เมื่อความจริงถูกเปิดเผย

"แม่คะ... นั่นมันหมายความว่ายังไง" ธีร์ธัชเค้นเสียงผ่านไรฟัน ดวงตาคมเข้มดั่งพยัคฆ์ร้ายจ้องเขม็งไปยังจอภาพที่ปรากฏร่างของสตรีวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพล ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามสันหลังเมื่อเห็นรอยยิ้มสมเพชที่ส่งตรงผ่านกล้องมายังพวกเขา กอหญ้ายืนนิ่งราวกับรูปสลัก ทว่าฝ่ามือที่ประสานกันอยู่เบื้องหน้ากลับสั่นไหวเพียงเล็กน้อย เธอไม่ได้ตกใจเหมือนธีร์ธัช เพราะสำหรับเธอ... 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่ในอดีตคือมีดเล่มเดียวกับที่เคยแทงใจเธอให้ตายทั้งเป็น และวันนี้มันกำลังจะกรีดลึกเข้าไปในหัวใจของคนที่เคยถือดีว่าตนเองเป็นผู้กุมชะตาชีวิตคนอื่น "ไม่ต้องเดาให้เสียเวลาหรอกค่ะคุณธีร์" กอหญ้าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าบาดลึกราวกับคมมีดอาบยาพิษ เธอหันไปสบตากับชายหนุ่มที่เคยเป็นทั้งสามีและฝันร้ายเพียงหนึ่งเดียวในชีวิต "คุณแม่ของคุณไม่ได้แค่ขับไล่ฉัน... แต่ท่านคือคนที่วางแผน 'ฆ่า' ความรักของเราตั้งแต่วันแรกที่ฉันก้าวเข้าบ้านหลังนั้น" "กอหญ้า! หมายความว่าไงที่ว่าวางแผน!" ธีร์ธัชกระชากแขนหญิงสาวเข้าหาตัว แรงบีบนั้นหนักหน่วงด้วยความสับสนและโทสะที่กำลังพลุ่งพล่าน เขาไม่ได้สนใจภาพบนจออีกต่อไป สิ่งที่เขาสนใจคือความจริงที่เขาอาจจะมองข้ามไปเพราะความอีโก้จัดของตัวเองในวันวาน "ปล่อยค่ะ!" กอหญ้าสะบัดตัวออกอย่างไม่ใยดี เธอถอยห่างออกมาสองสามก้าว ก่อนจะหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ ซึ่งมันฟังดูน่าขนลุกกว่าเสียงกรีดร้อง "คุณอยากรู้ไหมล่ะว่าทำไมตอนนั้นฉันถึงทิ้งจดหมายหย่าไว้แล้วหนีไปดื้อๆ? ทำไมฉันถึงไม่ยอมอธิบายอะไรเลย? นั่นเพราะในวันที่ฉันท้องอ่อนๆ แม่ของคุณเอาหลักฐานปลอม... หลักฐานที่พิสูจน์ว่าคุณ 'นอน' กับผู้หญิงคนอื่นเพื่อหวังจะถอนหมั้นฉันมาวางตรงหน้า พร้อมกับคำขู่ว่าถ้าฉันไม่ไป... ลูกในท้องของฉันจะไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน" ความเงียบงันปกคลุมห้องทำงานอันหรูหราจนได้ยินเสียงลมหายใจที่สั่นสะท้านของธีร์ธัช หัวใจของเขาเหมือนถูกกระชากออกจากอก เขาจำได้ดีว่าเขาไม่เคยนอกใจ แต่ในตอนนั้นเขาเองก็มัวแต่บ้างานและเย็นชาใส่เธอจนไม่เคยถามไถ่ความจริง หรือแม้แต่จะสังเกตเห็นความผิดปกติในบ้านหลังนั้นเลยสักครั้ง! "กอหญ้า... ฉัน..." "อย่าเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงน่าสมเพชแบบนั้นเลยค่ะ" กอหญ้าเดินเข้าไปใกล้ เธอยกนิ้วเรียวสวยขึ้นแตะที่แผงอกแกร่งของชายหนุ่ม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเขาผสมกับกลิ่นกายที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างในตัวเธออย่างช่วยไม่ได้ เธอขยับกายเข้าหาจนหน้าอกอวบอิ่มชิดกับแผงอกของเขา บังคับให้เขารับรู้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่ไม่ได้สั่นไหวเพราะความรัก... แต่สั่นไหวเพราะแรงอาฆาตที่ต้องการจะแก้แค้น ริมฝีปากบางเฉียบของเธอเหยียดยิ้มเย้ายวน มือเรียวเลื่อนลงไปตามแนวปกเสื้อเชิ้ตของเขา ปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างเชื่องช้า "คุณอยากจะไถ่บาปเหรอคะ? อยากจะแก้ตัวเหรอ? งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิว่า... ในวันที่ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว คุณยังจะทำให้ฉัน 'คลั่ง' ได้เหมือนเมื่อก่อนไหม" ธีร์ธัชเหมือนถูกมนต์สะกด ความร้อนรุ่มจากปลายนิ้วของเธอแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขาคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันไม่มีช่องว่าง ริมฝีปากร้อนผ่าวประกบจูบลงบนกลีบปากของเธออย่างดุดัน... มันเป็นจูบที่เต็มไปด้วยความโหยหา ความเจ็บปวด และความต้องการที่ฝังลึก เขากดจูบหนักหน่วง ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานที่เขาเคยเป็นเจ้าของเพียงผู้เดียว กอหญ้าเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ เธอโต้ตอบอย่างดุเดือดไม่แพ้กัน มือเล็กขยำเส้นผมของเขาจนยุ่งเหยิง ร่างกายของทั้งคู่บิดเร้าไปตามแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นท่ามกลางสงครามแห่งความแค้น เสื้อผ้าของทั้งสองเริ่มหลุดลุ่ยไปตามทางขณะที่ธีร์ธัชอุ้มร่างบางขึ้นวางบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แสงไฟสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงฉายภาพห้องโถงบ้านของแม่เขาทำหน้าที่เป็นพยานในบทรักอันเร่าร้อนนี้ กอหญ้าแหงนหน้าขึ้นรับสัมผัสจากปลายลิ้นของเขาที่ไล้เลียไปตามซอกคอขาวระหง เธอหอบหายใจกระเส่า แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความสะใจ... *ใช่... ให้เขาหลงใหลเธอให้มากที่สุด ให้เขามอบทุกอย่างให้เธอ แล้วเธอจะทำลายเขาให้แหลกคามือเหมือนที่เขาเคยทำกับเธอ* ทว่า ในจังหวะที่อารมณ์ของทั้งคู่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนจากอีเมลส่วนตัวของกอหญ้าบนหน้าจอแล็ปท็อปที่วางอยู่ใกล้ๆ ก็ดังขึ้น ขัดจังหวะห้วงเวลาแห่งความวาบหวาม ธีร์ธัชหยุดชะงัก สายตาเหลือบไปเห็นหัวข้ออีเมลที่เด้งขึ้นมาพอดี—* 'ผลตรวจ DNA ยืนยันความสัมพันธ์: เด็กชายธีรภัทร และ ธีร์ธัช' * ชายหนุ่มตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองกอหญ้าที่หอบหายใจจนตัวโยน สายตาของเขาเปลี่ยนจากความลุ่มหลงเป็นความตื่นตะลึงจนสุดขีด... "กอหญ้า... นี่มัน... ลูกของฉันเหรอ?" รสรินกลิ่นกำมะหยี่หวังว่ารี้ดทุกท่านจะได้รับอรรถรสแห่งความเข้มข้นในบทนี้นะคะ ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจให้กันเสมอค่ะ