เปลวไฟที่โหมกระพือ

“ปล่อยค่ะคุณธีร์... ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่จะมาทำรุ่มร่ามกับกอหญ้าได้” เสียงของหญิงสาวนิ่งสนิท ทว่าสั่นไหวด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ใต้ท่าทีเย่อหยิ่ง ทันทีที่ประตูกระจกบานหรูของห้องทำงานปิดสนิทลง ร่างสูงใหญ่ของธีร์ธัชก็กักขังเธอไว้ระหว่างแผ่นหลังของเขากับบานประตูที่เย็นเฉียบ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่เธอเคยหลงใหลในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นที่ปลุกเร้าความเจ็บปวดให้พุ่งพล่านขึ้นมาเหมือนไฟที่ถูกราดด้วยน้ำมัน “ทำไมจะไม่ได้?” ธีร์ธัชกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินผิวแก้มจนกอหญ้าต้องหลับตาแน่น มือหนาของเขาไม่ได้หยาบคาย แต่มันกลับตรึงข้อมือเธอไว้เหนือศีรษะอย่างมั่นคง “ในเมื่อเธอก็รู้ดีว่าร่างกายของเธอ... มันไม่เคยลืมรสสัมผัสของฉัน” “นั่นมันก็แค่เรื่องในอดีต” กอหญ้าเชิดหน้าขึ้น แม้ดวงตาจะวาววับด้วยหยาดน้ำที่คลอหน่วง แต่เธอก็ไม่ยอมให้มันร่วงหล่นลงมาให้คนใจร้ายได้สมเพช “คุณทิ้งขว้างมันไปเอง ธีร์ธัช อย่ามาเรียกร้องความสัมพันธ์จากซากปรักหักพังที่คุณเป็นคนทำลายด้วยตัวเองเลย” “ถ้าฉันทำลายมัน... ฉันก็จะสร้างมันขึ้นมาใหม่!” คำประกาศกร้าวมาพร้อมกับจุมพิตที่หนักหน่วงและเร่าร้อนราวกับจะสูบเอาวิญญาณ ธีร์ธัชไม่ได้ออมแรง เขาบดเบียดริมฝีปากลงมาด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปี กอหญ้าพยายามเบือนหน้าหนี แต่ฝ่ามือหนาที่เชยคางเธอขึ้นมาทำให้เธอต้องเผชิญหน้ากับดวงตาที่ลุกโชนด้วยไฟปรารถนา สัมผัสของเขา... ทั้งร้ายกาจและหอมหวาน มันละลายเกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้นมาอย่างเหนียวแน่นจนพังทลายลงในพริบตา กอหญ้าไม่ได้สู้ต่อ แต่เธอกลับปล่อยให้มือที่เคยพยายามผลักไสเปลี่ยนเป็นจิกเกร็งลงบนไหล่กว้างของเขา ความเจ็บปวดในอดีตถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่รุกเร้าจนสติสัมปชัญญะเลือนหาย เสื้อเชิ้ตราคาแพงของเธอถูกปลดกระดุมออกด้วยความรีบร้อน ธีร์ธัชไม่รอช้าที่จะซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นกายสาวที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นขึ้นมาอย่างเต็มกำลัง เขาขบเม้มผิวเนียนละเอียดนั้นด้วยความหลงใหลราวกับต้องการทำเครื่องหมายจองจำเธอไว้ชั่วนิรันดร์ “กอหญ้า... บอกฉันสิ ว่าเธอไม่ได้รู้สึกอะไรเลย” เขาเงยหน้าขึ้นถาม น้ำเสียงแหบพร่าพลางไล้นิ้วมือไปตามส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างที่บัดนี้ดูเซ็กซี่และทรงเสน่ห์มากกว่าวันที่ยังเป็นแค่ภรรยาไร้เดียงสาในวันวาน “ไอ้คนเห็นแก่ตัว...” กอหญ้ากัดริมฝีปากแน่น เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาเมื่อนิ้วเรียวยาวของเขาแทรกซึมเข้าสู่จุดกึ่งกลางของความรู้สึกผ่านเนื้อผ้าบางเบา เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำ แต่ตอบแทนด้วยการปรนเปรอที่เร่งเร้าจนเธอต้องแผ่นหลังแนบชิดไปกับประตูไม้ ความร้อนแรงที่ส่งผ่านสัมผัสทำให้โลกทั้งใบหมุนคว้าง กอหญ้ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขาดใจเมื่อธีร์ธัชช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกก่อนจะพาร่างไปวางลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ข้าวของบนโต๊ะถูกปัดกวาดร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังโครมคราม แต่ไม่มีใครสนใจ เขาสอดแทรกตัวตนเข้าไปในความอ่อนนุ่มที่โหยหาเขาไม่แพ้กัน ความรู้สึกตึงแน่นที่ประสานเข้าหากันทำให้ทั้งคู่หลุดเสียงครางออกมาพร้อมกันด้วยความสุขสมที่เกินจะบรรยาย ธีร์ธัชขยับกายเป็นจังหวะที่เนิบนาบในตอนแรก ก่อนจะทวีความรุนแรงและร้อนแรงขึ้นตามไฟปรารถนาที่โหมกระพือ ทุกสัมผัสที่เขาปรนเปรอคือการไถ่บาปในสิ่งที่เขาเคยทำผิดพลาด แต่สำหรับกอหญ้า... มันคือสงครามที่เธอกำลังจะชนะ เพราะเขากำลังกลายเป็นทาสของความเสน่หาที่เธอเป็นคนควบคุม ในจังหวะสุดท้ายที่ทั้งคู่พุ่งทะยานสู่ห้วงลึกของความสุข กอหญ้ากอดรัดแผ่นหลังกว้างของเขาไว้แน่น เธอไม่รู้ว่านี่คือชัยชนะหรือจุดเริ่มต้นของความพ่ายแพ้ครั้งใหม่ แต่ในวินาทีที่เขากระซิบชื่อเธอข้างหูด้วยความรักที่เปี่ยมล้น เธอรู้เพียงว่าหัวใจที่เคยตายด้านไปแล้ว บัดนี้กลับมาเต้นแรงอีกครั้ง... แม้จะเป็นความแรงที่มาพร้อมกับอันตรายก็ตาม ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของกิจกรรมที่เพิ่งผ่านพ้น ธีร์ธัชกระชับร่างบางที่ยังคงหอบหายใจไว้ในอ้อมแขน เขากดจูบลงบนขมับของเธอด้วยความอ่อนโยนที่แตกต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง “ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปอีกแล้ว กอหญ้า... ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม” กอหญ้าไม่ได้ตอบ เธอมองผ่านไหล่ของเขาไปยังภาพสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่ แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนหวานเป็นความนิ่งเรียบที่อ่านไม่ออก เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่ตกอยู่บนพื้นเพื่อจะเช็กข้อความ แต่แล้วสายตาก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อเห็นหน้าจอที่เปิดค้างไว้ มันไม่ใช่ข้อความจากเลขาส่วนตัว แต่เป็นอีเมลแจ้งเตือนจากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่เธอเคยไปตรวจเมื่อสัปดาห์ก่อน และไฟล์แนบที่เปิดค้างอยู่คือ... 'รายงานผลการตรวจ DNA' ชื่อของ 'ธีร์ธัช' ปรากฏอยู่บนผลตรวจในฐานะบิดา และอีกชื่อหนึ่งคือชื่อของ 'เด็กชายตัวน้อย' ที่เธอกำลังพยายามปกปิดเขามาตลอดหลายปี ธีร์ธัชที่สังเกตเห็นท่าทางแปลกไปของเธอจึงขยับตัวเข้ามาใกล้ พร้อมกับเอ่ยถามด้วยความสงสัย “มีอะไรหรือเปล่า หญ้า?” มือของเขาเอื้อมหมายจะคว้าโทรศัพท์ในมือเธอ แต่กอหญ้ากลับเบี่ยงตัวหลบด้วยท่าทางตื่นตระหนก สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอนั้น หัวใจของธีร์ธัชเต้นรัวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกเมื่อเห็นคำว่า 'ผลการวิเคราะห์' เด่นหราอยู่ตรงหน้า กอหญ้าเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก เธอจะทำอย่างไรเมื่อความลับที่เธอใช้เป็นป้อมปราการสุดท้าย กำลังถูกเขากระชากออกมาดูด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสัยเช่นนี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงอยู่เคียงข้างและเดินทางไปพร้อมกับรสรินนะคะค่ะ