กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย

กลิ่นหอมของกำยานกลิ่นกุหลาบป่าผสมอำพันลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวสีนวลจากโคมไฟคริสตัลสาดส่องกระทบกับเรียวขาภายใต้กระโปรงทรงสอบผ่าข้างสูงของกอหญ้า หญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทกำลังยืนไขว้แขนมองผ่านกระจกใสบานใหญ่ลงไปยังเบื้องล่าง ซึ่งเป็นลานจอดรถ V.I.P. ของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวแห่งนี้ รอยยิ้มมุมปากของเธอไม่ได้บ่งบอกถึงความยินดี แต่มันเคลือบไว้ด้วยความเย้ยหยันอันแสนอันตราย "คุณยังยืนยันว่าโครงการร่วมทุนนี้จะเซ็นสัญญาโดยไม่มีฉันไม่ได้อย่างนั้นหรือคะ, คุณธีร์ธัช" น้ำเสียงหวานใสที่เคยสั่นเครือและอ้อนวอนเขาในอดีต บัดนี้กลับราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังราวกับราชสีห์ที่กำลังคุมเกมอยู่เหนือเหยื่อ ธีร์ธัช ชายหนุ่มผู้ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษยืนอยู่เบื้องหลังเธอ ระยะห่างระหว่างเขากับเธอนั้นใกล้เสียจนเขาสามารถสูดดมกลิ่นกายหอมหวานที่คุ้นเคย—กลิ่นที่เคยทำลายสติสัมปชัญญะของเขามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนในอดีต—แต่ในยามนี้ มันกลับเป็นกลิ่นอายของความแค้นที่แผดเผาหัวใจเขาให้แหลกละเอียด "กอหญ้า... เธอเปลี่ยนไปมากนะ" เสียงทุ้มต่ำพยายามควบคุมความสั่นพร่าในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองแผ่นหลังระหงที่ตั้งตรงอย่างทระนง "เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เอาแต่ร้องไห้รอฉันกลับบ้านเมื่อสามปีก่อนอีกแล้ว" กอหญ้าค่อย ๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตคู่สวยที่ฉาบไล้อายไลเนอร์เฉี่ยวคมมองทะลุผ่านร่างสูงราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ปล่อยให้ความเงียบเข้ากดดันบรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่จนแทบหายใจไม่ออก "คนเราถ้ายังอยู่ที่เดิม... ก็คงเป็นเหยื่อให้คุณเหยียบย่ำเล่นไปตลอดชีวิตน่ะสิคะ" เธอก้าวเข้าไปใกล้เขาช้า ๆ รองเท้าส้นสูงคู่สวยกระทบพื้นหินอ่อนเกิดเสียงก้องกังวาน "แต่เสียดาย... ที่ฉันไม่ใช่คนโง่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว" สายตาของธีร์ธัชจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงกุหลาบ เขารู้สึกได้ถึงความปั่นป่วนในช่องท้อง—ความต้องการที่ดิบเถื่อนและคุ้นเคยกำลังตื่นขึ้นมาต่อกรกับความเจ็บปวดในอก เขายื่นมือหนาหมายจะคว้าข้อแขนเรียวของเธอเหมือนที่เคยทำในอดีต ทว่ากอหญ้ากลับไวกว่า เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวพร้อมกับยกมือขึ้นปัดป้องอย่างไม่ไว้หน้า ดวงตาคู่นั้นฉายแววรังเกียจอย่างเปิดเผยจนธีร์ธัชต้องชะงักมือค้างกลางอากาศ "อย่าแตะต้องตัวฉัน... ถ้าคุณยังไม่อยากให้ฉันยกเลิกสัญญามูลค่าพันล้านนี้" น้ำเสียงของเธอเฉียบขาดและเยือกเย็น ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาในอกของอดีตสามี ธีร์ธัชขบกรามแน่นจนสันนูน เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า วันหนึ่งผู้หญิงที่เคยยอมจำนนต่อตัณหาและความเย็นชาของเขา จะกลายมาเป็นคนควบคุมชะตาชีวิตทางธุรกิจของเขาได้เบ็ดเสร็จเช่นนี้ แต่สิ่งที่รบกวนจิตใจของเขายิ่งกว่าเรื่องธุรกิจ... กลับเป็นตัวตนของ 'คู่แข่ง' คนสำคัญที่เพิ่งเข้ามาซื้อหุ้นใหญ่ในโปรเจกต์นี้ร่วมกับกอหญ้า เมื่อครู่... ตอนที่เขาเดินสวนกับชายหนุ่มลึกลับคนนั้นที่หน้าห้องประชุม กลิ่นน้ำหอมที่โชواมาปะทะจมูก... มันไม่ใช่กลิ่นของผู้ชายทั่วไป มันคือกลิ่น 'วานิลลาผสมมัสก์' ชนิดเดียวกับที่เขาแอบเห็นในห้องนอนของกอหญ้าเมื่อคืนก่อน! สายตาคมกริบหรี่ลงด้วยความสงสัยและความหึงหวงที่ตีรวนขึ้นมาจนแทบคลั่ง "ไอ้สารเลวนั่น..." ธีร์ธัชพึมพำกับตัวเองด้วยความเคียดแค้น นึกถึงใบหน้าเรียบเฉยและท่าทีสนิทสนมเกินงามของชายหนุ่มคู่แข่งคนนั้นที่ยืนเคียงข้างกอหญ้าในงานเลี้ยงเปิดตัว "มันเป็นใครกันแน่... กอหญ้า? ทำไมเธอถึงสนิทกับมันนัก!" กอหญ้าหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูไพเราะแต่กลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนฟัง เธอยกมือขึ้นกอดอก มองอดีตสามีด้วยแววตาสمเพชเวทนา "อยากรู้เหรอคะ?" เธอย่างสามขุมเข้าไปใกล้เขาอีกครั้ง กลิ่นหอมเย้ายวนแผ่ซ่านจนธีร์ธัชต้องสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว "คนที่คุณกำลังสงสัย... เขาไม่ได้มีดีแค่หน้าตาหรอกนะคะคุณธีร์ธัช... แต่เขาเป็น 'คนรักใหม่' ที่เติมเต็มในส่วนที่คุณเคยทำลายมันจนแหลقสลาย... และที่สำคัญที่สุด..." กอหญ้าโน้มใบเข้าไปกระซิบข้างใบหูของชายหนุ่ม แผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำจนหัวใจของธีร์ธัชกระตุกวูบ "...เขาคือคนเดียวกับที่ถือเอกสารสำคัญชิ้นนั้น... เอกสารที่กำลังจะทำให้คุณสูญสิ้นทุกอย่าง แม้กระทั่งบริษัทที่คุณรัก" ธีร์ธัชเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับกลับมามองหน้าอดีตภรรยาที่ตอนนี้ยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ในวินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยปากถามความจริง แสงไฟจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของกอหญ้าก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากกล้องวงจรปิดหน้าห้องพักส่วนตัวของเธอ และภาพที่ปรากฏบนหน้าจอนั้น... ทำให้ลมหายใจของอดีตสามีผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับสะดุดกึกทันที! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ