดิน... นั่นคือสิ่งแรกที่ปลุกประสาทสัมผัสของผมให้ตื่นตัว ไม่ใช่เสียงนาฬิกาปลุกน่ารำคาญ หรือแสงแดดจ้าอันน่าหงุดหงิดยามเช้า เรย์กะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพตรงหน้าไม่ใช่ห้องพักสืบสวนส่วนตัวที่เต็มไปด้วยกระดานชนวนและแฟ้มคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญ แต่เป็นห้องนอนนักเรียนขนาดคับแคบ ผนังปูนเปลือยเก่าๆ และโต๊ะไม้ที่มีกองตำราเวทมนตร์วางสุมกันระเกะระระกะ "อึก... ปวดหัวเป็นบ้า" ผมพึมพำกับตัวเอง พลางยกมือขึ้นนวดขมับ สมองส่วนหน้าประมวลผลอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณของอดีตโปรไฟล์เลอร์มือหนึ่ง ความทรงจำแปลกปลอมไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก—ร่างนี้ไม่ใช่ของผม เจ้าของร่างเดิมคือนักเรียนปีหนึ่งสาขาเวทมนตร์พื้นฐาน นามว่า 'เรย์' ผู้ครองเรงก์เวทระดับ F บัดซบที่สุดในสถาบันอคาเดมี่เซนต์ลูเซีย สถานที่ซึ่งผู้มีพลังอ่อนแอจะถูกปฏิบัติราวกับเป็นเศษฝุ่นใต้รองเท้า ทว่า ก่อนที่ผมจะได้วิเคราะห์สภาพแวดล้อมรอบตัวให้มากกว่านี้ เสียงเครื่องจักรกลเย็นเยียบก็ดังขึ้นในโสตประสาท *[ติ๊ง! ตรวจพบจิตวิญญาณโฮสต์เสถียร ระบบวิเคราะห์จิตวิทยาและคดีปริศนา (Profiler System) ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ]* *[สถานะปัจจุบัน: นักเรียนแรงก์ F (ความเสี่ยงในการถูกกำจัดสูงมาก)]* *[ท่านได้รับทักษะติดตัว: 'เนตรโปรไฟล์เลอร์' (ระดับ MAX) - ความสามารถในการมองเห็นค่าความจริง, แรงจูงใจซ่อนเร้น และ 'ค่าความไม่น่าไว้วางใจ' ของเป้าหมายเป็นตัวเลขเรียลไทม์]* ระบบแฟนตาซีงั้นหรือ? ช่างเป็นมุกตลกที่ใช้ได้ทีเดียวสำหรับคนที่เพิ่งตายคาโต๊ะทำงานจากคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง แต่ทว่า บรรยากาศรอบตัวในตอนนี้กลับไม่ตลกเลยแม้แต่น้อย ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งด้วยจังหวะเร่งรีบและไร้ระเบียบ ตามมาด้วยเสียงหอบหายใจรุนแรงและเสียงตะโกนขמתกลัวของใครบางคนจากด้านนอก "เรย์! เรย์ เปิดประตูให้ฉันหน่อย! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ในห้องเก็บอุปกรณ์เวทมนตร์ตึก B มี... มีคนตาย!" ผมหรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณนักสืบทำงานทันทีโดยไม่ต้องสั่งการ ร่างกายขยับลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบ มือผลักบานประตูไม้เก่าๆ ให้เปิดออก เผยให้เห็นร่างของเพื่อนร่วมชั้นปีเดียวกัน ใบหน้าของอีกฝ่ายซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด หยดเหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผาก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "ใจเย็นๆ แล้วหายใจเข้าลึกๆ" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทุ้มนุ่มและเปี่ยมด้วยอำนาจจิตวิทยาที่ถูกขัดเกลามานานนับปี "เกิดอะไรขึ้นที่ตึก B เล่าให้ฉันฟังทีละประโยค" "มะ... เมื่อกี้ฉันเดินผ่านห้องเก็บอุปกรณ์... กลิ่นมันแปลกๆ เลยลองชะโงกหน้าไปดู... แล้วฉันก็เห็น... ฮือก... ลูคัส... ลูคัสเพื่อนของเรา..." เพื่อนร่วมชั้นคนนั้นทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น มือสั่นเทาชี้ไปทางตึกเรียนด้านหลัง "เขาคอหักตายอยู่กลางห้อง สภาพศพ... สภาพศพมันเหมือนโดนบิดหักจากข้างใน!" คอหักจากข้างใน? อุบัติเหตุจากการทดลองเวทมนตร์ผิดพลาดงั้นหรือ? คนทั่วไปในสถาบันนี้คงสรุปผลลัพธ์แบบนั้นทันทีเพื่อความสบายใจ แต่สำหรับอดีตโปรไฟล์เลอร์ผู้มองเห็นความมืดมิดในจิตใจมนุษย์มานักต่อนัก คำว่า 'อุบัติเหตุ' มักเป็นคำโกหกที่สวยงามที่สุดที่ฆาตกรใช้ปกปิดความจริง ผมก้าวเดินออกจากห้องพักมุ่งตรงไปยังตึก B ทันที โดยมีเพื่อนร่วมชั้นคนนั้นวิ่งตามหลังมาด้วยอาการขาสั่นพับ ระหว่างทาง สายตาของผมเหลือบไปเห็นกลุ่มนักเรียนที่กำลังมุงดูเหตุการณ์ พวกเขากำลังซุบซิบและแสดงสีหน้าตกใจกลัว แต่ทว่า ทันทีที่ผมเปิดใช้งาน 'เนตรโปรไฟล์เลอร์' โลกทัศน์รอบตัวก็เปลี่ยนไป เหนือศีรษะของนักเรียนและอาจารย์ที่ยืนมุงดูรอบจุดเกิดเหตุ ปรากฏตัวเลขเรืองแสงสีแดงและสีฟ้าลอยเด่นชัดเจน [นายแบบ ก. แรงก์ D - ค่าความไม่น่าไว้วางใจ: 45%] (แค่ตื่นตระหนกทั่วไป) [อาจารย์ผู้ดูแลหอพัก แรงก์ B - ค่าความไม่น่าไว้วางใจ: 62%] (กำลังกังวลเรื่องชื่อเสียงของสถาบันมากกว่าชีวิตเด็กนักเรียน) ผมกวาดสายตาผ่านฝูงชน จนกระทั่งฝ่าเท้าหยุดลงที่หน้าประตูกระจกบานใหญ่ของห้องเก็บอุปกรณ์เวทมนตร์ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นโอโซนจากการใช้เวทมนตร์ลอยเตะจมูกทันทีที่ก้าวเข้าไปข้างใน ร่างไร้วิญญาณของลูคัส นอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นหินอ่อน ศีรษะบิดเบี้ยวผิดรูปไปกว่าร้อยแปดสิบองศา ดวงตาเบิกโพ้างłค้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่องรอยการต่อสู้ไม่มีเลยแม้แต่น้อย ไม่มีร่องรอยการใช้อาวุธมีคม ไม่มีแม้แต่รอยไหม้จากเวทมนตร์โจมตี ดูผิวเผิน... มันช่างเหมือนอุบัติเหตุจากการฝึกฝนเวทมนตร์จิตวิญญาณขั้นสูงแล้วธาตุไฟเข้าแทรกจนคอหักตายเองเสียจริง แต่ทว่า สมองส่วนตรรกะของผมกลับปฏิเสธทฤษฎีนั้นอย่างสิ้นเชิง "รอยฟกช้ำที่ต้นคอมีลักษณะเป็นนิ้วมือทั้งห้าที่ออกแรงกดจาก 'ด้านหลัง' แต่ทิศทางการหักของกระดูกสันหลังกลับบิดจาก 'ซ้ายไปขวา'..." ผมพึมพำวิเคราะห์ออกมาเบาๆ ขณะย่อตัวลงสำรวจศพอย่างละเอียดโดยไม่แตะต้องหลักฐาน "นี่ไม่ใช่ฝีมือของเวทมนตร์วิบัติ แต่นี่คือ 'การฆาตกรรม' โดยผู้ที่มีพละกำลังมหาศาล และจงใจจัดฉากให้มันดูเหมือนอุบัติเหตุ" ในขณะที่ผมกำลังก้มลงมองรอยแผลที่ข้อมือซ้ายของศพ ซึ่งมีรอยขีดข่วนประหลาดคล้ายสัญลักษณ์เวทมนตร์โบราณบางอย่าง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่ทรงพลังก็ดังขึ้นจากด้านหลัง กริ๊บ... กริ๊บ... เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินสะอาดสะอ้าน ทว่าไร้ซึ่งเงาและเสียงสะท้อน ราวกับผู้มาเยือนไม่ได้เหยียบอยู่บนพื้นดินจริงๆ "แหม... ช่างเป็นการวิเคราะห์ที่เฉียบคมและน่าสนใจเสียจริงนะคะ... คุณเรย์" น้ำเสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วดังขึ้นข้างหู กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไวโอเล็ตโชยมาแตะจมูก กลบกลิ่นคาวเลือดในห้องนั้นจนหมดสิ้น ร่างบางในชุดยูนิฟอร์มสถาบันปักดิ้นทองชั้นสูงก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังผม เส้นผมสีเงินยวงทอประกายล้อกับแสงไฟ รอยยิ้มอ่อนหวานราวกับตุ๊กตาประดับตู้กระจกถูกประดับไว้บนใบหน้าไร้ที่ติ ผมค่อยๆ หันกลับไปมองช้าๆ พร้อมกับที่ 'เนตรโปรไฟล์เลอร์' ของผมสั่นกระตุกอย่างรุนแรงจนปวดร้าว ดวงตาแทบพร่ามลายเมื่อตัวเลขเหนือศีรษะของเธอปรากฏขึ้น *[เป้าหมาย: เซราฟีน่า (คุณหนูตระกูลดยุกผู้สูงศักดิ์)]* *[ค่าความไม่น่าไว้วางใจ: 99.9% (ระดับอันตรายสูงสุด: หายนะระดับทำลายล้าง)]* *[คำเตือนจากระบบ: โปรดระวังตัวโฮสต์! บุคคลตรงหน้าคือ 'บอสลับ' ที่ซ่อนเร้นพลังที่แท้จริงเอาไว้ การกระพริบตาเพียงครั้งเดียวอาจหมายถึงความตาย]* เซราฟีน่าย่อตัวลงมาในระดับเดียวกับผม ใบหน้าหวานหยาดเยิ้มเอียงคอเล็กน้อยอย่างน่ารัก ดวงตากลมโตสีอเทอรีนคู่นั้นจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของผม ราวกับกำลังมองทะลุปรุโปรดไปถึงก้นบึ้งของวิญญาณ เธอยื่นปลายนิ้วเรียוเนียนดั่งหยกขาว แตะเบาๆ ที่ปลายคางของผม รอยยิ้มหวานหยดที่มุมปากนั้นแฝงไปด้วยความเยียบเย็นจนน่าขนลุก "คุณนี่... รู้อะไรเยอะเกินไปกว่าที่นักเรียนแรงก์ F ควรจะรู้เสียแล้วนะคะ... แบบนี้ ฉันควรจะจัดการปิดปากคุณไว้ที่นี่ดีไหมคะ... หรือว่า..." เธอกระซิบชิดริมหู เสียงนั้นแผ่วเบาแต่ดังก้องกังวานในหัวใจของผม "...คุณอยากจะมาเป็น 'ผู้ช่วย' ของฉัน ในการไขปริศนาที่เหลือ... ดีลนี้ น่าสนใจหรือเปล่าคะ?" *[ติ๊ง! ระบบตรวจพบเหตุการณ์พิเศษ: เสนอเงื่อนไขความสัมพันธ์ระดับ 'อันตรายถึงชีวิต' กับบอสลับ เซราฟีน่า]* *[ท่านมีเวลาตัดสินใจ 10 วินาที... หากปฏิเสธ ร่างกายของท่านจะถูกทำลายทันที]* *[10... 9... 8...]* หน้าจอสีแดงฉานกระพริบเตือนเคาท์ดาวน์ตรงหน้า ขณะที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเธอกดลົງที่ชีพจรบริเวณลำคอของผมแน่นขึ้นทีละน้อย... โปรดติดตามตอนต่อไปครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาร่วมไขปริศนานี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!