คำเตือนจากอดีต

"แกกำลังเล่นกับไฟนะกอหญ้า... ไฟที่เพิ่งเผาผลาญหัวใจแกจนเกือบไม่เหลือซากจำได้ไหม" เสียงของพิมพ์พรรณเพื่อนสนิทดังแทรกผ่านความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราของเพนต์เฮาส์ส่วนตัว รสรินกลิ่นกำมะหยี่ขอพานักอ่านทุกท่านกลับเข้าสู่ห้วงอารมณ์อันเข้มข้นในตอนที่ 26 ของ "ทัณฑ์สวาทอดีตสามีผู้ไร้หัวใจ" ค่ะ บนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนภาพแก้วไวน์สีทับทิมที่ถูกหมุนวนโดยเรียวหนาของหญิงสาวผู้กุมชะตากรรมของใครหลายคนไว้ในกำมือ กอหญ้าในยามนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เอาแต่นั่งร้องไห้ในมุมมืดของคฤหาสน์ตระกูลธีระภัทรอีกต่อไปแล้ว ชุดสูทเข้ารูปสีเอิร์ธโทนขับเน้นสัดส่วนเย้ายวนและสง่างาม รอยยิ้มที่มุมปากของเธอบ่งบอกถึงความเหนือกว่า แต่ในแววตากลับซ่อนร่องรอยของบาดแผลที่ยังไม่เคยจางหาย "ไฟดวงนั้นมันมอดดับไปนานแล้วพิม... สิ่งที่เหลืออยู่ตอนนี้ มีแค่เถ้าถ่านที่ฉันพร้อมจะเป่ามันทิ้งใส่หน้าเขาต่างหาก" กอหญ้าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเย็นเยียบ สายตาคมปลาบมองผ่านกระจกบานใหญ่ลงไปเบื้องล่าง ที่ซึ่งรถยนต์คันหรูของธีร์ธัชยังคงจอดเทียบรออยู่ไม่ยอมไปไหน ชายหนุ่มผู้เคยถือดีและเหยียบย่ามหัวใจเธออย่างไร้ความปรานี ในเวลานี้กลับลดตัวลงมาเฝ้าราวกับสุนัขซื่อสัตย์ที่รอคอยเศษเสี้ยวความเมตตา "แต่แววตาที่เขามองแกช่วงนี้มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกผิดนะกอหญ้า มันคือความคลั่งไคล้... และความคลั่งไคล้ของผู้ชายที่เคยสูญเสียทุกอย่าง มันน่ากลัวกว่าที่แกคิด" พิมพ์พรรณก้าวเข้ามาใกล้ วางมือลงบนไหล่บางของเพื่อนรักอย่างเป็นห่วง "แกแน่ใจเหรอว่าจะควบคุมเกมนี้ได้ตลอดรอดฝั่ง? อย่าลืมนะว่าเขายังมีอิทธิพล และที่สำคัญ... หัวใจของแกเองนั่นแหละที่ฉันกลัวว่ามันจะใจอ่อนให้กับความเจ็บปวดปลอมๆ ของเขา" กอหญ้าแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความขื่นขมแต่เฉียบคม เธอวางแก้วไวน์ลงกระทบพื้นโต๊ะเสียงดังสนั่นเบาๆ ก่อนจะหันกลับมาประจันหน้ากับเพื่อนสนิท ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแวววาวโรจน์ด้วยไฟแห่งการแก้แค้นที่ไม่มีวันมอดดับ "ใจอ่อนเหรอพิม? แกคิดว่าผู้หญิงที่เคยตายทั้งเป็นบนเตียงแต่งงานที่ไร้ความรัก จะยังโง่กลับไปหยิบยื่นความสงสารให้ซาตานอย่างเขาอีกงั้นเหรอ?" กอหญ้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมผสานความเซ็กซี่เย้ายวนลอยกรุ่นอบอวลในอากาศ "ฉันไม่ได้กลับมาเพื่อให้เขารักฉันใหม่... แต่ฉันกลับมาเพื่อให้เขารู้ซึ้งถึงความรู้สึกของการถูกทิ้งให้โดดเดี่ยว ทุรนทุราย และอ้อนวอนขอความตายแต่ก็ไม่ได้" บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ ความตึงเครียดระหว่างเพื่อนรักแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก พิมพ์พรรณถอนหายใจยาวเหยียด ยอมรับในความเด็ดเดี่ยวและดื้อรั้นที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากน้ำตาในอดีตของกอหญ้า ในขณะเดียวกัน ที่ชั้นล่างของอาคาร ธีร์ธัชกำลังแหงนมองขึ้นไปยังชั้นบนสุดด้วยหัวใจที่บีบรัดแน่น ชายหนุ่มในชุดสูทเนื้อดีที่ยับย่นเล็กน้อยจากการนั่งรอมานานหลายชั่วโมง ปลายนิ้วเรียวคีบมวนบุหรี่ที่มอดไหม้ไปกว่าครึ่งโดยไม่คิดจะสูบ ดวงตาคมกริบที่เคยพกพาความเย่อหยิ่งทระนง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวลึกและความโหยหาที่กัดกินวิญญาณ ภาพความทรงจำในคืนวันที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งเธออย่างไร้เยื่อใย ยังคงย้อนกลับมาลงทัณฑ์เขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกๆ ค่ำคืน เขาเพิ่งตระหนักในวันที่สายไปว่า... กอหญ้าคือลมหายใจเดียวที่เขาหลงเหลืออยู่ ทว่าผู้หญิงที่เขากำลังไขว่คว้าในเวลานี้ ช่างอยู่ไกลเกินกว่าปลายนิ้วจะเอื้อมถึงเหลือเกิน ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของกอหญ้าดังขึ้นทำลายความเงียบ หญิงสาวก้มลงมองหน้าจอ ปรากฏภาพจากกล้องวงจรปิดที่เชื่อมต่อกับชั้นจอดรถ VIP ภาพร่างสูงใหญ่ของธีร์ธัชที่กำลังก้าวออกจากรถ และกำลังเดินตรงเข้ามายังลิฟต์ส่วนตัวที่มุ่งตรงมายังชั้นนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของกอหญ้ากระตุกวูบไม่ใช่การมาเยือนอย่างไร้มารยาทของเขา... แต่เป็นซองเอกสารสีน้ำตาลในมือหนา ที่ถูกชูขึ้นให้กล้องวงจรปิดเห็นอย่างชัดเจน พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ส่งตรงมายังเลนส์กล้อง ราวกับเขากำลังมองทะลุเข้ามาในดวงตาของเธอ "กอหญ้า..." เสียงทุ้มต่ำของพิมพ์พรรณเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นภาพเดียวกันจากหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะ "นั่นมันเอกสารอะไร ทำไมหน้าตาเขาถึงดูมั่นใจขนาดนั้น?" กอหญ้าไม่ตอบ เธอยืนนิ่งราวกับรูปปั้นสลัก เลือดในกายเย็นเฉียบลงชั่วขณะเมื่อสายตาคมกริบกวาดมองข้อความสั้นๆ ที่ธีร์ธัชส่งเข้ามาพร้อมกับภาพนั้นทางแชทส่วนตัว— *[เปิดประตูให้ฉันซะกอหญ้า... ไม่อย่างนั้นความลับเรื่อง 'เด็กคนนั้น' ที่แกพยายามซ่อนไว้จากฉัน จะหลุดออกไปให้คนทั้งประเทศได้รู้ในอีกสามนาทีนี้]* รักนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับกอหญ้านะคะ - รสรินกลิ่นกำมะหยี่