ค่ำคืนที่ต้องจดจำ

เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเคล้าไปกับเสียงแก้วแชมเปญกระทบกันเบาๆ ภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาว ทว่าบรรยากาศรอบกาย 'กอหญ้า' กลับไม่ได้รื่นรมย์ตามเสียงเพลงแม้แต่น้อย ชุดราตรีผ้าไหมซาตินสีนพเก้ารัดรูปแนบเนื้อ ขับเน้นทรวดทรงองเอวที่เคยถูกมองข้ามให้โดดเด่นสะดุดตาจนกลายเป็นจุดศูนย์กลางของสายตาผู้คนในค่ำคืนนี้ แต่มีเพียงสายตาคู่เดียวเท่านั้น... สายตาที่แฝงไปด้วยเพลิงโทสะและความโหยหาอย่างล้ำลึก ซึ่งกำลังจ้องมองเธอราวกับจะกลืนกินทั้งตัว "คุณดูโดดเด่นเสียจน... น่ารำคาญใจเลยนะ กอหญ้า" น้ำเสียงทุ้มต่ำคุ้นหูกระซิบติดริมใบหู พร้อมๆ กับแรงโอบกระชับที่เอวคอดโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทันตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์โปรดที่เธอเคยซุกซบอย่างไร้เดียงสาในอดีต ลอยเข้ามาแตะจมูกพร้อมกับไอP ร้อนผ่าวจากร่างกายของ 'ธีร์ธัช' อดีตสามีผู้เคยตราหน้าว่าเธอเป็นเพียงภาระไร้ค่า กอหญ้าไม่ได้สะดุ้งตกใจอย่างที่เขาคาดหวัง ร่างบางเพียงแค่เอี้ยวคอมองเขากลับด้วยรอยยิ้มเยาลึก ดวงตากลมโตที่เคยมีแต่ความเจ็บปวด บัดนี้กลับพราวระยับด้วยประกายแห่งความเหนือกว่า "ปล่อยค่ะ ธีร์ธัช ที่นี่งานการกุศล... คงไม่ดีแน่ถ้าท่านประธานหนุ่มผู้ทรงเกียรติ จะตกเป็นข่าวฉาวกับผู้หญิงที่ท่านเคยหย่าร้างอย่างไร้เยื่อใย" เธอจงใจเน้นเสียงคำว่า 'หย่าร้าง' เพื่อเตือนสติเขา ธีร์ธัชขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้น สัมผัสที่เอวของเธอกระชับแน่นขึ้นราวกับต้องการระบายความอัดอั้น "คิดว่าเปลี่ยนลุคใหม่ กลายเป็นนักบริหารสาวมั่น แล้วจะทำเป็นลืมเรื่องของเราได้งั้นเหรอ? หญ้า... เธอกล้าดียังไงถึงเดินหนีฉัน หลบหน้าฉันทุกครั้งที่มีโอกาส" "เพราะฉันไม่มีธุระอะไรต้องคุยกับคนแปลกหน้าค่ะ" เธอตอบเสียงเรียบ นิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ ความเย่อหยิ่งและท่าทีห่างเหินนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง ธีร์ธัชหมดความอดทน เขาใช้มือข้างหนึ่งรวบเอวบางแล้วลากตัวเธอหลบฉากจากผู้คน เข้ามายังมุมอับสายตาบริเวณระเบียงกระจกด้านนอกที่เชื่อมต่อกับสวนหย่อมส่วนตัว แรงต้านทานของกอหญ้าถูกปัดป่าด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า ก่อนที่แผ่นหลังของเธอจะแนบชิดกับผนังกระจกเย็นเฉียบ โดยมีร่างสูงใหญ่ของเขาตามมาทาบทับ กักขังเธอไว้ในวงแขน ความเงียบสงบยามค่ำคืนถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนแทบหลอมรวมเป็นหนึ่ง ทำให้กอหญ้าได้เห็นร่องรอยความทรมานในดวงตาคมกริบของเขาอย่างชัดเจน แต่นั่นไม่ได้ทำให้ใจเธอดวงนี้ไหวwantsเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความสะใจที่ได้เห็นหมาป่าผู้หยิ่งผยองในอดีต ต้องมาคุกเข่าอยู่ริมฝีปากของความสำนึกผิด "ปล่อยฉัน..." เธอเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามดันแผงอกกว้างของเขาออก "ไม่ปล่อย!" ธีร์ธัชคำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและดุดัน "รู้ไหมว่าฉันแทบคลั่งตอนที่เห็นเธอในชุดนี้ สายตาทุกคู่ที่มองเธอ... ฉันอยากควักมันทิ้งให้หมด! หญ้า เธอเป็นของฉัน เป็นผู้หญิงของฉัน!" "ฉันเคยเป็นของคุณค่ะ! แต่คำว่า 'เคย' มันแปลว่าตอนนี้... เราไม่ได้เป็นอะไรกันเลย" กอหญ้าเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคู่สวยฉายแววเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง "คุณลืมไปแล้วหรือไงคะว่าใครเป็นคนเซ็นใบหย่า แล้วผลักไสฉันออกไปอย่างไร้ความปรานีเอง?" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของธีร์ธัช ราวกับมีคมมีดกรีดลงบนกลางใจ ร่างสูงชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาไหวระริกด้วยความเจ็บปวดที่เพิ่งตระหนักรู้ เขากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก มือหนาที่เคยสั่นเทาเอื้อมขึ้นมาสัมผัสแก้มเนียนนุ่มอย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไป "ฉันรู้... ฉันรู้ว่าฉันมันโง่ ฉันมันเลวร้ายแค่ไหนที่ทิ้งเธอไปในวันที่เธอต้องการฉันที่สุด..." เสียงของเขาพร่าเลือนและสั่นเครือเต็มไปด้วยความสำนึกผิด "แต่ขอร้องล่ะ หญ้า... ให้โอกาสฉันได้ไถ่บาป ได้ไหม? ลงโทษฉัน จะตบ จะตี จะด่าทอฉันยังไงก็ได้ แต่โปรดอย่าทำเมินเฉย... อย่าทำเหมือนฉันไม่มีตัวตนอีกเลย" ความใกล้ชิด กลิ่นกาย และสัมผัสอุ่นร้อนที่ปัดป่ายอยู่ข้างแก้ม ทำให้บรรยากาศรอบตัวเริ่มร้อนระอุขึ้นอย่างน่าประหลาด ธีร์ธัชไม่รอให้เธอกล่าวปฏิเสธอีกต่อไป ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาประกบจูบลงบนเรียวปากยั่วเย้าทันทีอย่างเอาแต่ใจ จูบในคราแรกเต็มไปด้วยความเร่งร้อนและโหยหา ทว่าเมื่อถูกเรียวลิ้นเล็กต้านทาน ธีร์ธัชจึงเปลี่ยนกลยุทธ์เป็นความนุ่มนวลแต่ลึกซึ้ง เขาขบเม้มริมฝีปากเธอบางเบา ก่อนจะแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาเลื่อนลงมาบีบเคล้นสะโพกผายภายใต้ชุดผ้าไหมซาติน ดึงรั้งร่างบางให้แนบชิดอย่างไร้ช่องว่างจนสัมผัสได้ถึงความเร่าร้อนที่ตื่นตัวขึ้นตามสัญชาตญาณ กอหญ้าครางแผ่วในลำคอ สมองที่เคยตั้งกำแพงไว้เริ่มพร่าม่านด้วยฤทธิ์จูบอันช่ำชองและวาบหวาม รสชาติของความแค้นและปรารถนาหลอมรวมกันจนแยกไม่ออก มือเรียวที่เคยผลักไส กลับเปลี่ยนเป็นจิกเกร็งลงบนลาดไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ริมฝีปากร้อนผ่าวถอนออกอย่างอ้อยอิ่ง หยาดน้ำใสเชื่อมโยงระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่ท่ามกลางแสงไฟสลัวยามราตรี ธีร์ธัชหอบหายใจหนักหน่วง หน้าผากแนบชิดกับหน้าผากของเธอ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยไฟสวาทที่ลุกโชน "คุณมันร้ายกาจที่สุด..." ธีร์ธัชกระซิบเสียงพร่า พร้อมจะบดจูบลงมาอีกครั้ง ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะประכולกันอีกครา เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยของแขกเหรื่อกลุ่มหนึ่งก็ดังใกล้เข้ามาทางระเบียง กอหญ้าได้สติขึ้นมาทันที เธออกแรงผลักอกเขาออกเต็มแรง พร้อมกับจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยใบหน้าแดงก่ำ "จำไว้ว่านี่คือความผิดพลาดค่ะ ธีร์ธัช" เธอกระซิบด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้างานไปอย่างไร้เยื่อใย ธีร์ธัชมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งลุ่มหลง ทั้งเจ็บปวด และโหยหา เขาpoweredตัวพิงกำแพงกระจกอย่างหมดแรง ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นบางสิ่งตกอยู่บนพื้นหญ้าใกล้กระถางต้นไม้... มันคือกระเป๋าเงินใบเล็กของกอหญ้าที่ทำตกไว้ตอนยื้อยุดกัน ชายหนุ่มก้มลงหยิบมันขึ้นมาด้วยความตั้งใจจะวิ่งตามไปคืน แต่เมื่อเปิดซิปออกเพื่อดูบัตรประจำตัว ปรากฏว่าสิ่งแรกที่ร่วงหล่นลงบนฝ่ามือของเขา... กลับไม่ใช่บัตรเครดิต แต่เป็นภาพถ่ายใบเล็กของเด็กชายวัยประมาณสามขวบคนหนึ่ง... เด็กชายที่มีดวงตากลมโตและเค้าโครงหน้าถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ