อดีตที่ตามหลอกหลอน

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูหรา แทบไม่ได้ช่วยเจือจางความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ในอกของกอหญ้าเลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่สวยที่ผ่านการผ่านพ้นมรสุมชีวิตมาอย่างโชกโชน กำลังจ้องมองภาพสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกเงาบานใหญ่ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย หัวใจดวงนี้เต้นระรัวราวกับกลองเพล สะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ยามเมื่อนึกถึงแววตาคู่คมกริบของธีร์ธัชเมื่อครู่... แววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ความสงสัย และความพยายามที่จะรื้อฟื้นซากปรักหักพังที่เขาเป็นคนลงมือทำลายมันด้วยมือของเขาเอง รอยเม้มริมฝีปากของเธอแน่นสนิทจนแทบจะห่อหุ้มด้วยรสเลือดฝาด *เขาคาดคั้น... เขากำลังจะกระชากความลับที่เธอใช้หยาดน้ำตาและเลือดเนื้อปกป้องมันไว้ทั้งชีวิตออกมา* กอหญ้าหลับตาลงช้าๆ พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกสติสัมปชัญญะที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมา แต่ทว่า... ทันทีที่เปลือกตาปิดสนิท ภาพความทรงจำสีเทาหม่นในอดีตก็ไหลบ่าเข้ามาโจมตีราวกับเขื่อนแตก *มันคือคืนนั้น... คืนที่ฝนตกกระหน่ำราวกับฟ้าถล่ม* เสียงฟ้าผ่าคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นในคืนนั้น แทบจะกลบเสียงสะื้นไห้ของหญิงสาวที่นั่งคุดคู้กอดเข่าตัวเองอยู่บนพื้นห้องนอนเย็นเยียบ กอหญ้าจำความรู้สึกหนาวเหน็บที่เสียดแทงทะลุผ่านผิวเนื้อไปถึงขั้วหัวใจได้ดี ในอ้อมแขนของเธอตอนนั้นไม่ใช่ตุ๊กตาหรือความหวัง แต่เป็นความว่างเปล่าอันแสนทรมานหลังจากที่เธอเพิ่งสูญเสียลูกน้อยในครรภ์ไปจากความเครียดและความเย็นชาของสามี ธีร์ธัชยืนอยู่ตรงนั้น... ตรงหน้าประตูกระจกที่สะท้อนภาพหยาดฝนโปรยปราย ชุดสูทสีเข้มของเขายังคงเนี๊ยบกริบ ตัดกับจิตใจที่ไร้ซึ่งความปรานีโดยสิ้นเชิง "คุณจะเซ็นใบหย่าให้ผมได้หรือยัง กอหญ้า" น้ำเสียงของเขาในวันนั้นเรียบเฉย เย็นชา และไร้ซึ่งเยื่อใยราวกับเธอเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่งที่หมดประโยชน์ "ธีร์... ฟังฉันก่อนนะคะ ลูกของเรา... ฮឹក... ลูกของเราเพิ่งจะ..." เสียงสะื้นของเธอขาดห้วง ร่างกายบอบบางสั่นเทาด้วยพิษไข้และความเจ็บปวดจากการแท้งบุตร เลือดสีจางยังคงเปรอะเปื้อนชุดนอนสีขาว แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย หากแต่เป็นสายตาที่ทอดมองมาที่เธอ... สายตาที่ปราศจากความรัก ความเห็นอกเห็นใจ หรือแม้กระทั่งความเป็นมนุษย์ "อย่าเอาเรื่องเหลวไหลมาอ้างเพื่อรั้งผมไว้เลย กอหญ้า" ธีร์ธัชปัดมือเธอออกอย่างไม่ใยดี ราวกับรังเกียจที่จะต้องสัมผัสโดนตัวเธอ "ผมหมดความอดทนกับความน่าเบื่อของคุณเต็มทีแล้ว ใบหย่าอยู่บนโต๊ะ เซ็นซะ แล้วผมจะให้เงินคุณก้อนหนึ่งเพื่อตั้งตัว... ถือว่าเป็นการชดเชยเวลาที่ผ่านมาก็แล้วกัน" "ชดเชยเหรอคะ?" กอหญ้าเงยหน้าขึ้นมองสามีด้วยดวงตาที่แดงก่ำและบวมเป่ง หยาดน้ำตาผสมปนเปไปกับหยาดเหงื่อและความสิ้นหวัง "เงินพวกนั้นมันซื้อลูกของเราคืนมาได้ไหมคะ ธีร์... ฮือก... คุณใจร้ายเกินไปแล้ว ใจร้ายที่สุด!" "ถ้าคุณคิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่โตนัก ก็ตามใจ... แต่จำไว้ว่าผมจะไม่ให้อะไรคุณมากกว่านี้อีกแล้ว" เขาพูดแค่นั้น... ก่อนจะหันหลังเดินก้าวออกไปจากห้อง ทิ้งเธอไว้จมอยู่กับกองเลือด ความเจ็บปวด และเสียงฟ้าคำรามอย่างไร้ความปรานี เสียงปิดประตูดังปังในคืนนั้น กลายเป็นเสียงฝังกลบความรัก ความศรัทธา และความเป็นภรรยาของกอหญ้าให้ตายทั้งกลม พรึบ! กอหญ้าสะดุ้งสุดตัว ลืมตาโพลงขึ้นมาท่ามกลางความจริงในห้องทำงานปัจจุบัน เม็ดเหงื่อผุดพรายซึมตามไรผมและเนินอกอิ่ม เธอยกมือขึ้นแตะหน้าอกข้างซ้ายที่กำลังกระเพื่อมไหวขึ้นลงอย่างรุนแรง หัวใจดวงนี้ในวันนี้ไม่ใช่ดวงเดิมที่อ่อนแอและยอมให้ใครย่ำยีได้อีกต่อไปแล้ว "ผ่านไปกี่ปีแล้วนะ..." เธอพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว "ความเจ็บปวดในคืนนั้น... ฉันจำมันได้ขึ้นใจเลยล่ะค่ะ ธีร์ธัช" เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งเบาๆ ก่อนที่ร่างสูงสง่าของเลขาฯ สาวจะผลักเข้ามาพร้อมกับเอกสารกองโต แต่ก่อนที่เลขาฯ จะทันได้เอ่ยอะไร ร่างสูงใหญ่ของใครอีกคนก็แทรกตัวผ่านเข้ามาในห้องเสียก่อน ธีร์ธัช... เขากลับมาเร็วกว่าที่เธอคาดไว้ และดูเหมือนว่าความสงสัยในแววตาของเขาจะทวีความรุนแรงขึ้นจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นเปลวเพลิง กอหญ้าปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่ง เยชา และเต็มไปด้วยเสน่ห์อันเย้ายวนอย่างรวดเร็วราวกับพลิฝ่ามือ เธอจัดเสื้อสูทเข้ารูปให้เข้าที่ ยกขาเรียวไขว่ห้างอย่างสง่างาม แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามีด้วยรอยยิ้มพรายที่เคลือบยาพิษ "ดูเหมือนคุณจะยังเคลียร์คำถามในใจไม่หมดสินะคะ ถึงได้กลับมาหาฉันเร็วกว่ากำหนดแบบนี้" กอหญ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังและบาดลึกในความรู้สึกของผู้ฟัง ธีร์ธัชก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดน้อยลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของผู้หญิงตรงหน้า—ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่ารู้จักดีที่สุด แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นปริศนาที่เขาอยากจะไขมันให้กระจ่างจนแทบคลั่ง "ผมไม่ได้อยากเคลียร์เรื่องงานหรอก กอหญ้า..." ธีร์ธัชโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้มือหนาวางทราบลงบนขอบโต๊ะ กักตัวเธอไว้ในอาณาเขตของเขา "แต่ผมอยากเคลียร์... เรื่องที่คุณพยายามซ่อนไว้มากกว่า" กอหญ้าหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูระรื่นหูแต่กลับเยียบเย็นจนน่าขนลุก เธอน้อมตัวเข้าหาเขาเล็กน้อย ปล่อยให้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระรวยแตะนาสิกของชายหนุ่ม พร้อมกับกระซิบชิดริมฝีปากของเขา "ความลับเหรอคะ...? ระวังตัวไว้เถอะค่ะ ธีร์ธัช... เพราะถ้าคุณบังเอิญเปิดมันออกมาจริงๆ สิ่งที่คุณจะได้เจอ อาจไม่ใช่แค่ความจริงที่คุณอยากรู้... แต่มันอาจจะเป็น 'ทัณฑ์สวาท' ที่จะเผาผลาญคุณจนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้าเลยก็ได้นะคะ" ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เคมีอันร้อนแรงและแรงดึงดูดอันตรายแผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศในห้องทำงานจนแทบหายใจไม่ออก ทว่า... ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของกอหญ้าก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ หน้าจอแสดงผลข้อความจากโรงเรียนนานาชาติชื่อดัง พร้อมกับรูปถ่ายของเด็กชายตัวน้อยวัยหกขวบที่มีดวงตาคมกริบและสันจมูกโด่งเป็นสันเหมือนใครบางคนในห้องนี้ราวกับแกะ... และข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏเด่นหร่าบนหน้าจอว่า: *"คุณแม่มารับน้องธันวาหรือยังครับ? น้องบอกว่าคุณพ่อมารับที่โรงเรียนแล้วจริงเหรอครับ?"* รสรินกลิ่นกำมะหยี่ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ