กับดักหัวใจ

กระดาษแผ่นบางในมือของธีร์ธัชยับยู่ยี่ด้วยแรงบีบจากปลายนิ้วที่สั่นเทา เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมตามขมับของประธานหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดในโลกธุรกิจ ทว่าในวินาทีนี้ หัวใจแกร่งกลับเต้นกระหน่ำราวกับจะทะลุออกมานอกอก เสียงทุ้มต่ำของเลขาฯ ส่วนตัวที่ดังผ่านปลายสายยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“ท่านประธานครับ... ผลตรวจ DNA ด่วนที่สุดที่ท่านสั่งให้ตรวจซ้ำ... ออกมาแล้วครับ!”* ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวอักษรบรรทัดสุดท้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง เปอร์เซ็นต์ความน่าจะเป็นพุ่งสูงถึงเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์... สายเลือด สายใย และความจริงที่เขาเคยผลักไสอย่างไร้เยื่อใย บัดนี้กำลังตบหน้าเขาฉาดใหญ่ด้วยหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่ดิ้นไม่หลุด กอหญ้าไม่ได้แค่เดินหนีจากเขาไปพร้อมกับความชอกช้ำระทม เธอยังพาอีกหนึ่งชีวิต... เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาซ่อนเร้นจากโลกอันโหดร้ายที่เขาก่อขึ้น ในขณะเดียวกัน ภายในห้องทำงานส่วนตัวสุดหรูอีกมุมหนึ่งของเพนต์เฮาส์ กอหญ้ากำลังยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกใสบานใหญ่ ชุดสูทเข้ารูปสีเพิร์ลเกรย์ขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวนตามแบบฉบับหญิงสาวทรงเสน่ห์ ผู้ผ่านมรสุมชีวิตจนเติบโตและแข็งแกร่งเกินกว่าที่อดีสามีจะจินตนาการถึง ทว่าลึกเข้าไปในทรวงอกข้างซ้าย หัวใจดวงน้อยกลับไหววูบอย่างน่าประหลาด เมื่อนึกถึงแววตาสำนึกผิดและความพยายามอย่างไร้ขีดจำกัดของธีร์ธัชตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาส่งดอกกุหลาบสีแดงเพลิงช่อใหญ่มาให้ทุกวัน... เขายอมลดทิฐิยืนรอเธอใต้ตึกนานหลายชั่วโมง... และสายตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวรานยามมองมาที่เธอ มันไม่ใช่การแสดง แต่มันคือความพังทลายของชายผู้มีทุกอย่างแต่กลับสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไป “คุณกำลังเล่นเกมอะไรกันแน่คะ ธีร์ธัช...” กอหญ้าพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเบาหวิว ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนกระจกเย็นเฉียบ พลางพยายามสะกดกลั้นคลื่นอารมณ์ที่ตีรวนขึ้นมาในอก ความแค้นที่เคยสุมอกราวกับไฟก้อนใหญ่ เหตุใดจึงเริ่มมอดไหม้ลงเหลือเพียงความอุ่นร้อนที่น่ากลัว... เธอกำลังหวั่นไหว เธอรู้ตัวดี และนั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุดสำหรับผู้หญิงที่ตั้งป้อมจะแก้แค้น ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของอดีตสามีจะผลักเข้ามาโดยไม่รอให้อณุญาต รัศมีคุกคามและอำนาจที่เคยมีล้อมรอบตัวเขาบัดนี้เจือปนไปด้วยความเปราะบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ธีร์ธัชก้าวเข้ามาใกล้ ช้าๆ แต่หนักแน่น ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพลวงตา “กอหญ้า...” เสียงทุ้มแหบพร่าเอמהชื่อเธอด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นจนแทบระเบิด “ที่นี่ห้องทำงานฉันค่ะ คุณธีร์ธัชไม่มีสิทธิ์เข้ามาตามอำเภอใจ” กอหญ้าเชิดหน้าขึ้น พยายามดึงกำแพงความเย็นชามาปกป้องหัวใจที่เริ่มสั่นไหว แต่ดวงตากลมโตกลับสั่นระริกจนปิดไม่มิด ธีร์ธัชไม่สนใจวาจาเชือดเฉือนนั้น เขาก้าวเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นกายอุ่นๆ ผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายราคาแพงโชยเข้าแตะจมูก ปลุกเร้าสัมผัสทางกายที่เคยผูกพันกันอย่างลึกซึ้งให้ตื่นขึ้นมาอย่างไร้ทางต้านทาน มือหนายื่นออกไปรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ถอยหนี “ปล่อยนะ! คุณทำบ้าอะไร!” กอหญ้าอุทานด้วยความตกใจ มือบางระดมทุบลงบนอกแกร่ง แต่แรงแค่นั้นกลับไม่ได้ทำให้เขาสะท้านเลยแม้แต่น้อย กลับกัน อ้อมแขนแข็งแรงยิ่งกระชับแน่นขึ้น ราวกับจะหลอมร่างเธอกลืนกินเข้าไปในตัวเขา “ผมขอโทษ...” เสียงกระซิบพร่าพรายดังอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน ธีร์ธัชฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นสูดดมความคุ้นเคยที่โหยหามาเนิ่นนาน ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับมีเพลิงสวาทแผดเผา “ผมรู้ทุกอย่างแล้ว... กอหญ้า... ผมขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่ผ่านมา” คำพูดนั้นทำให้ร่างบางชะงักกึก หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก *เขารู้... เขารู้เรื่องอะไร? หรือว่า...* “คุณ... หมายความว่ายังไง” เธอกลั้นใจถาม เสียงสั่นพร่า ธีร์ธัชผงศีรษะขึ้น สบตาเธอนิ่งสนิท นัยน์ตาคมกริบฉายแววสำนึกผิด ความเจ็บปวด และประกายความหวังที่ระยิบระยับราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด มือหนาข้างหนึ่งละจากเอวบาง เลื่อนขึ้นมาประคองแก้มนุ่มด้วยความทะนุถนอมอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไล่พวงแก้มใสอย่างแผ่วเบา “เด็กคนนั้น... ลูกของเรา” ธีร์ธัชเอ่ยชื่อความลับที่เธอพยายามปกปิดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ทำไมคุณถึงใจร้ายกับผมนักล่ะหญ้า... ทำไมถึงกล้าซ่อนลูกของเราไว้จากผมตั้งนานสองนาน” น้ำตาที่กลั้นไว้มานานของกอหญ้าพรั่งพรูออกมาในวินาทีนั้น กำแพงทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา เธอผลักอกเขาเต็มแรงด้วยความโกรธปนความน้อยใจที่สะสม “ใช่! ลูกของฉัน! เด็กที่เกือบจะต้องตายตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลกเพราะพ่อใจร้ายอย่างคุณไงคะ! ทำไมฉันต้องบอกคุณ? ในเมื่อวันที่ฉันกราบกรานขอความเห็นใจ คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันเหมือนไม่ใช่คน!” “ผมรู้ตัวแล้ว... ผมรู้แล้วว่าผมมันเลวแค่ไหน” ธีร์ธัชดึงเธอกลับเข้ามากอดแนบแน่นยิ่งขึ้น คราวนี้ไม่มีการขัดขืนอีกต่อไป มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาวที่ปลดปล่อยความอับปางในอดีตออกมาทั้งหมด ริมฝีปากหนาก้มลงจูบซับน้ำตาบนเปลือกตาและพวงแก้มเนียนอย่างอ่อนโยน รสสัมผัสที่นุ่มนวลและเต็มไปด้วยความเวทนาทำให้หัวใจของกอหญ้าอ่อนยวบยาบ “ให้โอกาสผมได้ไถ่บาปเะอนะครับ...” เสียงกระซิบพร่าหวานเย้ายวนดึงดูดสติสัมปชัญญะของเธอให้ล่องลอย ริมฝีปากอุ่นร้อนประทับลงบนเรียวปากอิ่มสีระเรื่ออย่างแผ่วเบาในคราแรก ก่อนจะทวีความเร่าร้อนและลึกซึ้งขึ้นตามแรงปรารถนาที่ถูกปลุกเร้า กอหญ้าเผยริมฝีปากออกด้วยความเผลอไผล ปล่อยให้ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำที่ทั้งคุ้นเคยและโหยหา สติสัมปชัญญะเลือนหายไปในภวังค์แห่งความวาบหวาม ร่างกายทั้งสองแนบชิดติดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงสวาทอันเร่าร้อน มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าชั้นดี ปลุกเร้าทุกอณูผิวให้สั่นสะท้าน ธีร์ธัชมอบสัมผัสที่เต็มไปด้วยความรัก ความผิดบาป และความเสน่หาที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน ทำให้กอหญ้าสูดปากครางด้วยความสุขสมจนแทบยืนไม่อยู่ อ้อมแขนแกร่งช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอก พาเดินไปยังโซฟาตัวยาวมุมห้องโดยไม่ยอมผละริมฝีปากออกจากกันแม้แต่วินาทีเดียว ทว่า... ในวินาทีที่เปลวเพลิงสวาทกำลังลุกโชนถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานกลับแผדเสียงแหลมสูงขึ้นทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อน กอหญ้าสะดุ้งสุดตัว สติที่กระเจิงกลับคืนมา เธอรีบดันร่างหนาออกเบาๆ แม้ลมหายใจจะยังหอบกระชั้นและแก้มทั้งสองข้างจะแดงก่ำด้วยพิษรัก ธีร์ธัชมองเธอด้วยสายตาตัดพ้ออย่างเสียดาย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาเพื่อตัดความรำคาญ แต่ทว่า... หน้าจอที่สว่างวาบกลับแสดงข้อความแจ้งเตือนจากกล้องวงจรปิดหน้าห้องพักส่วนตัวของเธอที่คอนโดมิเนียม ภาพวิดีโอสดแสดงให้เห็นร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสามขวบ หน้าตาถอดแบบมาจากธีร์ธัชราวกับแกะ กำลังยืนถือตุ๊กตาหมีตัวโปรด โดยมีพี่เลี้ยงสาวยืนยิ้มอยู่ข้างๆ... และข้างกายเด็กน้อยนั้น คือร่างของบุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ที่นั่นในเวลานี้เด็ดขาด! ดวงตาของธีร์ธัชเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อบุคคลที่ก้าวเข้ามาในห้องของพวกเขาผ่านหน้าจอ คือแม่สามีเก่าผู้เคยเกลียดชังและขับไล่กอหญ้าออกจากตระกูลอย่างไม่ใยดี พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มองตรงมายังกล้องวงจรปิด ราวกับรู้ว่าพวกเขากำลังจ้องมองอยู่! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ