ความมืดมิดของจิตใจ

กลิ่นอายของชาวยูคาลิปตัสเจือจางในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสเกลสูงสุดของตึกระฟ้า ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึดอัดคุกรุ่นคู่นี้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย กอหญ้าตวัดสายตามองร่างสูงสง่าของคนที่เคยขึ้นชื่อว่าเป็นสามีด้วยความรู้สึกเยียบเย็น ปลายนิ้วเรียวสวยเคาะลงบนแฟ้มเอกสารข้อตกลงทางธุรกิจที่ถูกผลักกลับไปตรงหน้าเขาอย่างไม่ไยดี "คุณคิดจริงๆ หรือคะ ธีร์ธัช ว่าการเอาชื่อเสียงและอนาคตของบริษัทในมือคุณมาเดิมพันกับดีลนี้ จะทำให้ฉันรู้สึก... ใจอ่อน หรือเห็นใจคุณขึ้นมาได้" เสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยหนามแหลมคมเอ่ยขึ้น ร่างบางในชุดสูทเข้ารูปสีเพิร์ลเกรย์ดูทรงพลังและเย้ายวนในคราเดียวกัน เธอยืนพิงขอบโต๊ะทำงาน แผ่นหลังเหยียดตรงอย่างผู้ชนะ ต่างจากอดีตที่เคยเป็นเงาตามตัวเขาด้วยความหวาดกลัว ธีร์ธัชไม่แม้แต่จะชายตามองเอกสารนับร้อยล้านที่กำลังพังทลายลง ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชาในอดีต บัดนี้กลับฉายแววเจ็บปวดร้าวราญจนน่าเวทนา เขาขยับก้าวเข้าหาเธออย่างเชื่องช้า ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยปะทะผิวกาย ขณะที่กอหญ้ายังคงยืนหยัดนิ่ง ไม่ถอยหนีแม้แต่นصفก้าว "ผมไม่ได้ทำเพื่อธุรกิจ... กอหญ้า" เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นเล็กน้อย หลุดลอดมาจากริมฝีปากหยักที่เม้มเข้าหากันแน่น "ผมทำเพื่อคุณ... เพื่อไถ่ถอนความผิดบาปที่ผมเคยโง่เขลาทำลายหัวใจคุณ" "สายไปแล้วค่ะ" กอหญ้าแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตวาววับด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นที่ถูกกักเก็บไว้เนิ่นนาน เธอยื่นมือออกไปผลักแผงอกกว้างของเขาอย่างแรง จนร่างหนาชะงักถอยหลัง "วันที่ฉันกราบกรานขอความเห็นใจ วันที่คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันลงกับพื้น คุณเคยคิดถึงคำว่า 'ไถ่บาป' บ้างไหมคะ? ตอนนี้คุณกำลังจะสูญเสียทุกอย่าง... มันก็แค่กรรมตามสนอง" "ถ้าการสูญเสียทุกอย่าง... มันแลกกับการได้คุณคืนมา ต่อให้ผมต้องกลายเป็นคนหมดเนื้อประดาตัว หรือถูกคนทั้งประเทศตราหน้าว่าเป็นคนโง่เง่า ผมก็ยอม" น้ำเสียงของธีร์ธัชหนักแน่นและจริงจังจนน่ากลัว เขาก้าวประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วก่อนที่หญิงสาวจะทันตั้งตัว มือหนาคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น แรงปะทะทำให้กอหญ้าต้องสูดลมหายใจเข้าปอดด้วยความตกใจ กลิ่นกายคุ้นเคยที่เคยทำให้เธอทั้งหลงใหลและเจ็บปวดแผ่ซ่านโอบล้อมเธอไว้ "ปล่อยฉันนะคะ! ธีร์ธัช คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน!" "ผมมีสิทธิ์... ในฐานะผู้ชายที่เคยทำร้ายคุณ และในฐานะคนที่พร้อมจะตายแทบเท้าคุณตอนนี้" ริมฝีปากร้อนผ่าวโน้มลงมาหาโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ สัมผัสที่โหยหาและเร่าร้อนราวกับไฟป่าแผดเผา กอหญ้าพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีแผงอกเขาด้วยเรียวแรงทั้งหมดที่มี แต่ความดุดันและอ่อนหวานที่ผสม ปนกันในจูบนั้นกลับทำให้กำแพงความเย็นชาที่เธอสร้างขึ้นสั่นคลอน เรียวปากหยักขบเม้มริมฝีปากนุ่มของเธออย่างเว้าวอน ก่อนจะแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนและลึกซึ้ง กอหญ้าครางแผ่วในลำคอเมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดสูทอย่างจาบจ้วงแต่เต็มไปด้วยความโหยหา ความโกรธแค้นในอดีตผสมปนเปไปกับความวาบหวามที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วเรียวของเธอที่เคยผลักไส บัดนี้กลับขยุ้มปกเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว เมื่อสัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือใหญ่เริ่มลnเลื้อยลูบไล้แผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าบางเบา ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้น รสจูบที่เปลี่ยนจากความดุดันเป็นความลึกซึ้งและเรียกร้อง ยิ่งทำให้หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันอันตรายและพร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้ แต่ทว่า... ในวินาทีที่กอหญ้ากำลังจะพ่ายแพ้ให้กับเปลวไฟสวาทที่เขาเป็นคนจุด เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้น พร้อมกับร่างของเลขาหนุ่มที่พรวดพราดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... มีแขกไม่ได้รับเชิญมารอพบคุณที่ห้องรับรองชั้นล่าง... และ... และเขาอ้างว่าเป็น..." ธีร์ธัชขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขาผละริมฝีปากออกจากร่างบางอย่างไม่เต็มใจนัก สายตาคมกริบตวัดมองเลขาด้วยความไม่พอใจ "ใครกล้ามาวุ่นวายตอนนี้!" "เด็กผู้ชายคนนั้นครับ... เด็กผู้ชายที่หน้าตาถอดแบบพิมพ์เดียวกับคุณ... และเขากำลังถือผลตรวจ DNA ที่ระบุชื่อของคุณกับกอหญ้าครับ!" รักนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับกอหญ้านะคะ - รสรินกลิ่นกำมะหยี่