บรรยากาศที่คุ้นเคย

กลิ่นไอน้ำฝนที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อครู่ ปะปนกับกลิ่นไม้สนเก่าและไอร้อนจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องพักวีไอพีของรีสอร์ตหรูริมผา สะท้อนความอ้างว้างที่กอหญ้าพยายามซ่อนไว้ภายใต้ชุดสูทเข้ารูปสีเพอร์เฟกต์ โต๊ะไม้สักตัวใหญ่ตรงหน้าเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารโครงการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ซึ่งเป็นวาระสำคัญของการเดินทางมาดูงานต่างจังหวัดครั้งนี้ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเธอได้เท่ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงกระจกบานยักษ์หันออกไปมองทิวทัศน์เบื้องล่าง ธีร์ธัชในยามนี้ไม่มีมาดของประธานหนุ่มผู้เย็นชาและไร้หัวใจคนเดิมที่เคยตราหน้าไล่เธอออกจากคาทฮับแห่งความทรงจำเมื่อหลายปีก่อน หากแต่แผ่นหลังกว้างนั้นกลับดูแบกรับความเหนื่อยล้า และสายตาที่เหลือบมองเธอก็เต็มไปด้วยความเว้าวอนที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายคนนี้ "เอกสารงวดหน้า คุณไม่ต้องตรวจเองทั้งหมดก็ได้ค่ะ กอหญ้า... เอ๊ย ทีมงานฝ่ายกฎหมายของเราตรวจสอบมาอย่างดีแล้ว" เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างเป็นงานเป็นการ จงใจเปลี่ยนสรรพนามเพื่อสร้างกำแพงกั้นเขตแดนระหว่างเจ้านายเก่ากับอดีตภรรยา ธีร์ธัชแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเจือความขมขื่นอย่างชัดเจน เขาผละจากกระจกแล้วก้าวช้าๆ เข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์โปรดที่เธอเคยคุ้นเคยโชยเข้าปะทะจมูก ปลุกเร้าความทรงจำอันเจ็บปวดที่ถูกฝังกลบไว้ให้ตื่นขึ้นมาทีละน้อย "คุณเรียกผมว่า 'คุณธีร์' เหมือนเดิมเถอะค่ะกอหญ้า... หรือถ้ามันยากเกินไป จะเรียกว่า 'พี่' เหมือนวันที่เราเคยอยู่ด้วยกันที่นี่... เมื่อห้าปีก่อน ก็คงไม่ผิดกติกาอะไร" คำพูดนั้นทำให้ปลายนิ้วเรียวที่กำลังถือปากกาชะงัก กอหญ้าเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาคมกริบที่ไหวระริกด้วยความรู้สึกผิด เธอยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษความเย้ายวนและความเย็นชาในคราวเดียวกัน "ห้าปีก่อนเหรอคะ? น่าเสียดายนะคะคุณธีร์ ความทรงจำเกี่ยวกับสถานที่นี้ของกอหญ้า ถูกลบเลือนไปหมดตั้งแต่ตอนที่คุณเซ็นใบหย่าและโยนมันใส่หน้าฉันแล้วค่ะ" คำพูดเชือดเฉือนนั้นทำให้กรามคมของธีร์ธัชขบเข้าหากันแน่น เขาไม่ได้โกรธ... เขารู้ตัวดีว่าสมควรได้รับมันมากกว่านี้ มือหนายื่นออกไปหมายจะสัมผัสข้อมือบางที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่กอหญ้ากลับชักมือหลบราวกับรังเกียจสัมผัสจากเขา "อย่าล้ำเส้นค่ะคุณธีร์ เรามาที่นี่เพื่อทำงาน ไม่ใช่เพื่อรื้อฟื้นอดีต" "อดีตมันก็ตามหลอกหลอนผมทุกคืนวัน กอหญ้า..." เสียงทุ้มแหบพร่าลง ธีร์ธัชโน้มตัวลงมาใกล้ คุกคามพื้นที่ส่วนตัวของเธอจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง "คุณคิดว่าการที่คุณทำเป็นเข้มแข็ง ใส่เกราะป้องกันตัวเองด้วยท่าทีเยชาชาแบบนี้ แล้วมันจะลบความจริงที่ว่าเราเคยเป็นอะไรกันได้งั้นเหรอ?" "เราเคยเป็น 'ของตาย' ในสายตาคุณค่ะ!" กอหญ้าดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยเพลิงแห่งความแค้นที่อัดอั้นมานาน เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "แต่ตอนนี้... ฉันไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่จะยอมให้คุณเหยียบย่ำอีกต่อไปแล้ว จำใส่สมองของคุณเอาไว้ด้วย!" ความเย้ายวนที่แผ่ออกมาจากความโกรธเกรี้ยวและท่าทีดุดันนั้น กลับยิ่งทำให้ธีร์ธัชหัวใจเต้นระส่ำอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกผิดระคนความปรารถนาอันดิบเถื่อนพวยพุ่งขึ้นมาจนยากจะควบคุม เขาไม่สนคำปฏิเสธอีกต่อไป มือหนาพุ่งไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว "ปล่อยนะ! คุณธีร์! บ้าจริง..." กอหญ้าร้องอุทานด้วยความตกใจเมื่อแผ่นหลังถูกดันแนบชิดกับผนังห้องเย็นเฉียบ ธีร์ธัชใช้ร่างกายกำยำกักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ใกล้แค่คืบ กลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอยังคงตรึงใจเขาเหมือนในอดีต ไม่มีวันเปลี่ยน "ใช่ ผมมันบ้า..." ธีร์ธัชพึมพำเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้ซอกคอหอมกรุ่น "บ้าเพราะคิดถึงคุณ จนแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว" สัมผัสอุ่นร้อนที่กดจูบลงบนลาดไหล่ผ่านเนื้อผ้า ทำให้ร่างกายของกอหญ้าสั่นสะท้าน เธอพยายามทุบตีอกกว้างเพื่อขัดขืน แต่แรงอันน้อยนิดนั้นกลับยิ่งทำให้ชายหนุ่มได้ใจ ธีร์ธัชรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างลูบไล้ไปตามเรียวขาภายใต้กระโปรงทรงแคบอย่างอาจหาญ "หยุดนะ... อื้อ..." เสียงประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาบดขยี้อย่างไร้ความปราณี ธีร์ธัชจูบเธอด้วยความโหยหา รสชาติแห่งความหวานล้ำที่เขาเคยผลักไส บัดนี้กลายเป็นสิ่งเสพติดเดียวที่เขาโหยหา ความดุดันในทีแรกแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่จาบจ้วงและเว้าวอนในเวลาเดียวกัน ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ จนกอหญ้ารู้สึกพร่าเลือน สติสัมปชัญญะที่เคยตั้งกำแพงไว้เริ่มพังทลายลงทีละน้อย สัมผัสที่คุ้นเคย กลิ่นอายที่เคยผูกพัน และความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ปลุกเร้าไฟสวาทที่เธอพยายามกดทับมันไว้ให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ร่างกายทรยศต่อจิตใจ ปลายนิ้วที่เคยจิกทึบเพื่อขัดขืน ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อสัมผัสได้ถึงความยินยอมพร้อมใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความพยศ ธีร์ธัชยิ่งได้ใจ ร่างสูงเบียดแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง ความเร่าร้อนบนเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องพักถูกขับเคลื่อนด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนและโหยหา เสื้อผ้าทีละชิ้นถูกปลดเปลื้องออกท่ามกลางแสงไฟสลัวจากด้านนอกที่สาดส่องเข้ามา ผิวเนื้อเนียนละเอียดปะทะกับสัมผัสร้อนผ่าวของฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ไปทั่วทุกตารางinch เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าคลอไปกับเสียงครางต่ำในลำคอของชายหนุ่ม บทเพลงรักอันเร่าร้อนและดุเดือดดำเนินไปท่ามกลางบรรยากาศที่คุ้นเคยในอดีต—อดีตที่พวกเขาทั้งคู่ต่างเคยผิดพลาด แต่ในยามนี้ มันกลับถูกหลอมรวมด้วยความเจ็บปวด ความโหยหา และการครอบครองที่ไม่มีใครยอมใคร ธีร์ธัชปรนเปรอความสุขสมให้เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับต้องการไถ่บาปทุกหยาดหยดในร่างกาย จนกอหญ้าต้องจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถม Sซัดเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ห้วงอารมณ์รักดำเนินไปยาวนานและลึกซึ้ง จนกระทั่งทั้งคู่ร่วงหล่นสู่จุดสูงสุดแห่งความสุขสมพร้อมๆ กัน ท่ามกลางหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมและเสียงหอบหายใจที่ดังสะท้อนก้องห้องพัก ความเงียบสงบกลับมาเยือนอีกครั้งหลังจากเปลวไฟแห่งอารมณ์มอดดับลง ธีร์ธัชนอนตะแคงมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่หันหลังให้เขา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอแสดงว่าเธอยังคงเหนื่อยอ่อนจากบทรักเมื่อครู่ มือหนากำลังจะเอื้อมไปโอบกอดร่างเปลือยเปล่านั้นด้วยความอาลัยอาวรณ์ ทว่า... เสียงก๊อกแก๊กเบาๆ จากบริเวณประตูกระจกเชื่อมระเบียงด้านนอก กลับทำให้ทั้งคู่ชะงัก กอหญ้าสะดุ้งตื่นเต็มตา เธอรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมกายแล้วลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ ขณะที่ธีร์ธัชขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขาคว้ากางเกงมาสวมลวกๆ แล้วสาวเท้าเข้าไปกระชากผ้าม่านเปิดออกเพื่อดูว่าใครบังอาจมารบกวนความเป็นส่วนตัวในยามวิกาลเช่นนี้ แต่แล้ว... ภาพเบื้องหลังบานกระจกกลับทำให้ลมหายใจของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลสะดุดกึก ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เด็กชายตัวน้อยอายุราวๆ สี่ขวบเศษ ในชุดเสื้อกันหนาวไหมพรมสีครีม กำลังยืนเกาะกระจกมองเข้ามาด้วยดวงตากลมโตใสแป๋ว และใบหน้านั้น... ถอดพิมพ์ทรงมาจากเขาในวัยเด็กราวกับส่องกระจกเงา! "มัมมี่ฮะ... ปะป๊าอยู่ในนั้นเหรอทำไมไม่ยอมเปิดประตูให้ป๊าล่ะฮะ" เสียงใสแจ๋วเอ่ยถามผู้หญิงอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง ซึ่งกำลังก้าวออกมาจากมุมมืดของระเบียง พร้อมกับแฟ้มเอกสารสำคัญที่หลุดร่วงจากมือลงสู่พื้น และเอกสารแผ่นแรกที่ปลิวมากระทบกระจกห้อง... คือใบรายงานผลตรวจ DNA ระหว่างเด็กชายกับธีร์ธัช ที่ระบุผลความเข้ากันได้ถึง 99.99%! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ — รรสรินกลิ่นกำมะหยี่