รอดตายเพราะคำนวณไว้แล้ว

"ถ้าก้าวพลาดไปเพียงมิลลิเมตรเดียว สมองของพวกเราคงกระเด็นไปติดผนังถ้ำด้านหลังเรียบร้อยแล้วนะครับ เซราฟีน่า" น้ำเสียงของผมราบเรียบจนเกือบจะเย็นชา แม้ว่าคราบเลือดสีดำสนิทของบอสดันเจี้ยนระดับ B อย่าง 'ราชาอสูรเงาพสุธา' จะเปรอะเปื้อนอยู่ทั่วชุดสูทที่เคยเนี้ยบของผมก็ตาม ในฐานะอดีตโปรไฟล์เลอร์ สิ่งที่ผมเชื่อมั่นไม่เคยใช่โชคชะตาหรือปาฏิหาริย์ แต่คือสถิติ รูปแบบพฤติกรรม และความน่าจะเป็นที่ถูกคำนวณเอาไว้ล่วงหน้าแล้วอย่างแม่นยำ เบื้องหน้าของเรา ซากมหึมาของบอสดันเจี้ยนกำลังสลายกลายเป็นละอองแสงสีม่วงเข้ม กลิ่นอายความตายที่กดทับบรรยากาศมานานนับชั่วโมงค่อยๆ เจือจางลง ทว่าความตึงเครียดในอากาศกลับไม่ได้ลดลงตามไปด้วยเลยแม้แต่น้อย เซราฟีน่า—คุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่ยืนอยู่ข้างกายผมในชุดเดรสยาวสีขาวบริสุทธิ์ไร้รอยเปื้อน—กำลังใช้ปลายนิ้วเรียวยาวปัดเส้นผมที่คลอเคลียข้างแก้มอย่างใจเย็น รอยยิ้มหวานหยดที่ปรากฏบนริมฝีปากของเธอนั้น ช่างขัดแย้งกับดวงตากลมโตที่พราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานอย่างสิ้นเชิง "คุณนี่น่าทึ่งเสียจริงนะคะ... เอ่อ หมายถึง คุณนี่น่าทึ่งเสียจริงครับ เรย์" เสียงหวานใสเอ่ยแก้คำพูดตัวเองอย่างลื่นไหล พร้อมกับปรายตามองผมด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ 'ค่าความไม่น่าไว้ใจ' ในระบบการมองเห็นของผมพุ่งทะยานขึ้นสีแดงฉานจนน่าปวดหัว ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางเก็บมีดสั้นเคลือบสารพิษที่ใช้เผด็จศึกเข้าฝักอย่างใจเย็น การเอาชนะบอสดันเจี้ยนตัวนี้ไม่ได้อาศัยพละกำลังที่เหนือกว่า แต่เป็นการใช้จิตวิทยาหลอกล่อให้มันโจมตีจุดอับสายตาที่ผมคำนวณมุมสะท้อนของแสงไว้ล่วงหน้า ทุกอย่างเป็นไปตามสมมติฐานที่ผมวางแผนไว้สามขั้นตอนตั้งแต่ก่อนก้าวเท้าเข้าสู่ดันเจี้ยนแห่งนี้ ไม่มีอะไรบังเอิญทั้งสิ้น "อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นเลยครับ การเอาชีวิตรอดจากดันเจี้ยนนี้เป็นเพียงงานที่ต้องทำให้ลุล่วงเท่านั้น" ผมเอ่ยปฏิเสธการชื่นชมที่เต็มไปด้วยเลศนัยนั้น พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อสำรวจความเสียหาย ทว่า ในจังหวะที่ผมกำลังจะหันหลังเพื่อเก็บไอเทมดรอปจากบอส แผ่นหลังของผมก็พลันเย็นวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน สัญชาตญาณดิบที่ถูกฝึกฝนมาจากการเผชิญหน้ากับฆาตกรต่อเนื่องและอาชญากรตัวฉกาจส่งเสียงกรีดร้องเตือนภัยดังลั่นในหัว *อันตรายระดับวิกฤต! ถอยหนีเดี๋ยวนี้!* ระบบการมองเห็นของผมไม่ได้แสดงผลเป็นตัวเลขค่าความไว้ใจอีกต่อไป แต่มันกำลังเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ บดบังวิสัยทัศน์ทั้งหมดจนมองไม่เห็นแม้แต่เงาของซากบอสดันเจี้ยน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเงื่อนไขลับถูกกระตุ้นโดยไม่คาดคิด] [ภารกิจลับระดับ SSS: "คำสาปแห่งราชันผู้สาบสูญ" เริ่มต้นทำงาน] [คำเตือน: ผู้เล่น 'เรย์' ได้ก้าวล้ำเข้าสู่เขตแดนของ 'บอสลับ' ที่แท้จริง ซึ่งซ่อนเร้นอยู่ภายใต้จิตใต้สำนึกของปาร์ตี้ของคุณ...] เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับสัญญาณเตือนภัยในโรงงานอุตสาหกรรมที่กำลังจะระเบิด ลมหายใจของผมสะดุดไปเสี้ยววินาที ขณะที่อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเป็นไอสีขาวจางๆ จากริมฝีปาก เซราฟีน่ายังคงยืนอยู่ที่เดิม แต่บรรยากาศรอบตัวเธอกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เงาสสีดำทมิฬแผ่ขยายออกมาจากใต้เท้าของเธอราวกับมีชีวิต มันเลื้อยผ่านซากศพของราชาอสูรเงาพสุธาอย่างนิ่มนวล ก่อนจะกลืนกินแสงสว่างทั้งหมดในห้องโถงใต้ดินแห่งนี้จนมืดสนิท รอยยิ้มอ่อนหวานบนใบหน้าของเธอยังคงอยู่ ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ มันล้ำลึกและมืดบอดดั่งห้วงเหวแห่งกาลเวลาที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง "คุณคำนวณไว้ทุกอย่างแล้วจริงๆ ด้วยสินะครับ... เรย์" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นข้างใบหูของผม ทั้งที่เธอยังยืนอยู่ห่างออกไปหลายเมตร "แต่มีความน่าจะเป็นอยู่อย่างหนึ่ง... ที่ต่อให้ฉลาดแค่ไหน คุณก็ไม่มีวันคำนวณมันได้" ผมกัดฟันแน่น สมองทำงานด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อหาทางหนีทีไล่ แต่ทว่าร่างกลับขยับไม่ได้ดั่งใจราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ดวงตาสสีดำสนิทคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่ผม พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนสุดท้ายของระบบที่ดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาท... [ผู้เล่นกำลังจะสูญเสียการควบคุม... ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้ายจากบอสลับที่แท้จริงของคุณ] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับผมในบทนี้นะครับ