ศัตรูที่คาดไม่ถึง

"คุณต้องการจะบอกอะไรฉันกันแน่ ธีร์ธัช?" เสียงของกอหญ้าไม่ได้สั่นเครืออย่างที่ใครหลายคนคาดหวัง แต่มันกลับราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังราวกับดาบคมกริบที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหรา ธีร์ธัชกำซองเอกสารในมือแน่นจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความถือดีบัดนี้ฉายแววสับสนและร้าวรานอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มไม่ได้ตอบในทันที เขาทำเพียงจ้องมองใบหน้าสวยคมที่ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าเมื่อสามปีก่อน กอหญ้าในวันนี้ไม่ใช่ภรรยาตัวน้อยที่คอยแต่จะร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากเขาอีกต่อไป เธอคือผู้หญิงที่ดูสวยสง่า ทรงเสน่ห์ และเต็มไปด้วยความลับที่เขากำลังจะกระชากมันออกมา "เอกสารนี่..." ธีร์ธัชเค้นเสียงลอดไรฟัน "มันคือรายงานการโอนเงินเข้าบัญชีลับในต่างประเทศ และชื่อผู้รับผลประโยชน์... กอหญ้า เธอไปเอาเงินมหาศาลขนาดนั้นมาจากไหนในช่วงที่เธอหายไป" กอหญ้าแค่นยิ้ม มุมปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน เธอเดินนวยนาดเข้าไปหาเขา กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ผสมผสานกับกลิ่นกายสาวที่น่าหลงใหลทำให้ธีร์ธัชถึงกับลมหายใจสะดุด เธอหยุดยืนตรงหน้าเขา ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้เขารับรู้ได้ถึงแรงดึงดูดที่แผ่ออกมา "เงินมันก็แค่เศษกระดาษค่ะธีร์ธัช" เธอกระซิบชิดใบหูเขา ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้คนใจร้ายถึงกับสั่นสะท้าน "สิ่งที่น่าสนใจกว่าเงิน คือความแค้นที่สั่งสมมาตลอดสามปี... คุณคิดว่าการที่ฉันกลับมาในวันนี้ เพื่อมาทวงคืนตำแหน่งเมียหลวงอย่างนั้นเหรอ? คุณน่ะประเมินฉันต่ำเกินไป" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศที่กำลังเดือดพล่าน ธีร์ธัชชะงัก ร่างสูงขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดก่อนจะตวาดอนุญาตให้คนข้างนอกเข้ามา แต่ทันทีที่ประตูบานหรูเปิดออก กอหญ้าก็ถึงกับชะงักงัน 'พิมพ์พรรณ' นางแบบสาวชื่อดังระดับประเทศก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่ง เธอยังคงดูสวยสง่าไม่เปลี่ยนไปจากวันเก่าๆ ที่เคยก้าวเข้ามาทำลายชีวิตแต่งงานของเธอ และที่น่าตกใจไปกว่านั้น คือท่าทีที่หญิงสาวเดินเข้าไปควงแขนธีร์ธัชอย่างถือสิทธิ์ "ธีร์คะ... ทำไมวันนี้เลิกงานดึกจังคะ พรรณรอจนรากงอกแล้วนะ" พิมพ์พรรณเอ่ยเสียงหวาน ก่อนจะหันมาปรายตามองกอหญ้าด้วยสายตาเหยียดหยาม "อ้าว... คุณกอหญ้า? ยังอยู่ที่นี่อีกเหรอคะ นึกว่ากลับไปนานแล้วเสียอีก" กอหญ้าหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาที่มองคู่รักตรงหน้าเต็มไปด้วยความสมเพช นี่สินะ... ศัตรูที่คาดไม่ถึงที่เธอไม่ได้เตรียมใจจะรับมือในวันนี้ แต่จะว่าไป มันก็เป็นโอกาสดีไม่ใช่หรือ? "ค่ะ พอดีคุณธีร์เขามีธุระ 'สำคัญ' ที่ต้องเคลียร์กับฉันนิดหน่อย" กอหญ้าจงใจลากเสียงยาว "ดูเหมือนว่าคุณธีร์จะยังไม่ค่อยเข้าใจสถานะของตัวเองเท่าไหร่นะคะ พิมพ์... ระวังหน่อยเถอะ ของที่เคยทิ้งไปแล้ว แต่อยู่ๆ ก็มีคนอยากจะเก็บกลับมาน่ะ มันมักจะมีราคาที่ต้องจ่ายแพงกว่าที่คิดเสมอ" บรรยากาศในห้องคุกรุ่นขึ้นทันตา ธีร์ธัชดึงแขนตัวเองออกจากมือของพิมพ์พรรณอย่างแรง ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึง "พรรณ กลับไปก่อน ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณกอหญ้าต่อ" "ธีร์!" พิมพ์พรรณขึ้นเสียงสูงด้วยความไม่พอใจ "คุณจะเลือกนังนี่มากกว่าพรรณเหรอ? อย่าลืมนะว่าใครกันที่อยู่ข้างคุณตอนที่คุณล้มละลายตอนนั้น!" คำพูดนั้นกรีดลงไปกลางใจของธีร์ธัช แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นวูบไหวเมื่อหันไปมองกอหญ้าที่ยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้น กอหญ้าไม่ได้โกรธ ไม่ได้เสียใจ เธอเพียงแค่ก้าวถอยหลังออกมาอย่างช้าๆ "ถ้าคุณยังยุ่งกับผู้หญิงคนนี้อยู่... ก็ไม่ต้องมาคุยเรื่องเอกสารพวกนั้นกับฉันอีกนะคะธีร์ธัช" กอหญ้าหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง แต่ธีร์ธัชรวดเร็วกว่า เขาคว้าข้อมือเธอไว้แล้วกระชากร่างบางให้ปะทะกับอกแกร่งอย่างจัง จนกลิ่นกายสาวที่เขาโหยหามาตลอดสามปีฟุ้งกระจายอยู่รอบตัวเขา ความปรารถนาที่เขาพยายามกดทับไว้เริ่มพุ่งทะยานจนควบคุมไม่อยู่ "จะไปไหน!" ธีร์ธัชคำรามต่ำ "เธอคิดว่าเข้ามาปั่นหัวฉันแล้วจะเดินจากไปง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ กอหญ้า... เธอเป็นของฉัน!" "ฉันเคยเป็นของใคร... ฉันก็ไม่ได้เป็นของคนนั้นอีกต่อไปแล้วค่ะ" กอหญ้าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยอารมณ์ที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกๆ "อยากรู้ไหมคะว่าเงินพวกนั้นฉันเอาไปทำอะไร... หรืออยากรู้ไหมว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังการล้มละลายของบริษัทคุณเมื่อสามปีก่อน" ธีร์ธัชเบิกตากว้าง มือที่จับข้อมือเธอเริ่มสั่น "เธอหมายความว่ายังไง..." "ถามผู้หญิงข้างหลังคุณดูสิคะ..." กอหญ้าแค่นยิ้มอย่างเย็นเยียบ "ว่าทำไมในวันที่คุณล้มละลาย พิมพ์พรรณถึงได้มีเงินซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมใบละล้าน... และทำไมบัญชีลับของบริษัทคุณถึงได้ไปโผล่ในมือของศัตรูทางธุรกิจได้ง่ายดายนัก" พิมพ์พรรณหน้าซีดเผือด เธอถอยหลังกรูดไปจนชิดประตู ดวงตาที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ธีร์ธัชหันขวับกลับไปมองนางแบบสาวด้วยสายตาที่พร้อมจะฆ่าคนได้ในวินาทีเดียว แต่ในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของกอหญ้าก็ดังขึ้น หน้าจอโชว์ภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดที่ส่งตรงมาจากพี่เลี้ยงเด็กที่บ้าน เป็นภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากธีร์ธัชราวกับพิมพ์เดียวกัน กำลังยืนจูงมือกับชายแปลกหน้าที่กอหญ้าเพิ่งจ้างมาให้ดูแลความปลอดภัย กอหญ้าหน้าถอดสีทันที เธอรีบเก็บมือถือแล้วเตรียมจะผลักธีร์ธัชออก "ธีร์ ปล่อยฉัน เดี๋ยวนี้!" "หึ... จะรีบไปไหนล่ะ?" ธีร์ธัชไม่ยอมปล่อย เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูเธอ เสียงของเขาเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความอันตราย "ในเมื่อเธอกล้าเปิดเผยความลับของคนอื่น... ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าในฐานะ 'แม่' ของลูกที่เธอกำลังปกปิดฉันอยู่ เธอจะเก็บซ่อนเขาไว้ได้นานแค่ไหน..." ธีร์ธัชชูมือถืออีกเครื่องขึ้นมา หน้าจอนั้นเปิดภาพของเด็กชายตัวน้อยคนเดียวกันนั้นเอาไว้... หัวใจของกอหญ้าหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม! รักนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับกอหญ้านะคะ - รสรินกลิ่นกำมะหยี่