พันธะแห่งความแค้น

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องประชุมใหญ่ระดับวีไอพี ไม่ได้ช่วยลดทอนความระอุที่กำลังแผดเผาอยู่ระหว่างคนทั้งคู่ลงได้เลยแม้แต่น้อย กอหญ้าตวัดสายตาคมกริบมองเอกสารสัญญาบนโต๊ะหินอ่อน ก่อนจะเงยขึ้นสบตาคมกริบของอดีตสามีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "คุณธีร์กำลังจะบอกดิฉันว่า... สัญญาพันธมิตรหมื่นล้านฉบับนี้ มีเงื่อนไขบังคับให้เราต้องร่วมหัวจมท้ายกันไปจนกว่าโปรเจกต์จะปิดตัวลงอย่างนั้นหรือคะ" น้ำเสียงหวานใสแต่เจือไปด้วยความเยียบเย็นถูกเอ่ยออกมาอย่างไม่เกรงกลัว รรสรินกลิ่นกำมะหยี่ขอพาคุณผู้อ่านทุกท่านดิ่งลึกเข้าสู่ห้วงอารมณ์แห่งเกมเกมนี้ เกมที่ไม่มีใครยอมใคร ธีร์ธัชขยับกายเข้าหาโต๊ะเล็กน้อย ดวงตาคมปลาบดูลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขากวาดสายตามองหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใย ทว่าในยามนี้ เธอกลับสง่างาม เย้ายวน และทรงพลังยิ่งกว่าผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยพบเจอ กลิ่นกายหอมกรุ่นจางๆ ของเธอยังคงรบกวนประสาทสัมผัสของเขาเหมือนดั่งในอดีต ไม่มีผิดเพี้ยน "ถูกต้องครับ... อ่า หมายถึง... ถูกต้องค่ะกอหญ้า" ธีร์ธัชเกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชินออกไป แต่ประกายตาเยาะหยันที่ไหวระริกอยู่บนดวงหน้าสวยเฉี่ยว ทำให้เขาต้องรีบแก้คำพูดในใจ "ถ้าไม่อยากให้บริษัทของคุณล้มละลายชั่วข้ามคืนจากพิษเศรษฐกิจที่คุณก็รู้ดีว่าใครเป็นคนกุมบังเหียนอยู่ คุณก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธข้อเสนอชิ้นนี้" กอหญ้าแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอิ่มทาลิปสติกสีแดงกุหลาบ เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อลดระยะห่างระหว่างกัน แรงกดดันจากความใกล้ชิดทำให้ลมหายใจของธีร์ธัชสะดุดไปชั่วขณะ "ข่มขู่เก่งเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลยนะคะ ธีร์ธัช" เธอกระซิบเสียงพร่า ทว่าบาดลึก "คิดว่าฉันจะกลัวอำนาจมืดของคุณงั้นเหรอคะ? ในเมื่อฉันยอมเดินเข้าสู่เกมนี้ แปลว่าฉันเตรียมใจที่จะเหยียบย่ำคุณกลับคืนไว้หมดแล้วเช่นกัน" ความเย้ายวนที่ผสมผสานกับความดุดันในแววตาของหญิงสาว ทำให้เลือดในกายของชายหนุ่มร้อนฉ่า ความรู้สึกผิดบาปและความโหยหาที่อัดแน่นมานานนับปีตีรวนขึ้นมาจุกที่อก เขาอยากเอื้อมมือไปคว้าปลายนิ้วเรียวนั้นมา As a gesture of begging แต่ศักดิ์ศรีและสถานการณ์รอบตัวค้ำคออยู่ "ถ้าคิดว่าทำได้ ก็ลองดูสิครับ... เอ๊ย ลองดูสิคะ" ธีร์ธัชเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่รู้ทันของเธอ "แต่บอกไว้ก่อนนะกอหญ้า ว่าการที่เราต้องมาติดบ่วงอยู่ในโปรเจกต์เดียวกันแบบนี้ มันไม่ได้หมายความว่าเราจะเป็นแค่พาร์ทเนอร์ทางธุรกิจธรรมดาๆ หรอกนะ" สัญชาตญาณเตือนกอหญ้าให้ถอยห่าง แต่ความถือดีทำให้เธอยังคงยืนหยัดท้าทายสายตาคู่นั้น "หมายความว่ายังไงไม่ทราบคะ?" "หมายความว่า..." ธีร์ธัชลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงก้าวเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจนไม่มีช่องว่างให้หนี มือหนาเอื้อมไปล็อกเอวคอดกิ่วของเธอไว้โดยอัตโนมัติ แรงสัมผัสที่คุ้นเคยทำให้หัวใจของกอหญ้ากระตุกวูบอย่างแรง แม้เธอจะพยายามตีสีหน้าให้เรียบเฉยเพียงใดก็ตาม "ปล่อยนะคะ! ธีร์ธัช คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน!" เธอกัดฟันกรอด พยายามผลักแผงอกกว้างออก แต่แรงของเธอกลับสู้อ้อมแขนที่รัดแน่นราวกับคีมเหล็กของเขาไม่ได้เลย "ไม่มีสิทธิ์เหรอ?" เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม ธีร์ธัชก้มลงมองใบหน้าหวานที่ฉายแววตื่นตระหนกปนโกรธเกรี้ยวอย่างหลงใหล "บนสัญญานี้ไม่ได้ระบุเอาไว้สักหน่อยนี่คะ ว่าห้ามสามีเก่า... อดีตสามีอย่างผมแสดงความเป็นเจ้าของในสิ่งที่เคยเป็นของผมมาก่อน" "คุณมันบ้าไปแล้ว!" "ใช่... ผมบ้าไปแล้วจริงๆ ตั้งแต่วันที่คุณเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง" สุ้มเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นสั่นเครือเล็กน้อย เจือความเจ็บปวดที่แทรกซึมอยู่ใต้ความเย่อหยิ่ง ทว่าก่อนที่กอหญ้าจะได้กล่าววาจาเชือดเฉือนใดๆ กลับไป ริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาก็ทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์ ความโหยหา และความเร่าร้อนที่ถูกกดเก็บไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชามาเนิ่นนาน ธีร์ธัชบดขยี้เรียวปากอิ่มด้วยความหิวกระหาย ลิ้นร้อนแทรกซึมกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ กอหญ้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายชาวาบไปทั่วสรรพางค์ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เธอคุ้นเคยตีรวนเข้ามาปลุกเร้าไฟสวาทที่เคยถูกฝังกลบให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่ทันตั้งตัว มือเรียวที่เคยพยายามผลักไส ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อสัมผัสได้ถึงความวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความโหยหาที่ถูกกักGlowไว้พรั่งพรูออกมาผ่านรสจูบอันดุเดือดและลึกซึ้ง ทั้งสองฝ่ายต่างพrณร่ารสชาติแห่งความเจ็บปวดและปรารถนาที่ผสมปนเปกันอย่างไร้ทางหลีกเลี่ยง ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันในความเงียบงันของห้องประชุมกว้าง เมื่อเขาถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง กอหญ้าหอบหายใจ ริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำ ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำด้วยพิษสวาทแต่ยังคงฉายแววพยศ เธอเม้มปากแน่น พยายามดึงสติอันน้อยนิดกลับคืนมาท่ามกลางความปั่นป่วนในช่องท้อง "สะ... สะใจคุณหรือยังคะ?" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามบังคับไม่ให้เสียงตัวเองสั่น "ยังหรอ กอหญ้า... นี่มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น" ธีร์ธัชก้มลงกระซิบข้างใบหูที่ขึ้นสีแดงจัด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนเธอสะท้านเยือก "ในเมื่อเราต้องร่วมงานกันในโปรเจกต์นี้ คุณจะต้องชดใช้... ชดใช้ให้สาสมกับทุกหยดน้ำตาที่คุณทิ้งไว้ให้ผม" กอหญ้าแค่นยิ้มหยัน ทั้งที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "เชิญตามสบายเลยค่ะ... เพราะฉันเองก็จะทำให้คุณรู้ซึ้งเหมือนกัน ว่านรกบนดินที่แท้จริงมันหน้าตาเป็นยังไง!" ทั้งคู่ต่างยืนประจันหน้ากันด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งแรงอาฆาตและแรงปรารถนาที่ยากจะต้านทาน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท "ท่านประธานครับ... มีเอกสารด่วนจากต่างประเทศส่งตรงถึงมือคุณครับ เป็นซองเอกสารลับที่ระบุชื่อผู้รับชัดเจน..." เสียงเลขาส่วนตัวของธีร์ธัชดังลอดเข้ามาจากด้านนอก ธีร์ธัชขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขาละสายตาจากอดีตภรรยาเพียงชั่วเสี้ยววินาทีเพื่อรับซองเอกสารสีน้ำตาลจากมือเลขาที่เปิดประตูเข้ามาวางไว้บนโต๊ะทำงาน ก่อนเลขาจะรีบถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่ กอหญ้าปรายตามองซองเอกสารนั้นอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่แล้ว... สายตาของเธอกลับต้องสะดุดเข้ากับตราประทับและลายมือบนซอง ที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เพราะเอกสารลับฉบับนั้น... คือผลตรวจสุขภาพและประวัติการรักษาของเด็กชายวัยสี่ขวบคนหนึ่ง... เด็กผู้ชายที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากธีร์ธัชราวกับแกะ และซ่อนตัวอยู่ในการดูแลของเธอมาตลอดสี่ปีเต็ม! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเกมแก้แค้นบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — รรสรินกลิ่นกำมะหยี่