เสียงครวญในห้องทำงาน

ความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียดที่แทบจะกรีดเฉือนผิวเนื้อ เอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานไม้สักทองราคาแพงถูกละเลยโดยสิ้นเชิง เมื่อสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวของธีร์ธัชถูกตรึงไว้กับร่างบางที่กำลังหอบสะท้าน กอหญ้าถอยร่นจนแผ่นหลังแนบชิดกับบานกระจกใสระเบียงห้องทำงานบนชั้นสามสิบเอ็ด แสงไฟนีออนจากตึกระฟ้าเบื้องล่างสาดส่องเข้ามาขับเน้นให้ใบหน้างามที่เคยอ่อนหวานในอดีต บัดนี้กลับฉาบไล้ด้วยความเย่อหยิ่ง เย็นชา และทรงพลังจนน่าหลงใหล ดวงตาคู่สวยที่เคยมีแต่หยดน้ำตาแห่งความชอกช้ำ บัดนี้มองตรงมาที่เขาด้วยแววตาท้าทาย ราวกับกำลังมองดูแมวตัวหนึ่งที่ติดกับดักในกรงทองของเธอเอง "คุณ... พูดว่าอะไรนะ" เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มสั่นพร่า ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ ราวกับมีก้อนสะอื้นจุกแน่น หัวใจที่เคยด้านชาและถูกแช่แข็งไว้ด้วยความเย่อหยิ่งตลอดหลายปีที่ผ่านมา บัดนี้กลับถูกกระชากกระชั้นด้วยความจริงอันน่าตกตะลึง กอหญ้าแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวอกนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เธอยกมือขึ้นกอดอก ปลายเลิฟเล็บสีแดงก่ำตัดกับผิวเนียนละเอียด ยิ่งขับเน้นให้ท่าทีของเธอทรงอำนาจเหนือกว่าเขาอย่างสิ้นเชิง "หูหนวกไปแล้วหรือคะ คุณธีร์ธัช" น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงด้วยยาพิษเอื้อนเอ่ย "หรือว่าสมองอันปราดเปรื่องของนักธุรกิจหมื่นล้านกำลังประมวลผลไม่ทัน ว่าผู้หญิงที่คุณเคยเขี่ยทิ้งอย่างไร้เยื่อใยเมื่อสามปีก่อน กำลังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคุณลงบนพื้นห้องทำงานห้องนี้" "ไม่ใช่เรื่องนั้น..." ธีร์ธัชก้าวเท้าเข้าไปหาเธออย่างลืมตัว ขายาวก้าวฉับๆ เข้าประชิดร่างบางด้วยความเร็วที่ทำให้อากาศรอบตัวแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ มือหนาทั้งสองข้างทาบลงบนกระจกใส กักขังร่างของหญิงสาวไว้ในวงแขนอย่างจงใจ "เด็กคนนั้น... เด็กผู้ชายที่ฉันเพิ่งเห็นในรูปถ่ายบนหน้าจอแท็บเล็ตของคุณเมื่อครู่... เขาคือใคร กอหญ้า ตอบฉัน!" ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้ากับพวงแก้มไม่ได้ทำให้เธอกลัวเกรงแม้แต่น้อย กอหญ้าเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไร้ความหวาดหวั่น ดวงตาคู่คมของทั้งสองประสานกันอย่างดุเดือด ราวกับมีประกายไฟแลบแปล๊บอยู่กลางอากาศ "อยากรู้เหรอคะ?" เธอยิ้มเยาะ มุมปากหยักลึกด้วยความสะใจที่ได้เห็นอดีตสามีผู้ยิ่งใหญ่กำลังสูญเสียการควบคุม "น่าเสียดายจังนะคะ... คนใจร้ายอย่างคุณ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อเขาด้วยซ้ำ!" "กอหญ้า!" ธีร์ธัชคำรามต่ำในลำคอ ความอดทนที่สั่งสมมานานพังทลายลงในพริบตา ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจมาตลอดสามปี ผสมปนเปกับความหึงหวงและความโหยหาที่อัดแน่นจนระเบิดออก แรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านทำให้เขาไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป มือหนาคว้าเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธออย่างไร้ความปรานี แรงดึงกระชากทำให้ร่างบางปลิวเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างอย่างจัง กอหญ้าอุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุจากร่างกายของอีกฝ่ายที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า "ปล่อยนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน!" เธอทุบกำปั้นลงบนอกแกร่งสุดแรง แต่แรงแค่นั้นกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดสำหรับเขา "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" ธีร์ธัชหัวเราะในลำคออย่างบ้าคลั่ง ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยเพลิงอารมณ์ที่ถูกจุดขึ้นจนยากจะดับลง "ในเมื่อเธอเป็นคนเดินเข้ามาหาเรื่องฉันถึงถิ่น ในเมื่อเธอเป็นคนขุดคุ้ยเรื่องราวพวกนี้ขึ้นมาเอง... เธอก็ควรจะรู้ว่า คนอย่าง ธีร์ธัช ไม่เคยปล่อยให้ใครมาลูบคมแล้วลอยนวลไปได้ง่ายๆ!" สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาปิดเรียวปากอิ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว! จูบนั้นไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์ การกัก The prisoner ของความโหยหาและความเจ็บปวดที่อัดอั้นมานานแสนนาน ริมฝีปากหนาบดขยี้เรียวปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลมหายใจร้อนระอุผสมผสานกันจนแยกไม่ออก กอหญ้าเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก รสชาติของความคุ้นเคยในอดีตแล่นพล่านเข้ามาใน แม้เธอจะพยายามเม้มปากแน่นและเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วแข็งแกร่งกลับบีบเข้าที่คางอิ่มบังคับให้เธอต้องเงยหน้ารับสัมผัสวาบหวามนั้นอย่างจำยอม ลิ้นร้อนแทรกซึมผ่านกลีบปากที่เผยอออกด้วยความตกใจ กวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย ความดุดันและเร่าร้อนของเขาทำให้หัวใจดวงน้อยที่พยายามสร้างกำแพงเหล็กห่อหุ้มไว้ กลับสั่นไหวและเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก มือเรียวที่เคยทุบตีเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกคุ้นเคยและเร่าร้อนกำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย ความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานนับปีถูกแผดเผาด้วยสัมผัสอันคุ้นเคยและเปี่ยมด้วยเสน่ห์หาที่เธอไม่เคยลืมเลือน ธีร์ธัชถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบหายใจโกกโกยอากาศเข้าปอดอย่างน่าเวทนา ทว่าอ้อมแขนแกร่งกลับกระชับกอดเอวบางแน่นขึ้นจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน สายตาที่เขามองเธอบัดนี้เต็มไปด้วยความลุ่มหลง หยาดน้ำใสคลอเบ้าตาคมเข้มของชายหนุ่มผู้ที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "กอหญ้า... ได้โปรด..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน "บอกฉันที... เด็กคนนั้น... คือลูกของเราใช่ไหม? เธอยอมท้องลูกของฉัน... ทั้งๆ ที่ตอนนั้นฉันใจร้ายกับเธอขนาดนั้น... ทำไม..." กอหญ้าหอบสะท้าน แววตาที่เคยแข็งกร้าวไหววับชั่วขณะ เธอกัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนห่อเลือด รสชาติเค็มปร่าของเลือดเรียกสติที่หลุดลอยให้กลับคืนมา เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วดันอกแกร่งให้ออกห่าง ก่อนจะยกยิ้มมุมปากด้วยรอยยิ้มที่เย็นชาที่สุดเท่าที่เธอเคยมีมา "ใช่ค่ะ... เขาคือลูกของคุณ" เธอยอมรับออกมาหน้าตาเฉย ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "เด็กผู้ชายที่หน้าตาถอดแบบมาจากคุณไม่มีผิดเพี้ยน... เด็กที่คุณไม่มีวันได้กอด ไม่มีวันได้ยินคำว่า 'พ่อ' จากปากของเขาไปตลอดชีวิต!" ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ธีร์ธัชตัวชาดิ่ง ลมหายใจสะดุดกึก เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกอกยิ่งกว่าตอนที่ถูกเธอบอกเลิกในอดีตเสียอีก "กอหญ้า... เธอใจร้ายเกินไปแล้วนะ..." เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน "ยังน้อยไปค่ะ ถ้าเทียบกับสิ่งที่ฉันต้องเจอเมื่อสามปีก่อน..." เธอก้าวถอยหลังออกห่าง จัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ด้วยท่าทีสงبนิ่ง ราวกับเหตุการณ์เร่าร้อนเมื่อครู่เป็นเพียงแค่ลมผ่าน "จำเอาไว้ว่าคุณไม่มีสิทธิ์ในตัวลูกของฉัน และไม่มีวันนั้น... วันที่คุณจะได้กอดเราสองคนแม่ลูก" พูดจบ กอหญ้าก็หมุนตัวเตรียมจะก้าวเดินออกไปจากห้องทำงาน แต่ทว่า... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาคนสนิทของเขา พร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่งที่ถูกยื่นเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก "ท่านประธานครับ! มี... มีพัสดุด่วนส่งตรงถึงโต๊ะทำงานท่าน ระบุว่าเป็นเอกสารลับสุดยอด... และ... และผลตรวจดีเอ็นเอของเด็กชายคนนั้นครับ!" ธีร์ธัชเบิกตากว้าง หันขวับกลับไปมองซองเอกสารในมือลูกน้องสลับกับร่างบางของกอหญ้าที่ชะงักฝีเท้าลงทันที ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนและดราม่าบาดลึกนี้ร่วมกันนะคะ