รอยร้าวในใจอดีตสามี

"คุณคิดว่าความผิดบาปครั้งนั้น มันชดใช้ด้วยเงินจำนวนเท่าไหร่คะ ธีร์ธัช" เสียงหวานเยียบเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลกหล่นกระทบบรรยากาศในห้องทำงานหรูหรา กอหญ้าไม่ได้แม้แต่จะชายตามองเอกสารข้อเสนอูลค่ามหาศาลที่ถูกผลักมาตรงหน้า ปลายนิ้วเรียวสวยภายใต้เล็บเจลสีนู้ดประดับเพชรเม็ดจิ๋วเคาะลงบนโต๊ะกระจกใสเป็นจังหวะเชื่องช้า ทว่าทรงพลังจนผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับสันหลังวาบ ธีร์ธัชกำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชาในอดีต บัดนี้กลับฉายแววความเจ็บปวดและร้าวรานอย่างปิดไม่มิด ภาพในอดีตย้อนกลับมาหลอนหลอนเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า... ภาพผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เคยคุกเข่าอ้อนวอนขอความเห็นใจในวันที่เธอท้องป่องและไร้ที่พึ่ง ภาพวันที่เขาปัดมือเธอทิ้งอย่างไร้เยื่อใย พร้อมคำพูดใจร้ายที่ตราตรึงอยู่ในความทรงจำว่า *'เด็กในท้องเธอ จะใช่ลูกฉันหรือเปล่าก็ไม่รู้'* ในเวลานั้น เขามันคือซาตานในคราบนักธุรกิจผู้ไร้หัวใจ... "ผมรู้ว่าผมเลว... กอหญ้า" ธีร์ธัชเอ่ยเสียงแหบพร่า สันกรามคมขบเข้าหากันจนนูนเด่น "ผมทำลายคุณ ทำลายช่วงเวลาที่ควรจะมีความสุขที่สุดในชีวิตของคุณ แต่ได้โปรด... ให้โอกาสผมได้แก้ไขมัน ได้ไหมครับ" *ให้โอกาส*... คำนี้ช่างน่าขันในความรู้สึกของกอหญ้า หญิงสาวแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากอิบอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำนั้นช่างเย้ายวนใจ แต่กลับกรีดลึกลงไปในหัวใจของอดีตสามีจนเลือดซิบ เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ โคลงศีรษะเล็กน้อยก่อนจะโน้มตัวลงไปประชิดขอบโต๊ะ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมวานิลลาอันเป็นเอกลักษณ์ลอยกรุ่นแตะนาสิกของเขา กระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ให้ตื่นขึ้นมาแผดเผา "โอกาสเหรอคะ?" กอหญ้าทวนคำ น้ำเสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบจากซาตาน "วันที่ฉันนอนร้องไห้จนสายตาพร่ามัว วันที่ฉันแทบจะไม่มีเงินแม้แต่ค่ารักษาพยาบาลลูก... คุณอยู่ที่ไหนคะ ธีร์ธัช? คุณเคยเหลียวแลฉันบ้างไหม?" มือเรียวเอื้อมไปแตะที่ปกเสื้อสูทเนื้อดีของเขาอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วลากไล้ผ่านปมเนกไทอย่างหยอกเย้า แต่สายตากลับคมกริบราวนใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ธีร์ธัชสะấuเฮือก ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างกายร้อนรุ่มขึ้นมาทันทีเมื่อสัมผัสอันคุ้นเคยและแสนคิดถึงนี้แนบชิด เขาอยากจะคว้าเอวบางนั้นเข้ามากอดแนบอก อยากจะฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นเพื่อสูดดมกลิ่นกายที่เขาเคยละเลย แต่มันไม่มีสิทธิ์นั้นอีกแล้ว "กอหญ้า..." เขาครางชื่อเธอออกมาด้วยความอัดอั้น เมื่อมือเรียวเลื่อนขึ้นมาสัมผัสกรอบหน้าคมคายของเขาเบาๆ "อยากชดใช้เหรอคะ?" เธอยิ้มเยาะ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายแห่งการแก้แค้น "งั้นก็คุกเข่าลงสิคะ... เหมือนที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันในวันนั้น แล้วฉันจะพิจารณาดูว่า... น้ำตาก작ๆ ของคุณ มันมีค่าพอจะให้ฉันชายตาแลหรือเปล่า" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ธีร์ธัชชะงักงัน ศักดิ์ศรีของนักธุรกิจหมื่นล้านค้ำคออยู่ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาที่แข็งกร้าวแต่ทอประกายความเจ็บปวดลึกๆ ของอดีตภรรยา หัวใจที่ด้านชามานานก็พังทลายลงในพริบตา เขาไม่ลังเลอีกต่อไป... ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ บนพื้นพรมราคาแพง ท่ามกลางความตกตะลึงของตัวเองและทุกสิ่งที่เคยยึดถือ กอหญ้ามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน หัวใจกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ ความสะใจแผ่ซ่านปะปนกับความขื่นขมที่ตกค้างในก้นบึ้งของหัวใจ เธอก้มลงใช้ปลายนิ้วเชยคางเขาขึ้นบังคับให้สบตา "จำความรู้สึกตอนนี้เอาไว้นะคะ ธีร์ธัช... เพราะนี่มันยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่ฉันต้องเจอ!" และในเสี้ยววินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุไปด้วยแรงปรารถนาและความเจ็บปวดที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาหน้าห้อง "คุณธีร์คะ ดิฉันมีเอกสารด่วน— อุ๊ย! ขอประทานโทษค่ะ!" เลขาสาวอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นภาพท่านประธานผู้ทรงอิทธิพลกำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าผู้หญิงที่ทรงเสน่ห์ที่สุดในเวลานี้ แต่ไม่ใช่แค่เลขาที่ตกใจ... สายตาของกอหญ้าที่เหลือบมองข้ามไหล่ของเลขาออกไปยังโถงทางเดินด้านนอก กลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ที่ปลายทางเดินนั้น... เด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ ห้าขวบ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา กำลังยืนถือลูกโป่งรูปดาวมองมาทางพวกเขา ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นถอดแบบพิมพ์มาDจากธีร์ธัชราวกับแกะ ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองภาพพ่อของตนที่กำลังคุกเข่าอยู่ ก่อนจะเอียงคอแล้วเอ่ยเรียกเสียงใสที่ดังก้องไปทั่วห้อง "คุณปะป๋าขา... ทำไมถึงไปนั่งตรงนั้นล่ะฮะ?" -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ