รุ่งอรุณหลังสงคราม

"บอกผมมาสิครับ ว่าในสายตาของคุณ... วีรบุรุษคือคนที่รอดชีวิต หรือคนที่เลือกจะพังทลายสถาบันเพื่อสร้างสิ่งใหม่?" เสียงของเรย์ราบเรียบ ทว่าทรงพลังพอจะทำให้ห้องโถงกว้างใหญ่ที่เคยอื้ออึงด้วยเสียงสรรเสริญเงียบกริบลงทันที เขาไม่ได้มองไปยังเบื้องหน้าที่มีเหล่าอาจารย์อาวุโสยืนเรียงแถวเพื่อมอบเกียรติยศ แต่เขากลับจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ซ่อนความพายุไว้เบื้องหลังของเซราฟีน่า เซราฟีน่าไม่ได้ตอบในทันที เธอเพียงขยับยิ้มบางๆ มือเรียวบางที่เคยตวัดดาบสังหารศัตรูอย่างเลือดเย็นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน บัดนี้กลับจัดเนคไทให้เรย์อย่างแผ่วเบาและบรรจงราวกับกำลังจัดระเบียบโลกทั้งใบ "วีรบุรุษก็แค่คำนิยามที่ผู้ชนะเขียนขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความจริงที่น่าสะอิดสะเอียนครับ เรย์" เธอเอ่ยเสียงกระซิบที่ได้ยินกันเพียงสองคน "แต่ถ้าการที่ฉันทำลายสถาบันนี้ลง คือราคาที่ต้องจ่ายเพื่อให้เรายืนอยู่ตรงนี้ด้วยกัน... คุณว่ามันคุ้มค่าไหมล่ะ?" เรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง จอสถานะสีฟ้าโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขามันกำลังรันข้อมูลอย่างบ้าคลั่ง [แจ้งเตือน: ค่าความไม่น่าไว้ใจของ 'เซราฟีน่า' พุ่งสูงขึ้นเป็น 99.9% - ระดับภัยคุกคาม: สูงสุด] [คำเตือน: โครงสร้างความจริงในพื้นที่นี้กำลังถูกบิดเบือนด้วยเจตจำนงของผู้ถูกจับตา] เรย์ถอนหายใจแผ่วเบา เขาเก็บความสงสัยไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เขารู้ดีว่าสงครามที่เพิ่งจบลงไม่ใช่ชัยชนะ แต่มันคือการเริ่มต้นของบททดสอบที่ยากกว่าเดิม เมื่อโลกภายนอกเริ่มรับรู้ถึงวีรกรรมของ 'คู่หูคู่หายนะ' ที่สถาบันไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป "ท่านประธานสถาบันต้องการพบเราครับ" เรย์เปลี่ยนเรื่อง เขาขยับตัวออกห่างจากเซราฟีน่าเล็กน้อย ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วนี้กลับดูเหมือนห้วงเหวที่ไม่อาจข้ามผ่าน "ให้เขาตากหน้ารอไปเถอะ" เซราฟีน่าเดินผ่านเขาไป ทิ้งกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ฤดูหนาวที่แฝงกลิ่นคาวเลือดที่ยังจางหายไปไม่หมด "หลังจากวันนี้ โลกจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว และคนที่กำหนดกติกาใหม่... ก็คือเรา" บรรยากาศในสถาบันหลังสงครามช่างน่าอึดอัด นักเรียนคนอื่นๆ มองมาที่พวกเขาด้วยสายตาที่ผสมปนเปกันระหว่างความหวาดกลัวและการเทิดทูน เรย์กวาดสายตาผ่านฝูงชน เขาเห็นความกลัวที่ซ่อนอยู่ในแววตาของหัวหน้าสภานักเรียน เห็นความริษยาที่พยายามปิดบังของบรรดาชนชั้นสูง แต่สิ่งที่เขาสนใจจริงๆ คือตัวเลขที่ลอยอยู่เหนือหัวของพวกเขาเหล่านั้น [มนุษย์: 34 คน - สถานะ: หวาดระแวง / หวาดกลัว] [ภัยคุกคามที่ซ่อนเร้น: 0.02% (กำลังเพิ่มขึ้น)] เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่สั่นคลอนมาจากรากฐานของอาคาร สถาบันแห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อความรู้ แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อ 'กักขัง' บางสิ่ง และตอนนี้ เมื่อกลอนประตูถูกทำลายลงโดยฝีมือของเซราฟีน่า สิ่งที่อยู่ข้างในก็เริ่มตื่นขึ้น "คุณกำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่ครับ?" เซราฟีน่าหยุดเดินแล้วหันกลับมา เธอเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาคู่เดิมที่เคยอ่อนหวานบัดนี้กลับเป็นประกายลึกซึ้งราวกับหลุมดำ "ผมกังวลว่าสิ่งที่ผมพยายามปกป้อง อาจจะเป็นสิ่งเดียวกับที่คุณพยายามจะปลดปล่อยครับ" เรย์ตอบตรงไปตรงมา เซราฟีน่าหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้เดียงสาจนน่าขนลุก "ถ้าอย่างนั้น เราก็แค่ต้องดูว่าระหว่าง 'ความจริง' กับ 'ความลับ' สิ่งไหนจะตายก่อนกัน" ทันใดนั้น เสียงเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัวของเรย์อย่างรุนแรงจนปวดจี๊ดถึงสมอง [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: 'รุ่งอรุณแห่งความล่มสลาย'] [เงื่อนไข: ปกป้องหัวใจของสถาบันจากภัยคุกคามที่แท้จริง หรือสังหารผู้เป็นเจ้าของภัยคุกคามนั้น] [เวลาที่เหลือ: 00:59:59] เรย์ชะงักกึก เมื่อมองไปที่เซราฟีน่า เขาก็เห็นบางอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน... แถบสถานะของเธอไม่ได้ถูกล็อกไว้ที่ตัวละครอีกต่อไป แต่มันกำลังแสดงตัวเลขที่เป็นอนันต์ "เรย์ครับ" เซราฟีน่าขยับเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบชิดใบหูของเขา "คุณเป็นโปรไฟล์เลอร์ที่เก่งที่สุดที่ผมเคยรู้จัก แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง... คุณไม่ได้กำลังวิเคราะห์อาชญากรคนอื่นอยู่ แต่คุณกำลังวิเคราะห์ตัวตนที่แท้จริงของ 'ผม' ที่อยู่ข้างกายคุณต่างหาก" เธอเอื้อมมือไปแตะที่หน้าอกของเขา สัมผัสที่เย็นเยียบผ่านทะลุเสื้อผ้าเข้าไปถึงหัวใจ "อยากเห็นไหมครับ... สิ่งที่อยู่เบื้องหลังรอยยิ้มนี้?" ก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากห้าม บานประตูใหญ่ของห้องโถงก็พังครืนลงมา พร้อมกับร่างของชายผู้เป็นสัญลักษณ์ของสถาบันที่ก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่บิดเบี้ยวผิดมนุษย์ พร้อมกับฝูงเงาที่ขยับเขยื้อนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา "ยินดีต้อนรับสู่บทสรุปของเรื่องโกหกครับคุณเรย์" เซราฟีน่ากระซิบ ก่อนที่นัยน์ตาของเธอจะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานจนน่าสะพรึงกลัว "ถึงเวลาที่ผมต้องเปิดเผย 'ตัวจริง' ให้คุณเห็นแล้ว" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงสุดท้ายของเหตุการณ์นี้ เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับบทสรุปที่ทุกคนต้องตกตะลึงนะครับ โปรไฟล์เลอร์มือฉมังจะรอทุกคนในตอนถัดไปครับ