เกมนอกกฎหมายธุรกิจ

สายตากลมโตคู่นั้น... ดวงตาที่ถอดแบบมาจากนัยน์ตาคมกริบของเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน กำลังกะพริบปริบๆ มองผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มไว้ หัวใจของธีร์ธัชหล่นวูบลงไปกองที่ตาตุ่ม ราวกับมีค้อนเหล็กมหึมาฟาดซ้ำลงกลางอกจนแหลกสลาย เลือดในกายที่เคยสูบฉีดอย่างร้อนรุ่มจากสัมผัสวาบหวามเมื่อครู่ เย็นเฉียบลงจนกลายเป็นน้ำแข็งในชั่วพริบตา เขาลืมหายใจ สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ร่างสูงใหญ่แข็งค้างอยู่ท่าเดิม มือหนาที่ยังคงรั้งชายสูทตัวยาวคลุมร่างอรชรของกอหญ้าไว้สั่นเทาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เด็กชายตัวน้อยในชุดนอนลายการ์ตูนเอียงคอสงสัย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำใสเสียงแจ๋วที่ทำเอาคนเป็นพ่อใจกระตุกวาบ "คุณปู่... เอ๊ย คุณน้าขา แอบเล่นซ่อนหากับคุณแม่เหรอฮะ ทำไมหน้าแดงกันจัง" คำว่า 'คุณปู่' ที่เกือบหลุดออกมาจากปากเล็กๆ นั่นบาดลึกเข้า Zช่องอกของธีร์ธัชจนเจ็บแปลบ เขารู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ เด็กคนนี้... อายุสามขวบ นั่นหมายความว่า... มันคือช่วงเวลาไล่เลี่ยกับวันที่เขาหย่าขาดและขับไล่เธอออกไปจากชีวิตอย่างไม่ใยดีเมื่อสามปีก่อนพอดิบพอดี! "น้องตฤณ..." เสียงหวานใสแต่เยียบเย็นดังขึ้นจากด้านหลัง กอหญ้าไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกตกใจอย่างที่เขาคาดคิดแม้แต่น้อย เธอดึงสาบสูทออกจากมือเขาอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววตัดพ้อและหยาดน้ำตาเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า เธอจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยด้วยท่าทีสุขุม ก่อนจะก้าวผ่านร่างที่ยืนแข็งเป็นหุ่นกระบอกของเขาออกไปหาลูกชาย ภาพที่อดีตภรรยาตัวน้อยย่อตัวลงอุ้มเด็กชายขึ้นแนบอก ปลายนิ้วเรียวสวยลูบกลุ่มผมนุ่มฟูอย่างทะนุถนอม รอยยิ้มอ่อนโยนที่เธอมีให้ลูกน้อยช่างงดงามราวกับภาพวาด แต่สำหรับธีร์ธัชแล้ว... มันคือภาพบาดตาที่ตอกย้ำความโง่เขลาเบาปัญญาของตนเองในอดีตอย่างสาสมที่สุด "ดึกมากแล้วทำไมยังไม่นอนคะคนเก่ง หิวรึเปล่า" เสียงของกอหญ้าทุ้มนุ่มละมุน ช่างแตกต่างจากยามที่เธอต้องปะทะคารมกับเขาลิบลับ "ตฤณตื่นมาไม่เจอคุณแม่ฮะ... แล้วเสียงดังอะไรเหรอฮะ เหมือนมีใครทำอะไรตกเลย" เด็กน้อยเอียงซบลงกับลาดไหล่บางพลางปรือตาด้วยความง่วงงุน "ไม่มีอะไรค่ะ สงสัยคุณแม่จะทำเอกสารหล่นน่ะ ลูกไปนอนต่อนะคะ เดี๋ยวแม่ตามไป" เธอกล่อมเด็กชายจนเคลิ้มหลับในอ้อมแขน ก่อนจะอุ้มร่างเล็กกลับเข้าไปในห้องนอนแล้วปิดประตูลงกลอนอย่างเบามือ ทุกการกระทำของเธออยู่ในสายตาของธีร์ธัชตลอดเวลา เขายืนพิงกรอบประตูห้องทำงานด้วยสภาพจิตใจที่ยับเยิน ชายผู้ทรงอิทธิพลที่ใครๆ ต่างเกรงกลัวในโลกธุรกิจ บัดนี้กลับรู้สึกเหมือนคนไร้ค่าที่แม้แต่สิทธิ์จะเอ่ยถามยังไม่มี เมื่อกอหญ้าเดินกลับออกมา สีหน้าอ่อนโยนเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงนักบริหารสาวผู้ทรงเสน่ห์และเยือกเย็น เธอยืนกอดอกพิงผนังห้องฝั่งตรงข้าม ปรายตามองอดีตสามีด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก ช่างเป็นรอยยิ้มที่ทั้งทรงพลังและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ตกใจมากเหรอคะ... คุณธีร์ธัช" น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ธีร์ธัชก้าวเข้าไปหาเธอทีละก้าว ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้นตันใจ เขามองหน้าหญิงสาวที่เขาเคยคิดว่าไม่มีค่าอะไรในชีวิต แต่วันนี้เธอกลับกลายเป็นโลกทั้งใบที่เขาไขว่คว้าเท่าไหร่ก็ไม่มีวันเอื้อมถึง "กอหญ้า..." เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน "เด็กคนนั้น... ลูกของผมใช่ไหม" หญิงสาวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาจนคนฟังรู้สึกชาไปทั้งตัว "ทำไมคะ? เพิ่งจะมีสมองคิดได้งั้นเหรอว่าช่วงเวลาสามปีที่ผ่านมา มันตรงกับวันที่คุณเซ็นใบหย่าให้ฉันพอดี" เธอย้อนถามเสียงเฉียบคม ก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างไม่เกรงกลัว "แปลกนะคะ คนระดับคุณ ธีร์ธัช ผู้บริหารมือทองที่วิเคราะห์ตัวเลขผลกำไรได้แม่นยำทุกกระเบียดนิ้ว แต่กลับโง่เง่าเรื่องใกล้ตัวจนมองไม่เห็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง" "ผม..." ธีร์ธัชพูดไม่ออก ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนจุกแน่นที่ลำคอ มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะต้องเรียวแขนกลมกลึงเพื่อขอร้อง แต่กลับถูกเธอปัดออกอย่างไร้เยื่อใย "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" กอหญ้าตวาดกร้าว นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกเก็บกดไว้มานานสามปี "คุณไม่มีสิทธิ์นั้นอีกแล้ว ธีร์ธัช! สามปีที่ผ่านมา คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันจนไม่เหลือชิ้นดี คุณเขี่ยฉันทิ้งเหมือนสิ่งของไร้ค่าในวันที่ฉันอ่อนแอที่สุด... แล้วคิดเหรอว่าพอเห็นหน้าเด็กคนนี้แล้ว คุณจะกลับมาทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อได้อย่างหน้าด้านๆ น่ะ!" "ฉันขอโทษ..." คำพูดที่ไร้ค่าที่สุดในสายตาเธอหลุดออกมาจากริมฝีปากของนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง "ตอนนั้นฉันมันตาบอด ฉันถูกความโลภครอบงำ ฉัน..." "คำขอโทษของคุณมันมีค่าเท่ากับเศษกระดาษทิชชูใช้แล้วค่ะ!" กอหญ้าตัดบททันควัน น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวดในอดีตที่ยังคงฝังรากลึก แต่แววตากลับเด็ดเดี่ยวเกินกว่าที่ใครจะสั่นคลอนได้ "เก็บคำขอโทษของคุณไว้ใช้ตอนที่บริษัทของคุณกำลังจะพังไม่เป็นท่าดีกว่านะคะ... เพราะเกมธุรกิจที่คุณกำลังเล่นอยู่ตอนนี้ ฉันนี่แหละจะเป็นคนกระชากหน้ากากและฮุบส่วนแบ่งการตลาดที่คุณหวงนักหวงหนามาไว้ในมือให้หมด!" คำประกาศกร้าวทำเอาธีร์ธัชชะงักงัน เขารู้ดีว่าเธอไม่ได้พูดเล่น ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา หุ้นส่วนรายใหญ่หลายรายถอนตัวออกจากการร่วมทุนกับบริษัทของเขาอย่างกะทันหัน และบริษัทคู่แข่งรายใหม่ที่พุ่งทะยานขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวดอกเห็ดหลังฝน... แท้จริงแล้วมีชื่อของ 'กอหญ้า' เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่เบื้องหลังทั้งหมด! เธอกลับมาเพื่อแก้แค้น... กลับมาเพื่อเอาคืนทุกหยดน้ำตาที่เขาเคยฝากไว้ "เธอคิดจะทำลายฉันจริงๆ เหรอ กอหญ้า แม้กระทั่งบริษัทที่ฉันสร้างมากับมือเนี่ยนะ" เขาสบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดระคนตัดพ้อ "บริษัทที่คุณสร้างมาด้วยการเหยียบย่ำหัวใจของฉัน... ทำไมฉันจะทำลายไม่ได้ล่ะคะ" กอหญ้ายกยิ้มมุมปาก ขยับกายเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปากหยักหนาด้วยน้ำเสียงกระเส่าเย้ายวนที่จงใจปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเขา "และบอกไว้ก่อนเลยนะ... ว่าเกมธุรกิจนอกกฎหมายที่คุณกำลังพยายามจะซิกแซกเพื่อเอาชนะฉันน่ะ ฉันถือไพ่เหนือกว่าคุณทุกใบ..." พูดจบเธอก็ผละถอยหลังออกไปช้าๆ ทิ้งให้ธีร์ธัชยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง ความรู้สึกร้อนรุ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่จากความต้องการทางกายเหมือนเมื่อครู่ แต่เป็นเพลิงโทสะและแรงปรารถนาอันบ้าคลั่งที่อยากจะสยบหญิงสาวผู้พยศคนนี้ให้อยู่หมัด ทว่า... ก่อนที่เขาจะได้ก้าวตามร่างบางที่กำลังจะเดินลับหายเข้าห้องนอน เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *ติ๊ง!* ธีร์ธัชขมวดคิ้วมุ่น หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูด้วยความหงุดหงิด แต่เพียงแค่กวาดสายตาอ่านบรรทัดแรกของเอกสารลับที่ถูกส่งเข้ามาจากสายสืบส่วนตัว เลือดในกายของเขาก็เย็นเฉียบลงยิ่งกว่าเก่า ภาพถ่ายใบเสร็จการโอนเงินก้อนโตจากบัญชีลับของบริษัทคู่แข่ง... โอนตรงไปยังบัญชีส่วนตัวของ 'กรรมการบริหารสูงสุด' ผู้เป็นเสาหลักค้ำจุนอาณาจักรธุรกิจของเขาเอง! และชื่อของคนที่ทรยศหักหลังเขา... กลับไม่ใช่คนอื่นไกล แต่เป็น 'คนที่เขารักและไว้ใจที่สุด' รองจากกอหญ้า! ขอบคุณที่ติดตามอ่าน "ทัณฑ์สวาทอดีตสามีผู้ไร้หัวใจ" ไปด้วยกันนะคะ นำเสนอโดย รสรินกลิ่นกำมะหยี่ ค่ะ