การเดิมพันด้วยชีวิต

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและเศษซากอิฐปูนที่แหลกละเอียด ไม่ใช่สิ่งที่ควรมีอยู่ในห้องทำงานหรูหราของประธานองค์กรเงามืด แต่มันคือความเป็นจริงที่เรย์กำลังเผชิญอยู่ในเวลานี้ เบื้องหน้าของเขา ห่างออกไปไม่ถึงสิบก้าว คือร่างของชายผู้หนึ่ง... ชายผู้มีโครงหน้า ดวงตา และรอยยิ้มเย้ยหยันแบบเดียวกับเขาแทบทุกระเบียดนิ้ว หากแต่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นลึกน่ากลัว และบรรยากาศที่แผ่รังสีแห่งความตายออกมาราวกับปีศาจที่เพิ่งปีนขึ้นมาจากขุมนรก "แปลกใจมากสินะครับ เรย์" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าของร่างเงาเบื้องหน้าไม่ได้สื่อถึงความยินดีแม้แต่น้อย มีเพียงความเหนื่อยล้าและเย้ยหยัน "คุณคิดว่าตัวเองคือจุดศูนย์กลางของหมากกระดานนี้ คุณคิดว่าแผนการทำลายศูนย์กลางอำนาจที่คุณร่างขึ้นมาอย่างประณีต จะทำให้ทุกอย่างจบลงอย่างงดงามสินะครับ" เรย์ไม่ตอบทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองวิเคราะห์ลึกลงไปในระดับจิตวิทยา ค่าความไม่น่าไว้ใจที่ระบบแจ้งเตือนกระพริบเป็นสีแดงฉานจนแสบตา ตัวเลขความอันตรายพุ่งทะยานจนทะดเพดาน ในฐานะอดีตโปรไฟล์เลอร์ เขารู้ดีว่าความเงียบไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นการประมวลผลข้อมูล เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยวเอ่ยลอดไรฟัน "คุณไม่ใช่ตัวผมในอนาคต... คุณคือร่องรอยของข้อมูลที่ตกค้างจากลูปเวลาที่ถูกทำลายไปแล้วต่างหาก" ร่างที่มีแผลเป็นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและเสียดสี "ฉลาดสมเป็นคุณครับ... แต่คุณลืมคิดไปอย่างหนึ่ง การที่คุณจะทำลายศูนย์กลางอำนาจขององค์กรนี้ลงได้ คุณต้องจ่ายด้วยอะไร?" ระบบภายในหัวของเรย์ส่งเสียงเตือนแหลมสูงขึ้นเรื่อยๆ หน้าต่างสถานะสีฟ้าโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมข้อความแจ้งเตือนระดับวิกฤตที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน: *[คำเตือน: ตรวจพบความพยายามแทรกแซงจากระบบแม่ข่าย องค์ประกอบของโลกใบนี้กำลังล่มสลาย เงื่อนไขการปลดล็อกพลังที่แท้จริงของ 'เซราฟีน่า' กำลังเริ่มต้นขึ้น]* เรย์ขมวดคิ้วแน่น สมองทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อประเมินสถานการณ์ หากเขาทำลายแกนกลางพลังงานตรงหน้านี้ตามแผนเดิม องค์กรเงามืดจะล่มสลายจริง แต่มันจะแลกมาด้วยการเปิดประตูมิติที่อาจกลืนกินทุกสิ่ง รวมถึงคุณหนูเซราฟีน่าที่กำลังรอเขาอยู่ที่คฤหาสน์... หรือบางที เซราฟีน่าอาจรู้อยู่แล้วตั้งแต่แรก? ภาพความทรงจำเกี่ยวกับรอยยิ้มอันอ่อนหวานแต่แฝงแววตาน่าขนลุกของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ผุดขึ้นมาในหัว เซราฟีน่าไม่เคยเป็นแค่เหยื่อหรือผู้บริสุทธิ์ตั้งแต่แรก เธอคือบอสลับที่คอยชักใยทุกอย่างอยู่เบื้องหลัง และการที่เรย์เดินมาถึงจุดนี้ได้ ก็เป็นเพียงหนึ่งในหมากที่เธอวางไว้เช่นกัน "แผนการขั้นสุดท้ายไม่ได้มีไว้เพื่อทำลายองค์กร..." เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อตระหนักถึงความจริงอันโหดร้าย "แต่มันมีไว้เพื่อบังคับให้ฉันต้องเลือก" ร่างเงาที่มีแผลเป็นก้าวเข้ามาประชิดอย่างรวดเร็ว เร็วเสียจนเรย์แทบไม่ทันตั้งตัว ปลายดาบสีดำสนิทจ่อเข้าที่กลางอกของเรย์ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนผิวหนังรู้สึกชาหนึบ "ถ้าคุณเลือกที่จะหยุดตอนนี้ คุณจะปลอดภัย... และคุณหนูเซราฟีน่าก็จะยังคงรอยยิ้มแบบนั้นไว้ต่อไป" ร่างนั้นกระซิบข้างหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเวทนาและเย้ยหยันในคราเดียวกัน "แต่ถ้าคุณก้าวต่อไปข้าง and ทำลายมัน... ตัวตนของคุณครึ่งหนึ่งจะหายไปตลอดกาล และความลับที่เธอซ่อนไว้ จะถูกเปิดเผยพร้อมกับหายนะของโลกใบนี้" เรย์ก้มมองคมดาบที่จ่ออยู่เหนือหัวใจของตนเอง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ แม้สถานการณ์จะบีบคั้นจนแทบไร้ทางออก แต่มุมปากของอดีตโปรไฟล์เลอร์กลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจแบบที่ทำให้คู่สนต้องขมวดคิ้ว "คุณประเมินผมต่ำไปหน่อยนะครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียաբนิ่งแต่มั่นคง "ผมเกลียดการถูกชี้นำมากที่สุด... โดยเฉพาะจากตัวผมเองที่ยอมแพ้ไปแล้ว" สิ้นคำพูด นิ้วมือของเรย์ก็สะบัดออก พลังงานตรรกะขั้นสูงสุดถูกอัดฉีดเข้าไปในแกนกลางพลังงานของห้องควบคุมหลักทันที แสงสีฟ้าสว่างวาบจนกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวทำลายล้างโครงสร้างทั้งหมดขององค์กรเงามืดลงในพริบตา! ร่างเงาแผลเป็นกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนจะสลายกลายเป็นละอองความมืด เรย์ถูกแรงกระแทกซัดกระเด็นถอยหลัง ร่างกายสะบักสะบอมและเต็มไปด้วยบาดแผล ทว่าในวินาทีที่สติกำลังจะเลือนราง ประตูมิติเบื้องหน้าก็เปิดออก พร้อมกับร่างระหงของเด็กสาวในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ที่ก้าวเดินออกมาจากความมืดมิด เซราฟีน่าก้มลงมองเรย์ที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น เศษซากปรักหักพังรายล้อมรอบตัวพวกเขา ดวงตากลมโตคู่สวยคู่นั้นไม่ได้ฉายแววตกใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... เธอกำลังแย้มรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เรย์เคยเห็นมา รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น ความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ และ... พลังงานระดับหายนะที่แท้จริงซึ่งถูกปลดผนึกอย่างสมบูรณ์ "ทำได้ดีมากครับ เรย์ของฉัน..." เซราฟีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย เธอก้มตัวลงมาใกล้ กระซิบข้างหูเขาด้วยถ้อยคำที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "ในเมื่อคุณทำลายกรงขังให้ฉันแล้ว... จากนี้ไป เรามาอยู่ด้วยกันตลอดไปเลยดีไหมคะ?" และก่อนที่เรย์จะทันได้เอ่ยคำพูดใด ระบบภายในหัวก็ดับวูบลง พร้อมกับหน้าจอสีดำสนิทที่ปรากฏข้อความบรรทัดสุดท้ายขึ้นมาด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน: *[ภารกิจล้มเหลว: ตรวจพบการตื่น 100% ของบอสลับ - จุดจบของโลกเริ่มต้น ณ บัดนี้]* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!